ΑΣΥΔΟΣΙΑ

2008-05-21T22:34:00.000+03:00

I want to close my eyes...

...and start over.

(diffused) lucidity

2007-12-30T11:02:00.000+02:00

30 ε; Να κάνουμε ένα ποστ για τη χρονιά που φεύγει, για το καλό... Ναι. Ασφαλώς. Να σιχτιρίσουμε τα κακά της, να αφορίσουμε τα ανάποδα και να κοροϊδευτούμε λίγο που έρχεται μία σαφώς καλύτερη, μια υπέροχη χρονιά... Μαλακίες. Θα βάλω τα κλάμματα το βράδυ της Δευτέρας, λίγο πριν από το 00.01. Θα πέσω κάτω και θα σέρνομαι στα πατώματα από θλίψη και οργή, θυμό και αγανάκτηση που χάνουμε τον παλιό τον χρόνο, τη χρονιά του φιάσκου, ήταν η καλύτερη της ζωής μου και πάλι τώρα που τελείωσε θα το καταλάβω. Δεν βρήκα άλλη πιο σοφή χρονιά στα τόσα χρόνια αναπνοών μου, άλλη να μετράω απώλειες με τόση λυτρωτική ευτυχία... Οι καλοί παίχτες τη σώζουν τη παρτίδα στο φινάλε και εμένα έκατσε δίπλα μου η τύχη προχτές και τα είπαμε, τα είπαμε καλά... Για 16 όμορφες καλημέρες και μια μικρή εξερεύνηση, ένα απωθημένο που κρατώ στα χέρια μου κάθε μέρα και απολαμβάνω έτσι ανεύθυνα και ανούσια, για 30 και κάτι διανυκτερεύσεις και δυο βαλίτσες παραπάνω στο μέσα δωμάτιο, ενάμισι μπουκάλι άδειο και δυο κουβέντες που ξεχρέωσαν κάτι από παλιά χρωστούμενα και για ένα απόγευμα που μας νύχτωσε, τέσσερις γυναίκες που κοίταξες δυο λεπτά και κατάλαβες ότι δεν κατάλαβαν 14 άντρες όλοι μαζί σε πολύ περισσότερο από έναν χρόνο, που έγινε αιώνας, για 1000+1 απογοητεύσεις που συναθροίστηκαν ένα βράδυ σε μια γωνιά στο Παγκράτι και ξορκίστηκαν μονομιάς, λίγο αφού έκλεισες τα μάτια και ανάλαφρα, πιο ανάλαφρα πια, για όλα τα πρωινά του κόσμου δεν θα το ξεχάσω ποτέ το 2007, εκεί που στο τέλος με συνάντησα...
hush.

christmas lightenin

2007-12-02T00:44:00.000+02:00

βαρετά. κι αδιάφορα. απογοητευτικά. περισσότερο από όλα αυτό.
οι άνθρωποι και όσα μένουν πίσω στο παρελθόν σου και μόνο σ' αυτό, γιατί έπρεπε ή έτυχε να πάψουν να μοιράζονται το παρόν σου, είναι σαν τα (άχρηστα) ρούχα που πέταξες μες τις βαλίτσες της ζωής σου και όλο ξεχνάς να τα ξεσκαρτάρεις. δε βαριέσαι...

κάποια παραχώθηκαν γιατί δεν φαίνονταν πως θα έπιαναν τόσο χώρο τελικά, κάποια τα πήρες γιατί πίστευες ότι κάπου θα σου χρειαστούν, κάποια άλλα γιατί ήταν πολύ όμορφα για να μείνουν απλά πίσω, σε σκόνη και εξαϋλωση.
και τελικά, όταν τα περιφέρεις τόσον πολύ καιρό καταλαβαίνεις - όχι και πάντα δηλαδή - πως έκανες μεγάλη μαλακία. γιατί τελικά σε βαραίνουν πολύ, δεν μπορείς να προχωρήσεις καν και μερικές φορές σκέφτεσαι και να γυρίσεις πίσω.
και γιατί δεν τα πετάς, γιατί είναι χωμένα, μαζί με τα χρήσιμα, έχουνε γίνει κουβάρι και ύστερα, επιμένεις, πως κάποια είναι πράγματι πολύ ωραία για να τα αφήσεις πίσω. αν και δεν θα τα βάλεις ποτέ ξανά. δεν ταιριάζουν πια.
ο πιο συνηθισμένος μαζοχισμός από καταβολής χόμο σάπιενς.

δεν προλαβαίνω καθόλου να ανοιγοκλείνω βαλίτσες. μια από αυτές τις μέρες θα τις πετάξω όπως είναι και θα σταματήσω να μισώ εκείνους που έλειπαν, όταν, από όλες τις στιγμές, εκείνη δεν έπρεπε. και μερικούς ακόμη.

λένε πως οι άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη τους. έτσι πρέπει τουλάχιστον. εγώ κάνω τα ίδια μια ζωή και, ας είμαι ειλικρινής, δεν έχω μάθει απολύτως τίποτα ως τώρα. νομίζω έτσι θα συνεχιστεί και είναι μάταιο να υποκρίνομαι ότι θα αλλάξω. βαριέμαι κιόλας.

bad, bad leroy brown

2007-11-15T23:05:00.000+02:00

Ήταν για ένα συνηθισμένο πρωινό, ή μήπως ήταν ένα (ακόμη) συνηθισμένο Βατερλό. Ασχημα, όμορφα πράγματα του τελευταίου καιρού μου, σαν τη φίλη που κερδίζεις επειδή κάτι έχασε, τις καλημέρες με καφέ και κρουασάν που θυμήθηκες, επειδή κάτι (ξ)έχασες εσύ, τις στιγμές που ήρθαν σε λάθος χρόνο - αλλά τουλάχιστον ήρθαν, δε χάθηκαν...

Τίποτα, τίποτα δεν πάει καθόλου καλά και τίποτα δεν είναι τόσο άσχημο. Τίποτα δεν μπορεί να με σταματήσει από εκεί που θέλω να φτάσω, αρκεί να βρω πού είναι αυτό, πώς μοιάζει, τι μυρίζει, πως αγγίζεται.

Λυπημένες ιστορίες, για διάφανα συννεφάκια και χαζοχαρούμενα γελάκια και ποδοπατημένα συναισθήματα, μισογεμάτες βαλίτσες, μεγάλα σχέδια, καμία συγκίνηση, ανόητες ευτυχίες...

Έμαθα πώς να φέρομαι σα μεγάλο παιδί. Ψύχραιμα, λογικά, κάνοντας υποχωρήσεις.

Εμαθα πώς να αντιδρώ σαν άντρας. Πιέστηκα και την έκανα, χωρίς εξηγήσεις...

Εμαθα πώς να είμαι δυνατή γυναίκα. Χτύπησα εκεί που πονούσε.

Κι ακόμη να μάθω από όλα τι θέλω να γίνω...

κάπτεν πλάνετ

2007-11-12T19:20:00.000+02:00

είναι γεγονός, αδιαμφισβήτητο, ότι όποτε η συντάκτρια ξεστομίζει βαρύγδουπες φιλοσοφίες ο πλανήτης ξεραίνεται στο γέλιο και μετά της κάνει πλάκα...

τουλάχιστον ένας μας γελάει ατάραχα κύριε πλανήτη...

σπαρκς

2007-11-10T12:14:00.000+02:00

το καλύτερο πράγμα με τα μεγάλα σοκ είναι πως κάπου ανάμεσα στη φρίκη, το κλάμμα, την ένταση, το αλκοόλ και τις υστερίες, ανακαλύπτεις και τον εαυτό σου.
τον οργισμένο εαυτό σου, που ήταν κλεισμένος στη ντουλάπα και δεν μπορούσε να ανασάνει, που χτύπαγε ανελέητα την πόρτα και είχες πετάξει το κλειδί, είχες κλείσει τα αυτιά σου και περνούσες πολύ καλά... εσύ και το μεγάλο ψέμα.
το καλό σενάριο είναι πως ο κλειδωμένος τύπος της ντουλάπας σου δίνει συγχώρεση και ζεις μαζί του τον μεγάλο έρωτα.
το απρόβλεπτο σενάριο είναι πως τον ζείτε τρεις και όπου βγάλει...

το 2007, πριν φύγει, το ορκίζομαι, ήταν μια παράξενη χρονιά.
οι τελευταίοι μήνες ήταν μια παράξενη ζωή. δική μου και άλλων.
κλείνοντας την πόρτα 26 αφελών (και ανώφελων ενίοτε) χρόνων, γεμάτα με μυθιστορηματικά, ευφυή και όχι σενάρια, νιώθω ότι βρέθηκα κατευθείαν στη χώρα της ωριμότητας. παρακαλογινομένης κιόλας.
πρόβλημα. εσύ μεγαλώνεις πολύ, άλλοι καθόλου.
ευτυχία. κάποιοι ήταν μεγαλωμένοι και σε περίμεναν.
και κάποιοι άλλοι μεγαλώνουν ακριβώς μαζί σου, έστω κι αργά.

κλείνοντας μια εβδομάδα παράνοιας, ανάμεσα σε ευθύνες που γιγαντώνονταν και φώναζαν πως δεν έχουν φτάσει καν στον υπερθετικό τους, τρακάροντας για δεύτερη φορά σε γελοιώδες σκηνικό, άνευ καφεΐνης και τραυμάτων, γελώντας υστερικά μπροστά σε κομματιασμένες λαμαρίνες και απίθανα μηνύματα από απίθανους τύπους, ξεστομίζοντας λέξεις ντροπής και όχι σόκινγκ, νιώθωντας ξανά για λίγο πεταλούδες και κυνηγώντας απωθημένα στη Μεσογείων, έτσι για να περνά η ώρα... έφτιαξα το σπίτι μου και αν αυτό το κατάφερα επτά χρόνια μετά, θα φτιάξω και τη ζωή μου, με πολύ κόκκινο και ροζ. ίσως μαύρο. βασικά, είναι δικά μου όλα. και θα τα κάνω ό,τι γουστάρω, συνεχίζοντας να γελάω υστερικά, χωρίς τύψεις και μετάνοιες...

...στο ταξίδι μας. ακόμη κι αν δεν πάμε...

2007-10-21T18:42:00.001+03:00

jeux d'enfants

2007-10-15T18:09:00.000+03:00

δέκα μέρες τώρα την ακούω να μου επαναλαμβάνει πως "όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο". όπως επίσης και ότι "πρώτη το είπα εγώ και όχι η καρβέλα" (...). και τείνω να την πιστέψω. αυτό που διαρκώς ξεχνάω να σε ρωτήσω είναι τι γίνεται με αυτά που δεν συμβαίνουν. έχουν κι αυτά κάποιο λόγο; να το σημειώσω, να μην ξεχάσω να σε ρωτήσω. να μην ξεχάσω και τι παρακάλεσα τελευταία φορά τόσο πολύ, που αποκοιμήθηκα επαναλαμβάνοντάς το. αν δεν το ξεχάσω μπορεί να συμβεί. για κάποιο λόγο.

προθεσμίες και ιδιαίτερες μέρες, γενέθλια και επετείους, τα 'χω σημειωμένα όλα, ξέχασα να γράψω τι έπρεπε να συμβεί εκείνες τις μέρες, ξεχάσαμε τι έπρεπε να συμβαίνει κάθε μέρα, πολύ φοβάμαι πως σε λίγο καιρό θα ξεχαστούμε κι εμείς. μένει να ξεκολλήσει μόνο εκείνο το μικρό, το τόσο δα λεπτό κομμάτι, που με τινάζει σαν ελατήριο και με πετάει πίσω στην ίδια θλίψη.

cocktail

2007-08-20T21:29:00.000+03:00

ένα ξημέρωμα, πέντε λεπτά, στο νησί με τις 300 εκκλησίες, εκεί που οι εφιάλτες σου κάνουν ηχώ...

ένα λεπτό, πέντε ξημερώματα, έθαψα τον εφιάλτη μου και θυμήθηκα να αναπνεύσω ξανά, με κόμπους στο στομάχι...

όμορφες αγάπες, όμορφα καίγονται

για αρκετά λεπτά.

a bench

2007-05-26T22:53:00.000+03:00

26 καλοκαίρια - almost
26.000 αναποδιές - exactly

Η Κρήτη με ανακατεύει... Με ανακατεύει, με μοιράζει κι ύστερα με ξερνάει... Με γυρνάει τούμπα, με φτύνει μπροστά στα μούτρα μου και μου φωνάζει "άντε γαμήσου". Και στέκομαι απέναντι, της φωνάζω κι εγώ, πιο δυνατά σ' ένα διαγωνισμό επιβολής, "αντε γαμήσου ΕΣΥ!" και ύστερα λίγα λεπτά ηρεμίας, προτού παραδοθούμε σε στιγμές πάθους... Κι έτσι κρατάμε χρόνια...

Στην Κρήτη ανακατεύομαι... Μοιράζομαι. Και καμιά φορά ξερνάω. Αλλά γυρνάω πάντα.

Στην Κρήτη έχω ό,τι αγαπώ περισσότερο. Κι ό,τι μισώ. Περισσότερο πολλά, μικροσκοπικά, τοσοδούτσικα "εγώ", σκορπισμένα σε κάθε θλιβερή γωνιά του τόπου μου, που έχουν ορκιστεί να συνενώνονται κάθε φορά που πατάω το πρώτο μου δάχτυλο στο έδαφος και να με παίρνουν στο κυνήγι. Και με πιάνουν. Πάντα. Κολλάνε πάνω μου σα σταχτόγκριζες βδέλλες και μου ρουφάνε το (με τόσο κόπο) αλλαγμένο αίμα μου και ύστερα το κάνουν μίξη και μου δίνουν άλλο. Το παλιό. Και το καινούριο σε μικρές δόσεις. Το πιο άθλιο κοκτέιλ της ζωής μου.

Στην Κρήτη ανασταίνονται τα μοναδικά πάθη της ύπαρξής μου. Ή και όχι... 26 καλοκαίρια μετά, 26.000 αναποδιές έπειτα, καμιά φορά πέντε μέρες είναι αρκετές για να αναπτύξεις τις σοβαρότερες θεωρίες της ζωής σου. Πριν γελάσεις μαζί τους. Δεν έχω πάθη. Ποτέ δεν είχα. Τίποτα να πεθαίνω για να αποκτήσω. Τίποτα να σκοτώνω για να μη χάσω. Τίποτα να με τρελαίνει, τίποτα να με κυριεύει, τίποτα να μου δίνει οξυγόνο και μετά να με κλωτσά στο στήθος.

Νομίζω είμαι νεκρή.

Νομίζω πέθανα προχτές. Και αναστήθηκα. Για 26.000ή φορά. Το πιο ζωηρό δρομολόγιο της ύπαρξής μου.

φιμώθηκα, ξεχάστηκα, ζω με τα νεκρά μου απωθημένα, ανασταίνω τις φοβίες μου
The great gig in my sky

ultrajoy

2007-04-05T15:58:00.000+03:00

δεν είναι που καμιά φορά βρέχει, εκεί που είχε ήλιο, ούτε που ό,τι σε κάνει να σκίζεις τα κομμάτια σου, αργότερα θα σου προσφέρει μια γλυκιά ευτυχία...

όταν λες ότι αλλάζουν οι καιροί είναι όταν ο πρώτος φίλος σου έχει παντρευτεί και έχει δυο παιδιά, είναι όταν ο μικρός μεγάλωσε και σας αρέσουν οι ίδιες ταινίες, όταν ο μεγάλος μαλάκωσε και μιλάτε σχεδόν την ίδια γλώσσα...

κι όταν σκέφτεσαι πως όλα κάνουν κύκλους θα 'ναι όταν ο πρώτος σου φίλος έχει παντρευτεί κάποια που σου μοιάζει, όταν ο μικρός μεγάλωσε, αλλά τον αποκαλείς ακόμη μικρό κι όταν μιλάς σχεδόν την ίδια γλώσσα με τον μεγάλο, αλλά καμιά φορά χάνεστε στη μετάφραση...

κι όλα τελικά μένουν απολύτως ίδια γιατί όσο κι αν αλλάξουν κι όσους κύκλους κι αν κάνουν ό,τι αγαπάς μια φορά, το αγαπάς για πάντα, με άλλους ίσως τρόπους. ίσως και καλύτερους.

the boring sessions of the universe

2007-03-27T21:20:00.000+03:00

ο πλανήτης είναι στρογγυλός και ο φίλος μου ο ίβαν έφαγε πάλι μάπες από τη χοντρή άσχημη γυναίκα του. αυτό δεν το ξέρω ως αυτόπτης μάρτυρας, αλλά το υπέθεσα όταν έμαθα πως ένας ρωσοπόντιος γομάρης κοπάνησε τρεις σακάτηδες 70άρηδες στη γειτονιά μας. ο ίβαν ήταν ανέκαθεν τσαμπουκάς, ειδικά όταν τις άρπαζε από την τεράστια φώκια που παντρεύτηκε. όταν γνωρίστηκαν εκείνη δούλευε με βίζιτες στην οδησσό και είχε ξανθά μαλλιά και μεγάλα προσόντα, που έγιναν ακόμη μεγαλύτερα, και μεγαλύτερα, ω θεέ μου τεράστια, με το πέρασμα των χρόνων.

κι ο ίβαν τότε ήταν άνθρωπος με φιλοδοξίες και πολλά υποσχόμενος, ένα μεγάλο μυαλό, με μικρό ηθικό, επειδή ποτέ κανείς δεν αναγνώρισε το πρώτο, χρεώθηκε με το δεύτερο και τώρα γαμάει όλο τον κόσμο (με μειωμένες κινητικές ικανότητες), καθώς απαγγέλει ποίηση. το μόνο που θέλω να πω είναι ότι η γη γυρίζει και μαζί και της και οι μαλάκες όλου του κόσμου, βαρέθηκα να διαβάζω σχόλια με ύφος και άποψη και στο crackhitler γράφουν γαμάτα.

cheers

για την Kyrallina...

2007-03-21T16:06:00.000+02:00

Χριστέ μου, εσείς οι μπλόγκερς εκεί έξω τρέχετε με ταχύτητα φωτός... Ίσως στα πέντε πράγματα (μου) έπρεπε να αναφέρω πως είμαι εκείνος ο τύπος που πνίγεται σε μια κουταλιά κρασί κι ακόμη δεν έχω βρει ούτε τα μπρατσάκια μου για να βουτήξω στο δικό μου survivor φτιαγμένο στου christofle (γιατί το θέμα είναι να κάνεις το κομμάτι σου, ακόμη και με κουτάλι).
Στου christofle ουδέποτε βέβαια έχω πατήσει, αλλά σκοπεύω να τον βάλω στη λίστα γάμου. Πρώτα αυτόν και μετά ένα μαγαζί με «παρά πέντε», γιατί μπορεί να θέλω να βολευτώ σύντομα, αλλά έχω αυτή την αντίληψη ως προς την ψυχοσύνθεση του δυστυχούς γαμπρού. Θα παντρευτώ σε ύψωμα θέλω να καταλήξω...

αλλά το θέμα μας νομίζω ήταν να αρχίσω πρώτα από κάπου...

το πρόβλημα είναι πως η λέξη τουρίστας δεν με εμπνέει καθόλου. Χάσαμε κάθε ελπίδα να τα βρούμε εγώ και αυτή (η λέξη) από την εποχή που οι άλλοι μπήκαν στο λούβρο να θαυμάσουν το χαμόγελο της μόνα λίζας κι εγώ αγόραζα cd από ένα μαύρο. Τότε δεν είχαμε ακόμη μαύρους στην ελλάδα. Δηλαδή, δεν είχαμε μαύρους επιχειρηματίες. Τώρα εδώ μπορώ να χαρακτηριστώ ρατσίστρια, αλλά τόσα και τόσα με έχουν πει, δεν θα κολλήσουμε εδώ.

Και η λέξη ζουρλομανδύας δεν μου κάθεται καλά. Εννοώ εδώ πως μπορεί να μου στρώνει καλά από την τελευταία φορά που στενέψαμε λίγο τα μανίκια, αλλά η φίλη μου η δήμητρα σιχαίνεται το άσπρο και αναγκάστηκα να τον δώσω στην ενορία.

Για τη λέξη αστυνομία έχω μια-δυο εικόνες που θα μπορούσαν να με εμπνεύσουν. Όπως το τότε που τους φώναξα να μπαγλαρώσουν τον αλβανό (προσπαθώ να πείσω πως δεν είμαι ρατσίστρια μόνο με τους μαύρους) που έπαιρνε μάτι από την ταράτσα και βρέθηκα τρεις ώρες μετά να δίνω εξηγήσεις γιατί είχαν κάψει οι αναρχικοί την κλειδαριά της εισόδου ή την άλλη για εκείνο τον ψηλό άνδρα που προσπαθούσε να με μάθει να μη φοβάμαι τις ακρίδες και για τον γιο του που θέλει ακόμη να του μοιάσει. Αλλά αυτά είναι πολύ προσωπικά για να τα μοιραστώ με εκατοντάδες αναγνώστες.

Ερχομαι και στο κομμωτήριο, αλλά έχω άρνηση κι εδώ, τα σιχαίνομαι τα κομμωτήρια, τα θεωρώ αναγκαίο κακό, είναι το μέρος που πρέπει να πας στολισμένη και κεφάτη, γιατί κάθε γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της γνωρίζει τον (άνδρα για να ανέβει πόντους στο γυναικείο κίνημα) κομμωτή με το μικρό του όνομα, αυτός με τη σειρά του γνωρίζει όλες τις τελευταίες εξελίξεις για τον εκάστοτε έτερον ήμισυ της πελάτριας, πρέπει να συζητήσεις απαραιτήτως για το καινούριο κούρεμα της κοκκίνου και τα τελευταία τρεντς, καθώς κοιτάζεσαι απεγνωσμένα στον καθρέπτη και καταλαβαίνεις ότι, υπό αυτόν το φωτισμό, ακόμη και αν φορούσες τη μάσκα του ζορό όλα τα ντεκαπάζ του κόσμου δεν θα μπορούσαν να διορθώσουν το πρόβλημα.

Με τους παπαράτσι δεν έχω τίποτα. Αν και μεταξύ μας, δε νομίζω ότι αυτοί φάγανε τη νταϊάνα...

υ.γ. αυτό με τις ταινίες θεωρητικά θα έπρεπε να είναι κομμάτι κέικ για ετουλόγου μου... θα έ-πρε-πε...

the things about me

2007-03-03T17:18:00.000+02:00

Υπάρχουν πολύ περισσότερα από πέντε πράγματα που το κοινό διψά να μάθει για μένα, όμως θυμάμαι πάντα τότε που ορκίστηκα στην κυρά της λίμνης πως αυτά θα ήταν τα 182.438 μικρά μυστικά μας, καθώς έφευγα από το φιστικοβουτυρένιο δάσος, καβάλα στο ζαχαροκάλαμό μου.

Ως δείγμα ευγένειας και μόνο για την πρόσκληση που εξέλαβα από μια μπλόγκερ που εκτιμώ (είναι μία από τους 10 που με έχει ξεχάσει στα link της) απλά θα θελα να αναφέρω τα δικά μου πέντε μυστικά, που άλλαξαν μια για πάντα την αφελή κι αθώα φύση μου.

Την ημέρα που γεννήθηκα η μουσική βιομηχανία ξεσάλωσε, βγάζοντας στον αέρα το «Frank Sinatra Show». Ο Φρανκ καλωσόρισε τον ερχομό μου στον πλανήτη τραγουδώντας το «singing in the rain», καθώς εκατοντάδες ώριμες νοικοκυρές ξεχύθηκαν στους δρόμους κραδαίνοντας γιγάντιες ομπρέλες. Ηταν τότε που όλοι κατάλαβαν πως δεν επρόκειτο καθόλου για μια τυχαία γέννηση. Με τα δυο μου μάτια ακέραια και μπιρμπιλωτά ακόμη, ήταν ολοφάνερο πως ήμουν μια χαρισματική ύπαρξη από τότε και για πάντα. Εγώ έβριζα (1).

Εχω υψοφοβία (2).

Χρόνια αργότερα, η ίδια μέρα σημαδεύει ιστορικά την 7η τέχνη καθώς η, Νο1 στη λίστα αγαπημένων πλειάδας καλλιτεχνών και κριτικών θέατρου, κωμωδία «Andrea Roufa to Avgo Sou» κυκλοφορεί ελεύθερη - και παραμένει ως σήμερα ασύλληπτη. Η αγνώστων γενικώς στοιχείων αριστουργηματική παράσταση εικάζεται ότι εξυμνούσε την αέναη διαμάχη των «πράσινων» σοσιαλιστών και ψιλικατζίδων, σε μία από τις πλέον μνημειώδεις εμφανίσεις ενός πολυτάλαντου καστ (ενδεικτικά: Βασίλης Τσιβιλίκας, , Τέτα Ντούζου και στα πρώτα του, δειλά, μα τόσο μεστά, βήματα ο Μάρκος Σεφερλής). Εγώ κοιμόμουν (3).

Δυσκολεύομαι πολύ να προφέρω τη λέξη world, αλλά μια μέρα θα 'ναι δικός μου ο καριόλης. (4).

Την ώρα που η έμπνευσή μου χόρευε αχόρταγα πάνω στο ηλεκτρονικό χαρτί, ήρθε η μερίδα με το μπιφτέκι να κόψει άδοξα τη φαντασίωση και να δείξει τον δρόμο προς την ολοκλήρωση της απόλυτης ηδονής. Εγώ το έφαγα (5).

i fuckin hate u (for today)

2007-02-01T18:29:00.000+02:00

έχω άγχος, είμαι στα πρόθυρα νευρικής κατάρρευσης, δεν το βλέπεις; τα χέρια μου ιδρωμένα, τρέμω ολόκληρη. bollocks. πάντα σου συμβαίνει αυτό. σκατά, ποια είναι η ελληνική λέξη για το bollocks? αυτό, αυτό είναι που μου τη σπάει. τα ελληνικά σε μερικά σημεία υστερούν απελπιστικά κι ύστερα πρέπει να δίνεις αναφορά σε όλους τους ψυχαναγκαστικούς comme il faut παπαρολόγους γιατί μπλέκεις στο κείμενό σου 50 γλώσσες. γιατί φιλαράκο μπλέξιμο είναι το μεσαίο μου όνομα και στην τελική έχω δυο πτυχία που δεν μου έχουν φανεί σε τίποτε άλλο χρήσιμα. χτίζω την ψευδαίσθησή μου κι εσύ μπορείς να πας να γαμηθείς. αν θέλεις δηλαδή. είχε ξεχάσει πως είναι το άγχος των εξετάσεων. αν αναλογιστεί κανείς κι ότι την τελευταία φορά το ξεπέρασα με υπνοθεραπεία, μπορείς να θεωρήσεις ότι έχω και πλήρη άγνοια επί του θέματος. δεν μου αρέσει να με εξετάζουν. εννοώ, αν θέλω να μάθω κάτι δεν θέλω αστυνόμο, θα το μάθω, αλλά εδώ είναι που θέλω, αλλά έχω και άγχος, οπότε για άλλη μια φορά οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά τα μότο, φιλοσοφικού τύπου αποφθέγματα (μπέτερ μαλάκα που ετοιμάζεσαι για χολή;) είναι όλα ακατανίκητα συμπτώματα κομπλεξισμού κατωτερότητας μετουσιωμένα σε λέξεις. άχρηστα αν θες με μια (λέξη).
έχω πολλές (λέξεις) γενικά να χρησιμοποιήσω για κάθε τελευταία ανοησία που μου ταλαιπωρεί το κεφάλι, δεν έχω όμως αρκετές για να πω αυτά που πρέπει στον εαυτό μου ή στο απέξω μου, να το συνεφέρω. σε μισώ για σήμερα, μπορεί και για χθες, ίσως για μεθαύριο, μπορεί και για πάντα, το πιστεύεις που το λέω πως σε μισώ, πολύ, πάρα πολύ, κοιτάω την ντομάτα αλλά είσαι εσύ που εννοώ φιλαράκο... να τα παιρνε και να τα σήκωνε, αύριο δίνω, άντε γαμήσου τεχνολογία, τα πιο μεγάλα πράγματα συμβαίνουνε σαν θαύματα και τα πιο μικρά σου γαμάνε την ήδη ξεσκισμένη ψυχολογία, δεν ξέρω αν σας το 'πα αλλά αυτή η γκόμενα βρίζει και you better keep fuckin away. bastards.
καλό μήνα σε όλους.

obsession

2007-01-31T19:15:00.000+02:00

όσο κι αν δεν θέλουμε όλοι να το παραδεχθούμε, όταν τελείωσε το beverly hills δακρύσαμε...
ακόμη χειρότερα - για κάποιους - ρίγη συγκίνησης διαπερνούν το κορμί μας όταν βλέπουμε ξανά τον λουκ πέρι σε βραδιές b-movies του star channel.

μετά ήρθε το melrose place και πιο ύστερα η nikita και οι τηλεοπτικές βραδιές δεν ήταν πια τόσο καταθλιπτικές, μέχρι που τέλειωσαν κι αυτά, αλλά τα πιο μεγάλα πράγματα συμβαίνουνε σα θαύματα κι εκεί που δεν το περίμενες, από εκεί που δεν το περίμενες, η ελληνική TV κάνει τη μεγάλη αντεπίθεση, κάνει την ανατροπή, κάνει την υπέρβαση.

κλείνω κινητό, πατζούρια, ηχομονώνω, κουβέρτα και βουτιά στον καναπέ, απόψε έχει πάλι

singles

και δεν θέλω να ξέρω κανένα!!!

υ.γ. γενικά βαριέμαι να ψάχνω. και δεν ψάχνω. βαριέμαι και να διαβάζω. γενικά βαριέμαι. αλλά ρε πούστη καμιά φορά με αγχώνετε γιατί κάποιοι γράφετε τόσο καλά και καλύτερα...

sweet 16

2007-01-29T15:53:00.000+02:00

το πόσο κοινωνικά αναίσθητη είμαι δεν χρειαζόμουν κανέναν ειδικό να μου το πιστοποιήσει. οι άνθρωποι που είναι κοντά μου έχουν ενημερωθεί εξ αρχής για το ρηχό του χαρακτήρος μου, όπως άλλωστε και για το χαχαχούχα του, το κρύοζέστη του, μπλα, μπλα, μπλα.
το άρθρο 16 με άγγιξε όμως. αφενός διότι με το κομφούζιο στο κέντρο έχω ρίξει πολύ ποδαρόδρομο, αφετέρου διότι είδα το αχτύπητο δίδυμο πρετεντέρη-τρέμη μια μέρα και μετά έπρεπε να σφουγγίζω τους αφρούς από το πάτωμα. πραγματικά, θέλω να τους ρωτήσω, μικρά παιδιά πόσες σφαλιάρες φάγατε κι έχετε αναγάγει τη γελοιότητα και την εκδούλευση σε Κολοφώνα της δημοσιογραφίας;

κι ύστερα έπρεπε να κάτσω να προβληματιστώ, βλέποντας φοιτητές να παλεύουν για τα δικαιώματά τους και για χειρότερο κυκλοφοριακό στην αθήνα και για μπάτσους κακούς, δημοσιογράφους μαχητικούς, για τα υπόλοιπα 15 άρθρα, χάος πραγματικό...
δεν καταλαβαίνω. εγώ θυμάμαι τα φοιτητικά τα χρόνια με άλλα στάνταρ, άλλα ενδιαφέροντα, άλλους προβληματισμούς.

στα δικά μου, τότε, δεν είχαμε να ανησυχούμε για τέτοια πράματα. εμείς του ιδιωτικού βεβαίως. για το αν θα καταλάβει η μάνα ότι η μηνιαία δόση δεν διπλασιάστηκε, αλλά απλά είχε βγάλει τα καινούρια η γωνιακή βιτρίνα ναι. για το αν θα φύγουμε ή θα κοιμηθούμε την τρίτη ώρα ναι. για το ποιο σπίτι θα κάνει πάρτι επίσης. και τι πάρτι...

εκείνο το βράδυ που μαζευτήκαμε όλοι στο σπίτι μου να κάψουμε τη μοκέτα με λιωμένο κερί κι ύστερα όμορφες ώρες να το ξύνουμε μαζί με το πάτωμα, η κοντή, σπυριάρα συμμαθήτρια να επιμένει να παίξουμε μπουκάλα και τα 10 θηλυκά με τα δύο (2) αρσενικά της παρέας κι εγώ να αδιαφορώ, καθώς ο αδελφός του καλύτερου μου φίλου με στροβίλιζε αισθαντικά στο σαλόνι σε ρυθμούς μάμπο και ήμασταν υπέροχο ζευγάρι, σταμάτησα λίγο να σκουπίσω τον ιδρώτα μου και να υποκλιθώ στον καθρέπτη κι εκείνος να πάει στην τουαλέτα να κλέψει το κονσίλερ μου, πρέπει να του άρεσα πολύ, για να φροντίζει την εμφάνισή του τόσο σκέφτηκα καθώς δόξαζα την ακαταστασία μου, που έριξε τη μάσκαρα πίσω από το νιπτήρα και τη σκαπούλαρε και ας μην είχε εκείνος τόσο πυκνές βλεφαρίδες όσο σε εκείνη τη φωτογραφία με το φούξια μπόα και τα ροζ μποτίνια. μου έφτανε πως φτιαχνότανε μόνο για μένα.

ήταν ωραίες εκείνες οι μέρες, ξέγνοιαστες, όπως την άλλη τη φορά που μαζευτήκαμε στο σπίτι του γιάννη κι ακούγαμε τζάνις τζόπλιν το βράδυ (όλο) κι όλοι ήξεραν τους στίχους κι ένιωθαν μοναδικά, μιλούσαν και ωραία, ποιητικά, μόνο εγώ ο ρηχός άνθρωπος δεν μπορούσα να συμμετάσχω και είχα και το πιο κοντό τσιγάρο, ίσως γι' αυτό να ένιωθα περιθωριοποιημένη, ήμουνα κι αντιπαθητικιά από τότε μου, γι' αυτό οι συμμαθήτριες μου όλες ήθελαν να γλιτώσουν τον γκόμενό μου και έκαναν πολλές αποστολές σωτηρίας, με κάθε τρόπο να σωθεί, δυστυχώς ήταν κι αυτός χαζός και έμεινε μαζί μου και η κοντή, σπυριάρα έπρεπε να ψωνίζει clearasil μόνο με τον γιάννη, καθώς μου υποδείκνυε τρόπους καλής συμπεριφοράς, μπας και με κάνει άνθρωπο.

ανέμελα χρόνια, άλλες εποχές κι ύστερα μεγαλώσαμε κι αλλάξαν όλα...

ridiculous thoughts

2007-01-26T01:26:00.000+02:00

από μικρή το 'χα αυτό. όταν κάτι δεν μου πήγαινε καλά το ξεφτίλιζα. είναι και θέμα άποψης. αν είναι να πάει άσχημα, καλύτερα να πάει χάλια. βρίσκω τη μετριότητα σιχαμερή, όσο κι αν την έχω νιώσει πολλές φορές να κοιμάται δίπλα μου.

αυτό που θέλω να ξεφτιλίσω τελευταία είναι τον εαυτό μου. να του χώσω δυο χαστούκια, να τον κάνω ρόμπα τον μαλάκα για όσες αδυναμίες του με κάνει να πληρώνω, για όσες αποφάσεις λάθος με βάζει να παίρνω, γιατί τώρα που βλέπει τι πρέπει να διαλέξει δεν το κάνει να πάει στα κομμάτια και με ταλαιπωρεί, με ταλαιπωρεί πολύ...

κάπου στη διαδρομή ξέχασε κι αυτός κι εγώ τι θέλουμε στ’ αλήθεια. αυτό συνέβη πολλά χρόνια πριν. εγώ τα πάω καλά με τις αυταπάτες κι εκείνος βολεύεται εύκολα. και κάπως έτσι πέρασε ο χρόνος κι όπως βρισκόμαστε μόνο οι δυο μας αντικριστά ακόμη αδυνατούμε να πούμε τις αλήθειες που πρέπει και τρεφόμαστε από μικρές ειρωνείες της ζωής και χαζά, πολύ χαζά ψέματα από κάτι θολές εικόνες που έχουν ξεμείνει στο βάθος του μυαλού...

κι αυτά τα γλυκανάλατα, βαρετά ποστ, που μοιάζουν σα να βγήκαν από καλούπια πολυκαιρισμένα, που τα κοιτάω με απέχθεια μετά, πριν θυμηθώ να διαβάσω πίσω από τις γραμμές και να βρω το πόσο θυμωμένη, πόσο πολύ πραγματικά θυμωμένη είμαι και δεν έχω έναν τρόπο άλλο, αυθεντικό να το πετάξω από μέσα μου...

χομ (π) σικ

2007-01-24T13:22:00.000+02:00

μένεις σ' ένα σπίτι που επιτέλους διατηρείται έτσι που να μην σε πιάνει σύνδρομο πάρκινσον όταν χτυπάει αναπάντεχα το κουδούνι και έχεις πετύχει να ανοίγεις την ντουλάπα με ένα ανέμελο τίναγμα κεφαλιού, χωρίς να φοράς κράνος για τα ρούχα που ως πρόσφατα έκαναν απόδραση ισχυρότερη των 11.

μετά κόπων και χρόνων κατάφερες και κατά την δική σου είσοδο να απλώνεις ένα πράο χαμόγελο στο πρόσωπο αντικρίζοντας το σαλόνι που αρχίζει πια να θυμίζει κάτι από σένα και όχι από τοπίο της βηρυτού αλλά με τσαντάκια, εφημερίδες και χαρτιά σαν να 'σουν παντοπώλης άμα τη συνταξιοδότηση.

είμαι περήφανη για τον εαυτό μου κοιτάζοντας τη ντουλάπα και τη βιβλιοθήκη μου και μου σφίγγω με περηφάνια το χέρι που κατάφερα κι εγώ να γίνω ανεξάρτητη, σύγχρονη, δυναμική γυναίκα , καθώς κάνω τρεις πιρουέτες για να μου θυμίσω ταυτόχρονα τα ανεξάντλητα ακόμη ταλέντα μου και σημειώνω στην ατζέντα μου το επόμενο πρωί να κατακτήσω τον κόσμο, βγάζοντας το μαύρο κοστούμι από τη ντουλάπα, για να δώσω κύρος στην αυτοκρατορική μου μέρα...

κι ύστερα με ξυπνάνε δεκαπέντε λιλιπούτεια χέρια από επτά τριβελιασμένους ιούς (ο ένας είναι κουλός), καθώς μου γαργαλάνε ασταμάτητα τη μύτη και κάνουν πάρτι με κοκτέιλ που τρέχουν ασταμάτητα από τις κόγχες των ματιών μου κι αντί να βγάζω λόγο στο μπαλκόνι της δόξας μου, βγάζω ακατάπαυστα μικρές φωτοβολίδες σάλιου, κλαίω πιο γοερά κι από ότι στο φινάλε του μπίλι έλιοτ και βαρυγκωμώ σαν μαραθωνοδρόμος στη σαχάρα.

η μερέντα δεν έχει γεύση κι αυτό είναι κατάρα από τις λίγες και το κρεβάτι μου έχει πετάξει τεράστια πλοκάμια που με κρατάνε κολλημένη στο στρώμα σε μια απόλυτα άνιση μάχη.
θέλω το σπίτι μου να γίνει ξανά στάβλος, θα κάνω τη ντουλάπα μου άνω κάτω και θα μάθω να φτιάχνω κουραμπιέδες, δεν θέλω να είμαι ανεξάρτητη, σήμερα θέλω μόνο τη μαμά μου και δεν ντρέπομαι καθόλου.

take care - while u fuck off

2007-01-19T16:25:00.000+02:00

το καλύτερο αναλγητικό για όλες τις γαμωμέρες που τα σκάτωσες είναι να πετάς κάθε πρωί μαζί με τον καφέ στο κεφάλι σου ένα "δε φταίω εγώ". να το φυτεύεις εκεί και να το ποτίζεις κάθε βράδυ και ξημέρωμα μέχρι να βγάλει κλαδιά.

δε φταίω εγώ που δεν κατάλαβες, δεν φταίω εγώ που δεν προσπάθησες, δεν φταίω εγώ που σου γαμιέται η μέρα, δε φταίω εγώ που κοπανάς τα πόδια στο πάτωμα, μην κοπανίσεις τον διπλανό σου.

δε φταίω εγώ, αλλά αυτό που φοβάμαι πιο πολύ στον εαυτό μου είναι η ώρα που θα φταίω.

και σήμερα, ειδικά σήμερα, θέλω πολύ να φταίξω σε κάτι.

I was big in japan

2007-01-17T20:08:00.000+02:00

αριστερό κροσέ, δεξί κροσέ... δεν πέφτει. αριστερό-δεξί κροσέ, άπερκατ, κιικ οφ μαλακισμένη, ούτε έτσι. δυο βήματα πίσω, ντιρέκτ και μένω όρθια στο ρινγκ - σε σκότωσα καταραμένη παντόφλα.

αύριο θα παίξω με βελάκια. και την άλλη εβδομάδα με τους πεζούς. αν δεν πιάσει τίποτα θα αρχίσω τα χάπια. ή τα ηρεμιστικά ή για το έλκος.

big fish , small town , never gonna get me down

2007-01-12T13:21:00.000+02:00

χθες άκουγα με προσοχή τον ιουαν μακγκρέγκορ και τις ιστορίες του και εντυπωσιάστηκα πολύ από την εκδοχή του περί χρόνου κι έρωτα, ότι δηλαδή όταν συναντάς τον έρωτα της ζωής σου ο χρόνος σταματά γύρω σου αλλά αν δεν είσαι αρκετά ικανός όταν ξαναρχίσει όλα τρέχουν για να καλύψουν τα χαμένα λεπτά και μπορεί να μην τον ξαναδείς και ποτέ - τον έρωτα της ζωής σου.
αναρωτιέμαι αν το ίδιο συμβαίνει κι όταν απομακρύνεσαι από τα λημέρια σου, από εκεί που μεγάλωσες ή εκεί που ήσουν και δεν είσαι πια τέλοσπαντων.
τα χριστούγεννα βρέθηκα πάλι καθισμένη στο ίδιο μέρος, πιθανότατα και στο ίδιο σκαμπό, έπινα μόνο άλλο ποτό, αλλά σερβιρισμένο από τον ίδιο φίλο και περιτριγυρισμένη από γνωστές φιγούρες. δεν έχω κανένα πρόβλημα με το παλιό, ούτε με το διαχρονικό, ειδικά αν πρόκειται για φιλίες. καμιά φορά κιόλας μου λείπουν κάποια από αυτά που χάθηκαν.
αλλά για μια στιγμή, μόνο μία, κοιτώντας ένα από τα κομμάτια του παρελθόντος ένιωσα σα να 'χω εγκλωβιστεί στο μάτριξ.

είναι μαζί για χιλιάδες χρόνια τώρα. από τότε που τους θυμάμαι. χώρισαν μόνο μία φορά και θυμάμαι που μου είχε κάνει αίσθηση, γιατί εμείς οι υπόλοιποι τους χωρισμούς τους είχαμε για πρωινό. και τις επανενώσεις επίσης. για εκείνους όμως ήταν αναπάντεχο κι ευτυχώς δηλαδή δεν κράτησε πολύ. από τότε ως σήμερα δεν πρέπει να ξαναχώρισαν ποτέ. όπως δεν πρέπει να άλλαξε και ο,τιδήποτε άλλο. έχουν ακόμη την ίδια ακριβώς φάτσα. μα τω θεώ σα να τους πετυχαίνω ακόμη στο κυλικείο του σχολείου. αυτή είναι πάντα το ίδιο ανέκφραστη, αν κι έχω την αίσθηση ότι το τυπικό ψευτοχαμόγελο αγκομαχά λίγο παραπάνω για να βγει πλέον. αυτός είναι το ίδιο. το ολόιδιο, αλλά αδυνατώ να βρω κάτι το χαρακτηριστικό για να αναφέρω. εκτός από το συμπαθητική φάτσα δηλαδή, που δεν λέει και τίποτα.

όταν μαζί με το άλλο ένα ζευγάρι ήρθαν και κάθισαν δίπλα μου στο σκαμπό ένιωσα τον παλιό μου εαυτό να με εγκαταλείπει τρέχοντας προς το αεροδρόμιο και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι αλάλιαζε κιόλας. η μαύρη μπούκλα, η μαύρη μπλούζα, η μαύρη φούστα, το μαύρο καλσόν, η μαύρη γόβα και κάτι κόκκινο για το καλό των ημερών, φώναζε ότι είχε πάει πριν για καφέ στη φίλη της την πόπη και σήμερα να μην αργήσουμε γιατί έχω να βάλω τα μπιφτέκια στον φούρνο και ύστερα ηλεκτρική, όλα πρέπει να γίνουν στην ώρα τους γιατί το χρονοδιάγραμμα δείχνει στις 20:00 της Χ Αυγούστου της Χ χρονιάς πρέπει να είμαι έτοιμη για την εκκλησία και στους 9 μήνες και δυο μέρες μετά στο μαιευτήριο για το πρώτο μας παιδί, ένα χρόνο μετά θα μπαίνω στο λογιστήριο για να υπογράψω για την παραίτησή μου και στα ΧΧ χρόνια να μην ξεχάσω τις βελόνες για πλέξιμο στη μικρή μαρούλα.

εκεί στο σκαμπό καθόμουνα και αν και δε μιλούσαμε ένιωσα το βλέμμα να φωνάζει πως είμαι η κατεστραμμένη της ζωής, που κυνηγάω ανεμόμυλους και πως το είπαμε εκεί που δουλεύει, σαν την ελληνική ταινία που παραείσαι μοντέρνα για το χωριό κι ας νιώθεις ντεμοντέ στην πόλη.
άκουσα τον θόρυβο της απογείωσης στον ουρανό και ένιωσα μια μικρή ανακούφιση που ο παλιός μου εαυτός είχε προλάβει το αεροπλάνο. μετά πήρα τον ηλία και πήγαμε στο πιο καταδικασμένο μαγαζί της πόλης που δεν είχαμε κανένα γνωστό, δεν είχαμε πατήσει ποτέ πριν και ήταν αρκετά σκοτεινά για να παρατηρώ κόκκινους φιόγκους σε μαύρα φορέματα. κι αύριο έτρεξα τον χρόνο να καλύψω τα χαμένα λεπτά, γιατί εκεί κάτω μερικές φορές πέφτει σε χειμερία νάρκη.

u&me4ever

2007-01-09T18:03:00.000+02:00

Λένε πως σε περιόδους παρακμής, όταν η μοίρα δεν ήταν τόσο καλή μαζί σου, όταν το ρομάντζο κείτεται οριζόντια στην πίσω αυλή ή όταν τελοσπάντων ο Θεός ξόδεψε το σάλιο του πάνω σου, έχεις τρεις, τέσσερις ίσως, επιλογές. Δηλαδή δεν λένε. Εγώ λέω. Η πρώτη είναι το γοερό κλάμα - αλλά προσωπικά εκτιμώ πως συστήνεται μόνο σε περιπτώσεις ξηροφθαλμίας. Η δεύτερη είναι το αμέτρητο αλκοόλ. Η τρίτη και τα δύο μαζί. Και υπάρχει και η τέταρτη. Να πέσεις στο καζάνι της αναισθησίας και βγαίνοντας να διεκδικήσεις όλα αυτά που τόσο καιρό άφηνες στην τύχη τους, να κάνεις όλα εκείνα που ανέβαλλες για μεθαύριο, όλα αυτά που έμοιαζαν βουνό ή απλά ασήμαντα μπρος στην ανείπωτη ευτυχία που σε καταβάλλει επειδή το μέγκα σταμάτησε τις επαναλήψεις και οι singles ξεκινούν ξανά. Κορόιδο Περιστερόπουλε.

Διοχέτευση ενέργειας, εκεί που νόμιζες πως είχες στερέψει, αλλά κάτι χτυπιέται στο στομάχι σου, στα νεύρα σου, και αυτή τη φορά δεν είναι οι (μαλακισμένες) πεταλούδες. Τα σκέφτομαι όλα αυτά. Γενικά σκέφτομαι πολύ. Κάποιοι λένε ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο ελάττωμα που μπορεί να σου τύχει, αλλά εγώ δεν θέλω να γίνω άλλη μια χαρωπή, ανέμελη ξανθούλα που ο εγκέφαλός της λειτουργεί μόνο μπροστά στα ράφια του χόντος σέντερ. Γι’ αυτό τα έβαψα κόκκινα. Και ψωνίζω στα σεφορά. Μόνο. Τι άλλο να κάνεις πια για να αποδείξεις πως είσαι άνθρωπος με επίπεδο διάολε;

Μικρή δεν σκεφτόμουν πολύ. Ο μπαμπάς μου με έλεγε χαζοχαρούμενη. Και κοντέσα επειδή δεν καταδεχόμουν να φάω με τα χέρια, αλλά αυτό δεν με πείραζε. Το χαζοχαρούμενη όμως μου στοίχισε. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Πήρα τηλεόραση. Κι εκεί αρχίσαν όλα. Το σηματάκι πάνω δεξιά με το άσπρο Χ σε κόκκινο κύκλο έχει χάσει το νόημα. Επρεπε να το κολλάνε εκεί πάνω σε κάθε χολιγουντιανή αηδία, που όταν όλα πάνε στραβά ο πανέμορφος, γυαλιστερός τύπος με την επιτυχία τυπωμένη ανάγλυφη στο κούτελο είναι κατά βάσην κάποιος που χρειάζεται τη βοήθεια της μικρής, ασήμαντης ηρωίδας μας, η οποία λίγο πριν περάσει τα σκαλιά της ευτυχίας/εκκλησίας αποκαλύπτεται ως το νέο μεγάλο ταλέντο του μπρόντγουεϊ και σώζει το σχολείο της από τους ιπτάμενους δράκους, που απειλούσαν να ξεκληρίσουν κάθε ανθρωπόμορφη φιγούρα. Αστους να τα φάνε ρε γίγαντα. Ολοι ξέρουμε ότι όσο υπάρχουν αμερικάνοι θα υπάρχουν και λύσεις. Με αυτές τις αηδίες μεγαλώνουν τα παιδιά κι ύστερα παραπονιούνται για το ποσοστό αυτοκτονιών ενηλίκων. Που άσχετα με τη στατιστική και τα σκανδιναβικά νούμερα, κόβω το δεύτερο κεφάλι του δράκου ότι στην αμερική αυτό το ποσοστό ξεπερνά κάθε προσδοκία.

Τώρα που εγώ ξέρω βλέπω μόνο ευρωπαϊκό. Σε περιπτώσεις αυτοτιμωρίας έχω αγοράσει τα φτερά του έρωτα. Για τις υπόλοιπες υπάρχουν τόσες επιλογές. Είναι ίσως κάπως βασανιστικό καμιά φορά, γιατί αναγκάζομαι να ξοδεύω ώρες στο ίντερνετ για να ανακαλύψω τα υψηλά νοήματα, αλλά αξίζει τον κόπο γιατί μετά ξεδιπλώνω την κουλτούρα μου, επιδεικνύοντας με περηφάνια την χρυσοπράσινη, με ροζ βούλες, ουρά μου.

Σε κάθε περίπτωση, εκείνο που θέλω να πω είναι πως εγώ διάλεξα την επιλογή τέσσερα. Σε λίγο καιρό το σπίτι μου θα είναι καλύτερο από αυτά στις σελίδες του συλβεστρίδη και αν όλα πάνε βάσει σχεδίου θα έχω εξασφαλίσει μια φωτογράφηση για το ευ κατοικείν. Ή όπως τέλοσπαντων λέγονται αυτά τα αξιόλογα περιοδικά διακόσμησης για τον σύγχρονο ελληνα, που ποτέ δεν αναφέρουν τιμές και μετά καταλαβαίνεις γιατί. Και ύστερα θα έχω κάνει καριέρα. Θα χαρίσω στην οικογένεια υστεροφημία και πιο ύστερα θα κάνω ένα ταξίδι στον κόσμο. Όχι τον νέο - έχω μεγαλύτερες προσδοκίες.

Αυτά σκεφτόμουν προχτές, εκεί στο μαγαζί με είδη ένδυσης σπιτιού (προσπαθώ να χρησιμοποιώ περίτεχνες εκφράσεις, είναι μέρος του σχεδίου). Είχα βυθιστεί στις σκέψεις μου, ένα σαρδόνιο γέλιο ετοιμαζόταν να το σκάσει από το στόμα μου όταν σκεφτόμουν κάτι ξεπεσμένες φίλες που άφησα πίσω, όταν με διέκοψε η πωλήτρια: «Συγγνώμη, τον μανάβη θα τον πάρετε;». Σάστισα. Σκηνές από το «κοροϊδάκι της πριγκηπέσας» με τον σταύρο παράβα άρχισαν να στροβιλίζονται στο κεφάλι μου και ήμουν έτοιμη να τρέξω σπίτι να κλάψω και να πιω. «Τον μανάβη θα τον πάρετε», με ξαναρώτησε η πωλήτρια, κατευθύνοντας το δάχτυλό της στην τροχήλατη ραφιέρα φρούτων. Κενό... Το σκέφτηκα. «Εδώ που φτάσαμε δεσποινίς... θα τον πάρω». Κι από προχτές είμαστε κι οι δυο πιο ευτυχισμένοι κι από ταινία του Μπέργκμαν.

Get up. Stand up.

2007-01-07T00:36:00.000+02:00

ξυπνάς. κι είναι καλοκαίρι. και έχει την πιο χρωματιστή μέρα που θα μπορούσε να ζητήσει ο πιο στερεμένος ζωγράφος κι εσύ φοράς το αγαπημένο σου φόρεμα και κάθε σου βήμα το ακολουθεί το ωραιότερο σου τραγούδι και περπατάς χορεύοντας σε μια πίστα κατάδική σου κι ο κόσμος σου ανήκει, μπορείς να τα καταφέρεις όλα. και θα τα καταφέρεις. γιατί δεν έχεις και τίποτα καλύτερο να κάνεις... τίποτα... πότε σκοτείνιασε, πότε χειμώνιασε, πότε σταμάτησε η μουσική, πότε έγιναν όλα μαύρα, πότε άρχισες να φοβάσαι το σκοτάδι και πότε το άδειο σπίτι έμοιαζε έτοιμο να σε καταπιεί, πότε παραμορφώθηκε το κορμί σου και πότε γρατσουνίστηκαν οι μελωδίες, ποιος έβαψε τους τοίχους μαύρους και σέρνεσαι, ερείπιο σωστό... ξημέρωσε... ξημέρωσε... σήκω.

my soul

2007-01-02T20:46:00.000+02:00

ειδικά για την τιμή της βραδιάς απαρνηθήκαμε τις πολυφορεμένες μας συνήθειες και θάψαμε τις όποιες υψηλές προσδοκίες μας μαζί με την προηγούμενη χρονιά. που δεν ήταν κακή. καλή δεν θα την έλεγες, αλλά όχι και κακή. λίγο διδακτική, λίγο μουντή, λίγο στενάχωρη, είχε και πολλά αντίο, πιο μεγάλα από κάθε άλλη ίσως, αλλά όχι, κακή δεν ήταν...
ειδικά για την τιμή της βραδιάς λοιπόν αφήσαμε τα μπλαζέ ύφη και ήθη σπίτι, ισιώσαμε τα φρύδια - και τα υποτάξαμε έτσι για όλη τη βραδιά, αγνοήσαμε τις πόζες και τις comme il faut μαλακίες, τον ασήμαντο κόσμο τριγύρω και χορέψαμε τόσο μα τόσο πολύ, που νιώθω πως δεν θα έχω ξανά ποτέ νεύρα για άλλες 363 μέρες και κάτι...

ειδικά, επειδή έτυχε, έτυχαν καλά παιδιά, έτυχαν καλές στιγμές, από εκείνες που δεν χρειάζεται να φερθείς καθόλου με κάποιον - καλό - τρόπο, εκτός από τον δικό σου...
κάπου στο τρίτο 60λεπτο της βραδιάς υπέστην και το μπλακ-άουτ που 'χα καιρό να υποστώ κι έτσι κάπως έχασα τα (ακόμη) τέσσερα ποτά, την κλεοπάτρα και το πως μπορείτε να βρεθείτε σε οριζόντια στάση λωτού - περίπου, χωρίς την αρωγή του δαλάι λάμα, αλλά ήμουν ήσυχη, ήξερα πως είμαι σε καλά χέρια και μερικές φορές είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου τύχει. το ξέρεις το επόμενο πρωί.

η νάντια έβγαζε ακατάπαυστα φωτογραφίες και η δήμητρα βρυχήθηκε ξεκαρδιστικά στον λιωμένο κοστουμάτο πέφτουλα, που μισή ώρα αργότερα έκανε απλωτές στην πίστα με μισόκλειστα μάτια και, διακριτά κάτω από την ντισκομπάλα, ίχνη εφίδρωσης στη μασχάλη ενώ η κοπελίτσα δίπλα προσπαθούσε να δείξει ανθρωπιά κι αξιοπρέπεια μαζί όταν κατάλαβε ότι αντί για το τηλέφωνό της, ο τύπος της ζητούσε συμβουλές για γκέι που θέλουν να αλλάξουν πια ζωή... είχε κι άλλα, αλλά δεν τα πρόλαβα, ήμουν πολύ απασχολημένη με το να κάνω επίδειξη της καινούριες μου φιγούρες, που είχα ξεπατικώσει μια μέρα πριν από τον πυρετό στο σαββατόβραδο, κι ήμουν ίδια ο τραβόλτα χωρίς τη φαβορίτα - ο μπαμπάς μου θα ήταν περήφανος για μένα.

σκάνδαλο, ξημέρωσε πολύ και δεν ξέρω αν τιμήσαμε ιδανικά το γουρούνι, αυτό που είναι φέτος η χρονιά του, είχαμε και δουλειές να κάνουμε όμως, να κλείσουμε κάτι παλιούς λογαριασμούς κι ύστερα να το πάρουμε απόφαση, δεν είναι εύκολη υπόθεση, αν δεν πίστευα όμως στις σούπερ, υπερδυνάμεις της μοβ κάπας μου δεν θα το προσπαθούσα και καθόλου...

χριστέ μου, δεν ξέρω αν το πιστεύω ακόμη, αλλά ήταν τόσο καλά!

άι μπιλίβ άι καν φλάι

2006-12-25T19:31:00.000+02:00

ξύπνησα αναμαλλιασμένη, οι αναθυμιάσεις από την τεκίλα σχημάτιζαν κίτρινες καρδούλες καθώς κολλούσαν στο ταβάνι κι από εκεί με έφτυναν πορτοκαλιές φέτες με κανέλα, νόμιζα ότι το κεφάλι μου κουδούνιζε στο νέο ρεμίξ της άγριας νύχτας από τον φοίβο και στο βάθος άκουγα έναν μεξικανό να μου φωνάζει αν θα πιάσεις τον στόχο πάλι σήμερα (15) με τέτοια μαύρα χάλια. εκανα λάθος, ήταν ο πατέρας μου που κουδούνιζε μανιασμένα, λίγο πριν τηλεφωνήσω στον πιλότο και βάλω επιτέλους τα πράγματα στη θέση τους...

Η μαύρη βαλίτσα ήταν για μία ακόμη φορά πολύ μικρή για τα δυο-τρία ρουχαλάκια του σαββατοκύριακου, το πάτωμα γυαλίζει εορταστικά από την κίτρινη σκιά που ποδοπάτησα όπως τρέκλιζα προς την έξοδο και μετά ξαναγύρισα να την απλώσω λίγο καλύτερα και να μαζέψω τα οχτώ κομμάτια ύφασμα που απέδρασαν από το ανοικτό φερμουάρ. το παστίτσιο της μαμάς μου αγκομαχούσε στη δεξιά μασχάλη και από αριστερά η πορτοκαλί χειραποσκευή φώναζε κάτι για εκμετάλλευση του πλαστικού, αλλά την αγνόησα και πάτησα το μαύρο κουμπί για την έξοδο, προσπαθώντας με τρόπο να εξηγήσω ότι αυτό το πράγμα που διακρίνεται στη δεξιά τσέπη είναι ειλικρινά το ψαλίδι για τα μαλλιά, καθώς έψαχνα μανιωδώς το ύφος του επιστήμονα που έπεισε ότι τα φαινόμενα απατούν πιο συχνά από ότι 28χρονος με απωθημένα. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα. Έβαλα τις φωνές στον πατέρα μου που δεν έμαθε ακόμη ότι τα αεροπλάνα δεν φεύγουν αν δεν επιβιβαστώ, τα πλοία δεν λύνουν κάβους αν δεν με ακούσουν να ουρλιάξω «περιμένετεεεε» και ότι ποτέ δεν το παρακάνω με την ώρα ή το αλκοόλ όταν ταξιδεύω πρωί, γιατί πάνω από όλα είμαι σοβαρός άνθρωπος...

μαζί με τις χρυσοσκονισμένες μου πατημασιές άφησα πίσω και την άτιμη φραουλο-σοκολάτα, όπως συνειδητοποίησα πάνω από την γκαστρωμένη μου βαλίτσα που ξερνούσε μπλουζάκια έξω από τις «αναχωρήσεις», καθώς προσευχόμουν να μην αναγκαστώ να μοιράσω το εισόδημά μου σε κλειδαρά φτάνοντας. ο θεός παρά την ενόχληση στην οικογενειακή αυτή στιγμή του, μου έδωσε τη λίγη σημασία που ζήτησα...

συγχώρεσα τον πατέρα μου για την ανώριμη, πρότερη συμπεριφορά του κι έδωσα την καλύτερη συμβουλή που μπορούσα να συντάξω στον μικρό αδελφό μου, διότι πάνω από όλα θέλω να του γίνω πρότυπο: «μην αδειάζεις το μπουκάλι αν πετάς την άλλη μέρα και θυμίσου τη σκιά να τη σημαδεύεις στην καρδιά», καθώς νομίζω παρατήρησα το δεξί φρύδι να αγγίζει τις ρίζες των μαλλιών του - χάρηκα που έχουμε κάτι ακόμη κοινό και προχώρησα προς την έξοδο 7, αφού με ανήγγειλαν με όλες τις τιμές που μου αρμόζουν από τα μεγάφωνα του αεροδρομίου, για να ξέρει ο κόσμος κάποτε ότι ήμουν κι εγώ εκεί. προσπάθησα να σταματήσω τα οχταράκια καθώς πλησίαζα προς τις κυρίες εδάφους-εδάφους και έδωσα εντολή για το πιο μειλίχιο χαμόγελο στον εγκέφαλό μου, ο οποίος με αγνόησε επιδεικτικά, όσο περίπου επιδεικτική ήταν η απορία της δεσποινίδος όταν της έδωσα το απόκομμα από το εισιτήριο του πλοίου και ζήτησα επιτακτικά παράθυρο, πίσω από το φτερό...

το τελευταίο που έκανα ήταν να βγάλω το σελοτέιπ από τα μάτια μου, αποτέλεσμα μιας ύστατης προσπάθειας να απολαύσω την απογείωση και η οποία (προσπάθεια) παραδόξως στέφθηκε από επιτυχία. ήταν ένα συναίσθημα που κράτησα ως τελευταία ανάμνηση του ταξιδιού μου, μαζί με την εικόνα των λευκών χριστουγέννων από εκεί ψηλά, χαιρέτησα το νησί και υποσχέθηκα την επόμενη φορά που θα βρεθούμε να βασανίζομαι από λιγότερο κοσμοθεωρητικά προβλήματα, όπως ορκίστηκα και στον μπαμπά μου να μάθω να κάνω υποχωρήσεις, αλλά το σμαρτ να είναι μαύρο...

my way

2006-12-21T12:54:00.000+02:00

τα μελομακάρονα της γιαγιάς και οι μεταμεσονύκτιες βουτιές του παππού...

οι μυρωδιές από την κουζίνα του σπιτιού που θα με ξυπνάνε το μεσημέρι και το φαγητό που θα με περιμένει όποια ώρα το σκεφτώ...

ο έτοιμος καφές μου το πρωί και το παλιό μου κρεβάτι...

ο κόκκινος πίνακας και το όμορφο τραπέζι...

τα λαμπάκια στο τρίτο τρεμόπαιγμα και το τσάι με μέλι...

ο φράνκι και ο έλβις...

το eragon και η αίθουσα 2...

να μερικά απ' αυτά που θα μου φτιάξουν τη διάθεση για τις επόμενες δύο εβδομάδες (*)...

και μετά... μπορεί να πάρω γάτα...

(*) εκτός κι αν η ΕΜΥ πέσει μέσα για μια φορά στα χίλια χρόνια...

in the flesh

2006-12-05T19:49:00.000+02:00

καθόμασταν σε μια γωνιά και λέγαμε τι θέλαμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε... τίποτε φανταχτερό, τίποτε δύσκολο... καθόμασταν, εκεί στην ίδια γωνιά, και φτιάχναμε ιστορίες χωρίς άσπρα άλογα και στέμματα βασιλικά.
τα αφήσαμε όλα εκεί, σ' αυτή τη γωνιά, κι ύστερα βγήκαμε σε ανοιχτό δρόμο να κυνηγάμε πεταλούδες που δεν βλέπαμε και να τρέχουμε ανάποδα στον διάδρομο της ζωής μας...
δεν θυμάμαι καν που είναι πια αυτή η γωνιά. δεν θυμάμαι κι ούτε τι λέγαμε... κάτι σαχλαμάρες ψελλίζαμε για ευτυχίες και αχώριστες ζωές... και δεν ξαναβρεθήκαμε.

my wonderwall

2006-11-24T13:22:00.000+02:00

αν η βλακεία ήταν επάγγελμα θα 'χαμε λύσει το πρόβλημα της ανεργίας.

κι αν η αλόγιστη διπλωματία ήταν κακούργημα θα κλαίγαμε πολλούς...

.its a wonderful world after all.

κι αν συνεχίσω με αυτά τα κοφτά ποστ θα μοιάζω επικίνδυνα με κάποιον και αυτό δεν μ' αρέσει καθόλου...

den - pa - na - chtipiesai

2006-11-21T16:28:00.000+02:00

1. Δεν θα στήσω ξανά κανένα - ούτε τον εαυτό μου

2. Δεν θα τσακωθώ ξανά αν δεν υπάρχει λόγος - μόνο με τον εαυτό μου

3. Δεν θα ξαναπετάξω τα ρούχα μου στο σπίτι (όλο)

4. Δεν θα ξαναχρησιμοποιήσω την πιστωτική μου

5. Δεν θα ξαναπώ "ναι", επειδή ντρεπόμουν να πω "όχι"

6. Δεν θα ξαναγκρινιάξω για τη δουλειά

7. Δεν θα πιω τρίτο καφέ στο 8ώρο

8. Δεν θα ξαναφήσω απλήρωτη τη ΔΕΗ/ΟΤΕ/ΕΫΔΑΠ/...

9. Δεν θα ξαναγελάσω από αμηχανία

10. Δεν θα ξανακοιμηθώ μετά τις 4...

11. Δεν θα ξαναπιστέψω ότι ο άνθρωπος αλλάζει... Στον ίδιο αιώνα...

ps. all i wanna say is... sorry νελλάκι, θα σε ξαναστήσω...

town called malice

2006-11-17T11:56:00.000+02:00

το κακό με την πραγματικότητα είναι ότι δεν σε ρωτάει πότε να κάνει αισθητή την παρουσία της. αν ήταν αλλιώς θα είχαμε έναν μακρύ διάλογο και αν ίσως είχε κι εκείνη περάσει τα 23 κάτι, θα μπορούσαμε να είχαμε κι έναν συμβιβασμό - μέχρι τότε η λέξη ακούγεται άλλωστε τόσο αποκρουστική...
Με μια ώριμη, μια αλτρουίστρια, πραγματικότητα θα μπορούσε να είναι όλα καλύτερα.
Θα σου χτύπαγε το κουδούνι από νωρίς και θα σε ρώταγε πότε είσαι έτοιμος να την δεχτείς δια βίου. Πότε είσαι έτοιμος να δεχτείς πως όσα πρόσθετες με περιττή φαντασία στο μέλλον σου, περίπου λίγο πριν αφήσεις το χωριό σου ή το στενό περιβάλλον του σπιτιού σου - δεν έχει και μεγάλη διαφορά, πέρα από τον πληθυσμό, το 'να με τ' άλλο- όλα αυτά είναι πολύ ωραίες, καλοφτιαγμένες μαλακίες που διαρκούν περίπου όσο και το ατίθασο του χαρακτήρα σου. Ελάχιστα και κατά φαντασίαν δηλαδή... Και θα σου εξηγούσε με απόλυτη ειλικρίνεια τι εστί "βολεύομαι" και "κακοτυχίζω", να ξέρεις γιατί βολεύτηκες με την κακή σου τύχη...
Μαζί με την ενηλικίωση, όχι στα περίφημα 18 που ο μόνος λόγος που επιλέχθηκε το νούμερο πρέπει να ήταν κάποια εποχή τρομερής υπογεννητικότητας, αλλά πολύ-πολύ αργότερα, έπρεπε να παίρνεις δώρο κι ένα εγχειρίδιο της καλής απάθειας, της απόλυτης παραίτησης και του ιδεατού συμβιβασμού...
να ξέρεις τουλάχιστον πως θα αντιμετωπίσεις τους "τίποτα" όταν σου επιβάλλονται και το "τίποτα" όταν αντικαθιστά τον θρόνο που καθόσουνα, όσο βολόδερνες στην κούνια και νόμιζες ότι ο κόσμος σου ανήκει. αυτό θα ήταν ένα πραγματικά χρήσιμο δώρο.

αυτό και μαζί ένα guidebook για dresscode προς κοΝτές, να εξηγεί ότι 10 πόντοι τακούνι σε 10 εκατοστά γάμπας ισοδυναμεί με τον Μίκι Μάους με Manolo...

* Αλέξανδρε Ανδρικόπουλε...

2006-11-16T16:39:00.000+02:00

... ΦΑΕ ΤΗ ΣΚΟΝΗ ΜΟΥ!

Επιτέλους Αναγνώρισις Κύριοι! Και μάλιστα Προ Θανάτου.

HOB RULZ!

* εσένα λέω

vivere pericolosamente (copyright)

2006-11-13T11:25:00.000+02:00

μέσα στον κυκεώνα προβληματισμών, αδικιών και σεξοκουλτουροαναζητήσεων - διαβάσαμε και το πουστρίγγοι και η ζωή μας δεν θα 'ναι ποτέ πια ίδια - από το πρωί σήμερα που ξεκόλλησα το σώμα μου από το κρεββάτι μετά βίας και σουρσίματος ένα ερώτημα με ταλαιπωρεί... ήτανε ροκού η candy-candy?

*χρόνος γραφής: 45'' (με τυφλό)
*χρόνος post-αρίσματος: 1,5'

*απαντώ σε αναγνώστη εδώ...

flip and fly

2006-11-11T17:50:00.000+02:00

128 λεπτά κουλτούρας και δη γερμανικής, για βράδυ παρασκευής και δη κουραστικής, ναι, νομίζω είναι πολλά. δεν ξέρω αν η κουλτούρα ορίζεται αποκλειστικά με ρυθμούς πιο αργούς και από κυβερνητικής μεταρρύθμισης ουσίας, ούτε αν ο βιμ βέντερς και τα φτερά του πετούσαν στην αθήνα, ακούγοντας γνήσια ελληνικές εσωτερικές αναζητήσεις, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα, αλλά 128 λεπτά ήταν πάρα πολλά...
υποτίθεται ότι τα φτερά του έρωτα ξεσήκωσαν βραβεία και βραβεία σε φεστιβάλ και φεστιβάλ, αλλά τον μόνο τρόπο να απολαύσεις αυτή την ταινία πρέπει να τον ξέρει μόνο αλκοολικός, άνεργος βερολινέζος, παρατημένος από γυναίκα, παιδιά και τύχη - περίπου σαν αυτόν στο μετρό που κανάκευε ο αρχάγγελος κάσιελ σε ανύποπτη στιγμή του 78ου- πιθανότατα - βασανιστικού λεπτού της ταινίας. εκείνο που θέλω να πω είναι ότι δεν ξέρω πως ορίζεται η γαμημένη καλή κουλτούρα και πιθανότατα δεν θα μάθω ποτέ, νομίζω κιόλας η πιο περήφανη στιγμή της ταινίας ήταν το τυχαίο συναπάντημα του επαναπατρισμένου πρωταγωνιστή, που αφού έφαγε τα παλιοσίδερα στο κεφάλι και αγόρασε το πιο γνήσιου γερμανικού γούστου σακκάκι/κολλάζ βρήκε το άλλο του μισό υπό την μουσική επένδυση του νικ κέιβ και των κακόσπορων, αλλά ακόμη κι αυτό έπρεπε να το χαλάσουμε με έναν ακατάληπτο, ασταμάτητο γαμωμονόλογο γυναικείας ασυναρτησίας. κοπελιά ο άνθρωπος μόλις έκανε διαγαλαξιακό ταξίδι κι εσύ του τα ζαλίζεις ένα τέταρτο για τους προηγούμενους γκόμενους σου, θα μπορούσες τουλάχιστον να είσαι πιο σύντομη κι εγώ θα μπορούσα να έχω πατήσει το γαμημένο (i love this word τελικά) stop αν δεν ήμουν φύσει επίμονη και μαζοχιστικό ων.
εκείνο που μάλλον θέλω να πω είναι ότι μ' αυτά και μ' αυτά έχασα και το επεισόδιο του sex & the city και τελικά δεν μάθαμε ποιος ήταν ο 308ος νεοϋορκέζος που πήδηξε τη σαμάνθα στην πιο αγαπημένη σκηνή του σκηνοθέτη, που συναγωνίζεται σε συχνότητα τα διαφημιστικά διαλείμματα του άλτερ. αλλά αυτό δεν είναι η αλήθεια, αφενός διότι ο κύκλος της στυλιστικής γκομενοαναζητήσεων σειράς ενοικιάζεται σε περίοπτη θέση στα dvd club της γειτονιάς (εκτός κι αν μένετε παγκράτι και τα έχω νοικιάσει για 20ή φορά εγώ) και αφετέρου διότι περισσότερο με απασχολεί που διάολο βρίσκει τα λεφτά η κάρι κι έχει παραπάνω παπούτσια από μένα.

κι όλα αυτά, πράγματι, από τη μοναδική ελληνίδα blogger που έχει το θάρρος να βάλει (δις) φωτογραφία manolo στο ιστολόγιο της.

fuck yes.

...

2006-11-09T01:57:00.000+02:00

επί αέρος κρεμάμενο, αείποτε θαυμάσιο και επιβλητικό, ω, εσύ υπέρτατε δημιουργέ, γυρνώντας από αιθιοπίας αγαθοεργία, ψάχνω ένα σου σημάδι μόνο...

ντου γιου μάιντ παραπέρα τώρα; πλιζ κιόλας...

ψηλά τακούνια

2006-11-07T21:49:00.000+02:00

ιούνιος 2005.
κάπως έτσι, κάποιο βράδυ, κάπου για πλάκα ξεκίνησε αυτή η διαδυκτιακή αστειότητα, που αργότερα έγινε πώρωση, μανία, κάποιους μας καταδίωκε σε διακοπές και κάποιους στο κρεβάτι ως το πρωί. στην αρχή είχε γέλιο, μετά είχε και κλάμα κι όλα αυτά αν ακούγονται αμφισβητούμενα, ήταν σαφώς καλύτερα από το αργότερα, που είχε ύφος, είχε επιτήδευση μέχρι αηδίας, πλάι το λεξικό και τρεις εφημερίδες, διπλανός explorer η wikipedia και βαθυστόχαστοι συλλογισμοί, φτιασιδωμένα ποστ-άκια για το ποιος είναι πιο ψαγμένος και με ποικιλτή κουλτούρα. αλλά αυτό δεν πείραζε, λίγο-πολύ μεταξύ συγγενών και φίλων ήμασταν και δεν περιμέναμε την οθόνη να αλληλομάθουμε τα κουσούρια μας. ή μήπως όχι...;

στο θέμα μας τώρα, που θίχτηκαν κάποιοι, όπως κατάλαβα, διότι έθιξα, όπως κατάλαβαν, ένα μείζον θέμα της σύγχρονης bloggoκοινωνίας, κάποιος απολύθηκε και δεν διαδήλωσα με πλακάτ στην ιστοσελίδα μου, δεν βγήκα στο μόνιτορ να κλείσω την κυκλοφορία και δεν διαπόμπευσα την αλητεία και τη ρουφιανιά που καταστρέφουν προσωπικότητες και πρόσωπα ή μήπως ήταν επειδή κάτι διάβασαν πίσω από τις λέξεις και δεν έγραφε αλέξης; περιέργως, βέβαια, δεν είδα κάποιους να ανησυχούν τόσο πια σε πολλές άλλες περιπτώσεις σπίλωσης ονομάτων και διαδικτυακής ασυδοσίας (promo). εσείς οι καθημερινοί μπλόγκερ θα το έπρεπε να το είχατε παρατηρήσει το φαινόμενο, έτσι δεν είναι; επιλεκτική ανθρωπιά, δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια. αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

πιθανότατα αυτοί οι κάποιοι αποτελούν μέλος της καθημερινότητας των εναγόμενων (sic ή να τ’ αλλάξω;) ή είναι λάτρεις της δουλειάς τους. δεν είμαι ούτε το ‘να, ούτε τ’ άλλο. δεν έτυχε. δεν επεδίωξα κιόλας. όπως δεν επεδίωξα να κάνω κοινωνικό φόρουμ με την κοινότητα του blogging, meta- ή σκέτο. αν κάτι έτυχε, πάει να πει πως ήταν διαφορετικό. αλλά είναι κι αυτό μια άλλη ιστορία...

αν ήταν αλλιώς μπορεί κάποιοι να είχαν αντιληφθεί την ειρωνεία - μιας και τη χειρίζονται με ευκολία από ό,τι παρατήρησα δηλαδή - περί αποστροφής στην τακτικότητα και άλλων βρωμερών συνηθειών-μακριά από μας.
ο averel επέλεξε να κλείσει τη διαδικτυακή του προσωπικότητα, περίπου όπως κλείσαμε εμείς την άννα στη ντουλάπα. θα μπορούσα (και πολύ θα ήθελα) να τον ειρωνευτώ, αλλά δεν είχε τίποτα πολύ δακρύβρεχτο μέσα και από την άλλη αντιλαμβάνομαι πως είναι να σε πήζει κάτι μέχρι αηδίας.
εγώ την κρατάω ανοιχτή γιατί έτσι. για μια ώρα ανάγκης ή βλακείας, που πιθανότατα είναι το ίδιο ακριβώς.
την κρατάω για να γράφω τη μαλακία μου όταν δεν έχω κάτι καλύτερο για να την εκφράσω. αυτός ήταν εξ αρχής ο σκοπός άλλωστε κι είμαι κατά βάθος παραδοσιακός τύπος. θα αφήσω και τα σχόλια να μπαίνει όποιος θέλει να λέει τη δικιά του (μαλακία). όσο την υπογράφει πάει καλά άλλωστε.

κι αυτό εδώ δεν είναι για να αμυνθώ προς οιονδήποτε, που άφησε για λίγο την καταμέτρηση παπουτσιών και αποφάσισε να ασχοληθεί με τα δεινά του τόπου.
είναι περίπου μια εκτεταμένη αναφορά στα από κάτω comments, γιατί σήμερα είχα χρόνο, και λίγη ώρα για χάσιμο.
δε νομίζω να είναι πολλοί άλλωστε εκείνοι που θεωρούν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο μέσα από τα μπλογκ τους, καθισμένοι στο γραφειάκι τους, με το τζάμπα ίντερνετ, το οποίο πιθανότατα πληρώνει ο εργοδότης ή η μαμά τους, καθώς σκοτώνουν λίγο ακόμη από το 8άωρο, διαφορετικά υποθέτω θα τους είχαμε προσέξει μαζί με την μπλογκοσυνεισφορά στην ανθρωπότητα, σε κάποιο πάνελ, να μιλούν για την επαίσχυντη κοινωνία κι αν ακόμη αυτό δεν συμβεί οι απονομές των βραβείων νόμπελ γίνονται συνήθως γνωστές, οπότε αν αυτό συμβεί θα ζητήσω δημοσίως συγγνώμη.

κρίμα αν απολύθηκε κάποιος αδίκως, είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως το καλό στο τέλος θριαμβεύει και ο σούπερμαν βρίσκει αντιβίωση για τον κρυπτονίτη, καθώς ο λεξ λούθορ του καθαρίζει την σούπερ-κάπα στους τίτλους τέλους.
μέχρι τότε μη μου τα ζαλίζετε με το αίσθημα δικαιοσύνης και την ψυχοπονιά και κυρίως μην το κάνετε με δόσεις «λεπτής ειρωνείας», την οποία μπορώ κι εγώ να χειριστώ με μια κάποια μεγάλη ικανότητα θα έλεγα περιαυτολογώντας και να αρχίσουμε ένα πανηγύρι να περνάει ευχάριστα η ώρα. τι έλεγα; α ναι, για τάσεις ψυχοπονιάς και τις «στείρες» ώρες, έχει κι αδέσποτα ο δρόμος...

Ps. Το χω γράψει από το μεσημέρι το ρημάδι, αλλά δεν έβρισκα χρόνο να το περάσω από το word. Μη μας πάρουνε και για αμόρφωτους.
Ps. Θα μπορούσα να εξηγήσω πιο ξεκάθαρα πως το πρότερο ποστ-άκιο δεν είχε να κάνει με το συμβάν που απασχολεί πολλούς, δικαίως ή αδίκως δεν έχω άποψη, αλλά ήταν αυτή ακριβώς η «λεπτή ειρωνεία» που δεν μου επέτρεψε.
Ps. Για το ψάρι δεν ξέρω αν σας ευχαρίστησα...

tattooed everything

2006-11-05T16:55:00.000+02:00

όταν η άννα "πέθανε" τη βάλαμε σε μια ντουλάπα και την ξεχάσαμε εκεί - διάολε μπορεί να έπιανε χώρο, αλλά όχι τόσο όσο γυρόφερνε μέσα στα πόδια μας. όλα φροντισμένα στην εντέλεια, ηχομόνωση και ροζ μεσότοιχοι, για να μην μας ενοχλεί το χάχανο και να αισθάνεται καλά. κι όλα ήταν βολεμένα, εκτός που δεν βρίσκουμε χώρο να βάλουμε τα ψόφια όνειρα και ό,τι άλλη μαλακία κατέβαζε ο νους της, πιάνουν σχεδόν τον ίδιο χώρο με τα ρούχα μου, διότι εγώ τουλάχιστον ήξερα που να επενδύσω στις σφαλιάρες μου. και τη βαριέμαι αυτή τη διαδικασία, να ψάχνω να βολέψω τα καλοκαιρινά μου και μαζί τις ξεφτισμένες τις πουέντ, τα τρία πούλιτζερ από πλαστελίνη και καμιά χιλιάδα λιωμένα βινύλια, με πράσινη χρυσόσκονη. τους σιχαίνομαι τους ακατάστατους τους τύπους... σχεδόν όσο τη μαλακία που σας δέρνει όλους με τις μηνύσεις και την διαδικτυακή σας υστεροφημία.

pathetic?

2006-10-09T21:30:00.000+03:00

θυμάμαι όταν πρωτάκουσα τη λέξη "pathetic" σε τόσο συχνή χρήση, όσο περίπου αναλογεί το "chinsaou" στο λεξιλόγιο των κινέζων (για κάποιον που δεν ξέρει τη γλώσσα).
μου φάνηκε βαρύ, βαρύ να σε πει κάποιος pathetic, σου φέρνει μιαν εικόνα σα να σου τελείωσε η ζωή και να κυνηγάς μυγοσουλούπωτα ζωύφια με απόχη, νομίζοντας πως αυτό που μεταφέρουν είναι κάτι από τέτοια (aka ζωή) ενώ στην πραγματικότητα είναι ό,τι απορρίπτει ο οργανισμός τους από την πρωινή επίσκεψη στην αποχέτευση. ναι, σκατά εννοώ.

και μετά ήρθαν εκείνες οι μέρες που το pathetic ήταν η μόνη λέξη και με λυπεί ακόμη αφάνταστα να βλέπω την αγωνία του κοινωνικού γίγνεσθαι ζωγραφισμένη σε κάθε φράση, κάθε κίνηση, κάθε ρυτίδα του προσώπου.
χιούμορ, επίπεδο, πνεύμα, καλλιεργημένο ύφος ή απλά νεομοντερνιζέ, αβρότητες και κυνισμός, ένα συνονθύλευμα κουλτούρας που με κάνει να θέλω να ξεράσω...

ντύνεσαι κυνικός και απορρίπτεις τις αδυναμίες του πλανήτη, όχι, χέσε τον πλανήτη, του περίγυρού σου, τους μισείς και τους βάζεις σε καραντίνα αν δεν έχουν κάτι από αυτά που φαίνονται χρήσιμα ή από κείνα που τους κάνουν περιζήτητους, υπάρχει και το παιχνίδι του εντυπωσιασμού πάντα από την άλλη, ντύνεσαι ήρωας, προστάτης των αδυνάτων και προτάσσεις τα στήθη σου, μέχρι τη μέρα που θα προτάσσεις τα στήθη σου σε κενό χώρο και τότε πια δεν έχει και τόσο νόημα, έτσι δεν είναι;

εννοώ πως δεν βάζεις τα καλά σου πριν πέσεις για ύπνο μόνος και μπορείς να κλάψεις αρκετά επειδή δε σε χαιρέτησε με δέος ο μανάβης, όταν κανείς δε σε βλέπει. εννοώ πως είναι βαρετή η γυάλα, αλλά πολύς ο χρόνος ώσπου να το καταλάβεις, εννοώ πως γουστάρω καλύτερα τη μαλακία όταν είναι αυθεντική και σιχαίνομαι το επίπεδο του κώλου και του κόσμου, βγες στη γύρα, βρες φίλους, κι άλλους φίλους, εξομοιώσου, ενσωματώσου, χτύπα ένεση, μάζεψε τα κομμάτια σου που σκόρπισες σε ατέλειωτα, αταίριαστα τσούρμα από εμπειρίες, γίνε ο γαμημένος εαυτός σου που έχει τόσα στραβά, όσα ο τζορτζ μπους στην τρυφερή ακόμη ηλικία των 8, δεν θα πειράζει τόσο ούτε καν αυτό...

εννοώ πως κάποιες φορές απογοητεύεσαι τόσο πολύ τα ιερά εκείνα λεπτά που ανοίγεις τελικά τα μάτια σου και βλέπεις, εννοώ πως ταράζομαι με τη βλακεία και εκείνο που θέλω να πω είναι κάτι σε... pathetic. ναι. υπήρξα κι εγώ.

play the (fuckin) music loud

2006-10-06T16:15:00.000+03:00

τους pink floyd για το πιο ωραίο soundtrack της τελευταίας (σχεδόν) διετίας (1)

τον johnny cash DM - almost - για (μερικά από) τα πιο βασανιστικα βράδια του καλοκαιριού - ελπίζοντας να τελειώσουν σύντομα (2)

τους goo goo dolls για το ένα και μοναδικό τραγούδι (3)

τον DJ Z and... thank you, thank you for makin us numb (4)

τους Stones που συμμαχούν με τις διεφθαρμένες μου διαθέσεις και κάπως έτσι μου έκαναν το χατίρι (5)

τους cure for there are days just like heaven (6)

τον bryan adams γιατί δεν ντρεπόμαστε για το παρελθόν μας κι ας γράφτηκε με λάθος timing (για τον Μπίγαλη, ναι, ντρέπομαι) (7)

τους pearl jam γιατί ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για το (άλλο) λάθος timing (7+1)

μέρες που είναι...

...λέω να ανάψω το fuck off-mode (2) και να την περάσω με φίλους, που προλαβαίνουν τις επιθυμίες μου, θυμούνται τις ηλίθιες παραξενιές μου, με βρίζουν άφοβα και μένουν πάντα εκεί, με περιμένουν να κατέβω, να αποφασίσω, να ξεθυμάνω, να ξαναθυμώσω, θυμούνται να μη με ρωτάνε ποτέ μα ποτέ "τι έχεις" (6) και μου απαντάνε με το ίδιο βλέμμα ακόμη και τις μέρες που δεν είμαι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα τύπισσα (7+1), γιατί η wonder-αύρα μου ψόφισε μαζί με την τελευταία μέρα του αυγούστου και δεν τη μαζέψαμε ούτε από το πάτωμα.

μέρες που είναι...

όσοι φύγανε ή ξεχαστήκανε, για όσους μπερδευτήκανε δηλαδή κι αυτούς ακόμη που κήρυξαν νόμο σιωπής ή δεν τσέκαραν την τελευταία υπενθύμιση στη λίστα με τις υποχρεώσεις, καλό ταξίδι και βάλτε τη γαμημένη ζώνη ασφαλείας...

- btw i tried to say I wont be there -

ps. συμπαρασύρθηκα, αλλά ήτο υπό την συνεπικουρία χώρου, χρόνου και καιρού. του κακού μου. ε τώρα;

thank you (x2)

2006-10-01T17:50:00.000+03:00

"Pre-pei na ei-nai 15 xro-ni-a kai eimass-te epi-tel-ous edw. Tw-ra mpo-roum-e epi-telous na ap-osir-thou-me".

"Hey... oooh................

16:35 Pearl Jam is an American rock band formed in Seattle, Washington . Their name is intimately tied to the rock scene of the early 1990s, and they are considered one of the "Big Four" of the grunge movement

........................Sheets of empty canvas, untouched sheets of clay we re laid spread out before me as her body once did...........................

17:35 "λένε πως έκανε σέρφιν όταν έγραψε το alive , pearl λένε τη γιαγιά του και jam το κέικ με συνταγή από τις καλύτερες φυτείες της Τζαμάικα, total bullshit δηλαδή, εκτός από το ότι pearl λένε τη γιαγιά του, και άλλοι λένε ότι..."

.............................All five horizons revolved around her soul as the earth to the sun now the air I tasted and breathed has taken a turn.....................

18:17 θύρα 27, lower tier

..............................Ooh, and all I taught her was everything , I know she gave me all that she wore and now my bitter hands chafe beneath the clouds of what was everything.....................

19:27 ... ... ...

........................................Oh, the pictures have all been washed in black, tattooed everything.........................

19:35 .... .... ....

I take a walk outside I'm surrounded by some kids at play I can feel their laughter, so why do I sear?.................................

20:07 Lights down....

.................... and twisted thoughts that spin round my head I'm spinning, oh, I'm spinning how quick the sun can drop away..........................

δεν θα θυμάμαι καμία άλλη φορά που δεν ήξερα τα λόγια και δεν ήξερα την ώρα και δεν ήξερα που είμαι, άκουγες μόνο ασταμάτητες φωνές, μια βραχνάδα κι ένα κορμί να κινείται στην πίστα προκλητικά απλά και χέρια, ασταμάτητους κρότους από χιλιάδες υψωμένα χέρια και φώτα που νόμιζες πως είχες περάσει από το καλύτερο coffee shop του άμστερνταμ το προηγούμενο δεκάλεπτο και δεν πήρες αρκετό για να κρατήσει και μετά τις 22:41

...............................And now my bitter hands cradle broken glass οf what was everything ? All the pictures have all been washed in black, tattooed everything....................

...22:42, 23:00, 00:10, 01:25, 02:30, 03:52.....

...........................All the love gone bad turned my world to black tattooed all I see, all that I am, all I'll be... yeah... Uh huh... uh huh... ooh...

I know someday you'll have a beautiful life,
I know you'll be a sun in somebody else's sky, but why
Why, why can't it be, why can't it be mine
Uuh huh ooh................................................”

πρέπει να ήταν 2:30 ώρες. ή ένα τέταρτο... πρέπει να είχε 20.000. ή περισσότερους. πρέπει να τελείωσε. ή όχι;

(εσχάτως αισθάνομαι σαν αποτυχημένος συγγραφέας: δεν υπάρχει καμιά έμπνευση και - ακόμη χειρότερα - καμιά καριέρα. απλά υπάρχουν μερικά πράγματα που θες να τα πεις. κι όταν η πρεμούρα της δημόσιας εικόνας και των κοινωνικών επαφών περάσει, δεν έχει πια τόση σημασία το πως. απλά θες να τα πεις. editor's note - χαχαχα)

...όμορφα...

2006-09-17T19:11:00.000+03:00

καθόμουν εκεί και τους κοίταζα, με θέα όλη την αθήνα και γύρω-γύρω τίποτα να κραυγάζει θαυμάστε με, απλά όμορφες εικόνες και εκεί μπροστά άνθρωποι να λικνίζονται με τις πιο όμορφες μουσικές, μέσα στα πιο όμορφα χρώματα, τι άλλο να ζητήσεις από ένα τέτοιο βράδυ, εκτός ίσως από μια θέση πάνω στη σκηνή...
το θέμα τελικά δεν είναι τι ήθελες και τι δεν έκανες ή ίσως ούτε καν τι μπορούσες και δεν προσπάθησες, αλλά πόσο καιρό θα σε τρώει όλο αυτό...
κι εκείνο που θέλω να πω είναι πως όσοι δεν είδατε το fuego κρίμα, αλλά τουλάχιστον έρχονται κι οι νύχτες πρεμιέρας...

υγ το μόνο που μπορεί να σε χαλάσει ύστερα από ένα (τέτοιο) βράδυ στο λυκαβηττό (εκτός ίσως από το ότι πρέπει να φύγεις) είναι όλοι εκείνοι που μόλις χαμηλώνουν τα φώτα του φινάλε σηκώνονται κι αρχίζουν να στριμώχνουν τα χοντρά τους μπούτια ανάμεσα στα καθίσματα, προσπαθώντας να αποδράσουν, λες και τους είχαν αλυσοδέσει στα προηγούμενα λεπτά και επόμενη σκηνή που περιμένεις είναι να τρέχουν μανιασμένα προς την έξοδο, με τα μπατζάκια τους να χουν πιάσει φωτιά ή τελικά μήπως έδιναν τζάμπα σουβλάκια στην έξοδο; Αφού δεν ήθελες (εσύ κι οι άλλοι τόσοι), είναι φανερό, γιατί δεν πήγαινες στη λαδόκολλα κι άσε μας τα τελευταία λεπτά σε αποκλειστικότητα...

αγαποσφαλιάρες *

2006-09-15T02:44:00.000+03:00

Δεν μου το είπε κανείς, αλλά έχω την αίσθηση πως τελικά ο ορισμός του μεγαλώνω/ωριμάζω/αλλάζω/μπλα/μπλα/μπλα.... είναι πως μαθαίνεις λίγο καλύτερα να ξεγελάς τον εαυτό σου. Σε περιπτώσεις απόλυτης επιτυχίας, ίσως και τους γύρω σου. Για όσο κρατάει τουλάχιστον.

Πόσο να αλλάξεις πια έναν άνθρωπο, που όσους είδες ίδιοι μένουν, γιατί εσύ δηλαδή και τι το ιδιαίτερο έχεις; Το να μεγαλώνεις, το να ωριμάζεις, είμαι σχεδόν-απολύτως βέβαιη πως είναι μια χαζοχαρούμενη ψευδαίσθηση, ιδεατή για επιβίωση και συντηρείται αποκλειστικά από τις αλλαγές παραστάσεων, κυρίως τους ανθρώπους «πήγαινε-έλα», ή κάπως έτσι τέλοσπαντων....

Αλλά κι ο κόσμος γύρω, τριγύρω, οοολο κυκλικά, δεν είναι πολύ διαφορετικός όσοι κι αν παν-έρθουν... Τουτέστιν κι εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως τις ίδιες ξενέρες θα φας εδώ και στη ζιμπάμπουε, το ίδιο θα πετάς τη σκούφια σου για τον μανόλη ή τον μουσάμπα, το ίδιο θα θες να σπάσεις το κεφάλι της τούλας ή της τζασμίν (που 'χει και καλύτερο όνομα επιπλέον) και πως το ίδιο θα μαζεύεις τα μούτρα σου από το πάτωμα και θα την κάνεις με ελαφρά από το κλουβάκι που φτιαξες να σπιτώσεις την υπέροχη σου φιλία ή τη φανταστική σου νέα ζωή, που είναι πραγματικά ατέρμονα, φανταστικά, διαπλανητικά αψεγάδιαστη.

Ναι, συγγνώμη, αν άκουσες κάποιο θόρυβο μπαίνοντας (στο κλουβάκι) καλά το πιασες, ήταν το 12θεο ολόκληρο που γελούσε, μαζί με το συνέδριο των μπεκρήδων που γυροφέρνανε τον διόνυσο και, πάλι καλά κατάλαβες, με τα χάλια σου (αυτά που ‘ρχονται) γελάνε...

Αν οι έλληνες γεννήθηκαν τεμπέληδες, και το ξέρουν, είναι ευλογία από το θεό, μας γλίτωσε από τζάμπα κόπο να προσπαθούμε να πιάσουμε το νόημα αυτής της άσκοπης μαλακίας, που λέγεται ανθρώπινες σχέσεις κι εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως αν δεν έχετε γάτα, να πάρετε, τυχαίνει να ξέρω πως έχουν εφτά ζωές, άρα θα την βγάλουν καλύτερα από εσάς, χωρίς να αξιώνουν αιώνια χαρωπάδα, λες και γεννήθηκες στο καζάνι με την ευτυχία κι αν – ωωωωω – καταλάβουν πως δεν υπάρχει τέτοιο πράμα δεν θα στο φτύσουν στα μούτρα, φωνάζοντάς σε βαρετό ή κάπως έτσι και επίσης, εκείνο που θέλω να πω και θα έλεγα αν δεν με ανησυχούσε, είναι πως όλα αυτά δεν τα σκέφτηκα υπό την επήρεια αλκοόλ, ούτε συναισθηματικής υπερέντασης, δεν έβρισα καμία φορά (νομίζω;) και δεν έχω κανένα απολύτως σκοπό..

Στο τέλος-τέλος, θαρρώ το κανα για την kyrallina και τη xilaren...

* οι καλύτερες που φάγαμε ποτέ ήταν σπιτικές

S-Y-D

2006-07-09T22:23:00.000+03:00

Remember when you were young, you shone like the sun.

Shine on you crazy diamond.

Now there's a look in your eyes, like black holes in the sky.

Shine on you crazy diamond.

You were caught on the crossfire of childhood and stardom

blown on the steel breeze.

Come on you target for faraway laughter,

come on you stranger, you legend, you martyr, and shine!

You reached for the secret too soon, you cried for the moon.

Shine on you crazy diamond.

Threatened by shadows at night and exposed in the light.

Shine on you crazy diamond.

Well you wore out your welcome with random precision, rode on the steel breeze.

Come on you raver, you seer of visions,

come on you painter, you piper, you prisoner, and shine!

i regret

αργά

2006-07-06T02:43:00.000+03:00

βάζεις την παγωμένη πανοπλία στο "no ache" mode.

σερβίρεται στους -20. κρατάει για πάντα. εκτός κι αν κάνει διακοπή. πράγμα πολύ πιθανό, διότι πάλι ξέχασες να πληρώσεις το ρεύμα. πλήρωσες όμως την εφορία, γιατί έχεις κι ένα κούτελο - το αντίθετο θα συνιστούσε σε προβληματική ασφαλώς κατάσταση - και τέλοσπαντων πρέπει να μείνει καθαρό. δεν θα κλαφτούμε τώρα στην κυράτσα του 7.30-1.30. είναι και τσεβ-βδή.

μου τα πήρε η ΔΟΫ εν ολίγοις. για μια μικρή καθυστέρηση. ενός μήνα... (θα μπορούσα, αλλά δεν βρίζω...).

ένας φίλος μου έμαθε ποτέ, μα ποτέ, να μην κλαίγομαι (*) για λεφτά. πολύ χρήσιμη συμβουλή, γιατί με εισήγαγε σε μια νέα εποχή. πως να ζεις με δανεικά. μποέμ style.

επίσης προσπαθούσε να μου μάθει να μην κλαψουρίζω (**) για ό,τι με στενοχωρεί δίχως να φταίω - αυτό είναι όμως μια άλλη ιστορία.

έχω και μια άλλη φίλη, αλλά αυτή δεν μου έμαθε τίποτα και τη σχόλασα - δύο άλλες ιστορίες.

γενικά, υπάρχει μια έντονη προβληματική κατάσταση που δεν αντέχω να κοντρολάρω, δεν την κάνω καλά, δεν την παλεύω, ειδικά, χρειάζομαι διακοπές, τώρα, ΤΩΡΑ, για ένα μήνα, ναι, τόσο θα πάρω, γιατί πάλιωσα στη δουλειά και τόσο μου αξίζει. πάλιωσα και μου αξίζει ένας μήνας διακοπών δηλαδή. αυτό. ναι, να, ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει. ναι, να, ένα μήλο. είναι αργά. καταλαβαίνετε... (;)

(*) (μέσ.) παραπονιέμαι, μεμψιμοιρώ
(**) ρ. κλαίω συνεχώς με λεπτή και χαμηλή φωνή

put the blame on me (και άααει γαμήσου) :)

2006-07-02T19:15:00.000+03:00

εγώ θα φύγω τώρα κι εσύ να κάτσεις να σκεφτείς... να σκεφτείς πόσο απλά είναι τα πράγματα. ανθρώπινες σχέσεις είναι. όχι κάποια πυρηνική επιστήμη...

κι όσο το σκέφτομαι, δεν μπορώ καθόλου αυτή την ώρα να ξεχωρίσω τι σου ζορίζει πιο πολύ το μυαλό τελικά. ανθρώπινες σχέσεις ή πυρηνική επιστήμη; όσο πιο ανθρώπινες, τόσο πιο πολύ σου πονάνε το κεφάλι, άλλοτε είναι για να σπάσει κι άλλοτε άδειο σαν την αθήνα τον 15αύγουστο.

τα βάζεις κάτω κι είναι όλα απλά. τα κάνεις "κουτάκια". παζλ; όσα κομμάτια ταιριάζουν, τα ταιριάζεις. αν έχουν κάποιο ελάττωμα, αν φτιάχνεται, είναι τα κομμάτια του. τα βάζεις μαζί. τα κολλάς. και μένουν. αν λείπει κάποιο, αν χαθεί στην πορεία. αν...

βαριέμαι να μαλώνω με τον εαυτό μου κάθε βράδυ, κάθε φορά που κάτι δεν πήγε καλά. κι ας είναι άλλοτε παρεξήγηση της στιγμής ή το τέλος μιας σχέσης. βαριέμαι να βλέπω περίεργα όνειρα και να κάνω παράξενες εικασίες, να ψάχνω το φταίξιμό μου και μικρές-μικρές ενοχές και ύστερα να βγαίνω βλάκας. ή λάθος. άσε που δεν ξέρω και τι προτιμώ...

εγώ θα φύγω τώρα κι εσύ να κάτσεις να σκεφτείς. πως είναι όλα απλά. 693... τουυτττ...

jaleo-oooo

2006-06-27T18:38:00.000+03:00

ο λόγος που δεν επέλεξα την διδασκαλία ως επαγγελματικό μου προσανατολισμό - παύλα - κατεύθυνση δεν ήταν που είχα αποκτήσει εφιάλτες-απωθημένα μετά την γνωριμία μου με τη φιλόλογο από το Μεσολόγγι. Κι ήταν μια οδυνηρή γνωριμία στ' αλήθεια. Αλλά όχι, δεν έφταιγε αυτό.

Ούτε που τα θρανία τα έβρισκα πάντα άβολα και, ναι, κάπως "πασέ" ως προς το ντιζάιν (**). θα μπορούσα να κάνω έναν κόσμο καλύτερο (και πιο ντιζαϊνάτο), αλλά ήταν αυτές οι φιγούρες, από μικρούς, αλαλιασμένους διαβόλους, που τρέχουν (ασταμάτητα), ουρλιάζουν (αδιάκοπα), χτυπιούνται και χτυπάνε (ανελέητα). παιδιά, πιτσιρίκια, αγγελούδια κάποιοι τα λένε.

νομίζω πως εκείνο που θέλω να πω (cheers), είναι πως δεν έγινα καθηγήτρια για τον ίδιο λόγο που εναντιώνομαι σε εκκλησιαστικές παρενέργειες. αλλά ο καιρός περνά και όλα αλλάζουν. ένα αέναο πενθήμερο, ένα ιδεατό 8ωρο, ένα υπέροχο, ολόκληρο, καλοκαίρι, ατέλειωτα χριστούγεννα και ανάσταση διαρκείας... οι διάβολοι αποκτούν αγγελικό πρόσωπο και άλλωστε κάπως έτσι ίσως θα μπορούσα να επέμβω και να αλλάξω τον κόσμο, αφού ούτως ή άλλως στην κόλαση θα πας και ο βελζεβούλ έχει μεγαλώσει, είναι εκεί και σε περιμένει και είναι δύσκολο πια να του τη ρίξεις.

αλλά όχι, εγώ ήθελα το άλλο, το δύσκολο, το κωλοφτασμένο, το χλιδάγγουρο, άλλη κλάση και άλλο ύφος...
ομολογώ, έτσι για να καταλήγω, έκανα κάποιο λάθος στις επιλογές μου και θα θελα να φωνάξω: γαμημένο δημόσιο σε προσκυνώ...!

**εσχάτως κατηγορήθηκα για ψώνιο. υπό άλλες συνθήκες θα τους έστελνα στα καλύτερα, ως άλλους ανώνυμους, αλλά δαύτοι είναι επώνυμοι και φίλοι, οπότε ορκίζομαι να παλέψω να τους δικαιώσω. Μα τον κριστιάν λουμπουτίν. :))

*** εναλλακτικός τίτλος: Χαίρε ΔΟΫ, οι ιδιωτικοί (και μελλοθάνατοι) σε χαιρετούν

moonshot

2006-06-23T14:56:00.000+03:00

προσπαθώ να σκεφτώ... προσπαθώ... όσοι με ξέρουν, καταννοούν τη δυσκολία του εγχειρήματος. αλλά προσπαθώ...

ο κόσμος θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος, αν...

-οι άνθρωποι ήξεραν τα σωστά ταιριάσματα των χρωμάτων

-γνώριζαν τον ακριβή σκοπό του καθρέπτη σε αυτή τη ζωή

-δεν βιάζονταν τόσο

-δεν καθυστερούσαν (πιο) τόσο

-δεν ξυπνούσαν από την αριστερή πλευρά του κρεββατιού (κι έπεφταν, σκοντάφτοντας στο κουτί με τις μπύρες, κουτουλούσαν στο ξύλινο σκαμπό, έσπαγαν το βάζο με το μέλι από χθες το βράδυ, που έπεσε πάνω στο καθαρό τζιν της Παρασκευής, είχε περάσει ήδη ένα τέταρτο της ώρας και είχε τελειώσει ο καφές και ορκίζονταν αιώνια κατάρα σε όποιον τους κοιτάξει για μισό δευτερόλεπτο σήμερα)

ναι, εκείνο που θέλω να πω (...), είναι πως όλα είναι θέμα συγχρονισμού ή θέμα επιλογών. φαντάζομαι πως μπορείς να έχεις μια τέλεια ζωή, χωρίς καμία φοβερή απαίτηση. ή μπορείς να την έχεις στην πιο μίζερη εκδοχή της, χωρίς καμιά φοβερή αμαρτία να σε έχει σημαδέψει. και τα δύο στο ίδιο μοτίβο. το μόνο πρόβλημα είναι στο να τα συμφωνήσετε. μαζί. αν γίνεται...

hallucironic

2006-06-22T23:00:00.000+03:00

ψηλά τακούνια, νωχελικές κινήσεις, ένα τίναγμα στα μαλλιά, όπως θα πέφτει η στάχτη, όσο ένα πρωινό με μια καλημέρα κι όσο θα κάνουν κρακ τα κομμάτια σου στην πιο μελωδική βραχνάδα, εκεί, απ' όπου ύστερα θα βγαίνει η ίδια σου η μιλιά, αλλά στεντόρεια: "Γιατί γαμημένε δεν σταματάς στη στάση;;"

απόψε κλείσε τη ντουλάπα και ζήσε...

do yοu think you can tell?

born to be vile

2006-06-19T20:26:00.000+03:00

έχεις άποψη για όλα και βλέμμα που φτάνει σε κάθε χαραμάδα του δωματίου. ξέρεις τα πάντα για όλους και κάποια που δεν ξέρουν καν αυτοί για τον εαυτό τους.

προσωπική ζωή όχι πολύ, παρόλ' αυτά φυτοζωείς από τα θηράματά σου με ευχαρίστηση. καθόλου άσχημα.

διψάς για είδηση κι όταν δεν βρέχει, γεννάει. το μυαλό σου. μοιράζεις γνώσεις και πουλάς προφίλ, είσαι κουλ και ψαγμένος, είσαι ανώτερος και γεννημένος για ψηλά.

κάποτε όλα ίσως να πήγαιναν λάθος. έφαγες φάπες στο σχολείο και τα παιδάκια δεν σε παίζανε, αλλά τώρα είναι η ώρα της εκδίκησης, γιατί αυτά δεν ξέρανε, αλλά εσύ, εσύ είσαι γεννημένος δημοσιογράφος...

γενναιότης, η κόκκινη

2006-06-14T12:51:00.000+03:00

τρεις λέξεις. μία ερώτηση... νιώθω να έχω ανεβάσει πυρετό. η πίεση χτυπάει κόκκινο. ιδρώνω και οι στομαχικές λειτουργίες κάνουν πάρτι με ursus.

μέχρι τώρα, επιστημονικά αποδεδειγμένο, είχα αντοχές να αντιμετωπίσω πολλά... τα ανθρώπινα συναισθήματα ή τα παραλίγο τροχαία δυστυχήματα, σκηνές από τον "κόκκινο κύκλο" ή καταστάσεις παρόμοιες με τα "friends", αλλά με λιγότερο "laugh" στο βάθος...

αλλά σήμερα το μεσημέρι ομολογώ πως κώλωσα. δεν ψάρωσα. κώλωσα. ακόμη έτσι είμαι. και τρίζει το κεφάλι μου και κάνει θόρυβο το μυαλό μου...

"θα δώσεις αίμα;" .............. κενό ............... είδα τον ουρανό να κατεβαίνει σαν κιβώτιο με μπύρες από τον ουρανό.... "δεν έχω ξαναδώσει...." ............... "χρειάζεται....".....................

ένα τέταρτο μετά... χιλιάδες σκέψεις, εκατομμύρια χοντρές βελόνες, γιατροί και μπουκαλάκια κίτρινα - βρώμικα κίτρινα, λευκές ποδιές, περίεργα βλέμματα, χαμηλόφωνες ομιλίες...............

έχω προσευχηθεί στο 12θεο, τον βούδα και τον αλλάχ μαζί να βρουν όσο χρειάζονται πριν πάω. ή να έχω πολύ αναιμία. ή να μην παίρνουν από τζιτζιφιόγκους στα κιλά μου. και ορκίζομαι να ντρέπομαι μετά...

αν πάλι όλα δεν πάνε καλά και μου βρουν κάποιου είδους ανίατη ασθένεια, εγώ να ξέρετε, σας αγαπώ πολύ και συνήθως δεν είμαι νευρική κοπέλα. είναι κάτι αναποδιές που μου τύχανε μαζεμένες.

αν όλα πάνε καλά, υπόσχομαι να κάνω τρεις φορές το βασικό του τσα-τσα κάθε φορά που θα χάνω ένα τρόλεϊ επιδεικτικά και να λέω "ευχαριστώ, είστε υπέροχοι" σε όποιον μπουκάρει πατώντας με στο μετρό....

p.s. και τα ρούχα μου τα αφήνω ΟΛΑ στην καλύτερη μου φίλη, εκτός από ένα ροζ πουκάμισο που μου ζήτησε ο averel.

κύριε

2006-06-11T23:03:00.000+03:00

θέλω να τρώω ψάρι σε μια παραλία, να μου βρέχονται τα πόδια και να μου πονάει το κεφάλι από την ηλιοζαλάδα, να μην έχω ρολόι, να μην έχω πρόβλημα, να περπατάω δεξιά και με την όπισθεν, να μην μιλάει κανείς, να μην το σκέφτομαι, θέλω να πάω διακοπές και αν, ΑΝ, δεν σας πέφτει υπερβολικό θα ήθελα να μη γυρίσω... θα περιμένω ως τις 10 του μηνός απάντηση.

ευχαριστώ.

ps. ή τα χριστούγεννα το στέλνουνε αυτό...;

la, la, la, life is wonderful (plus... the 3 fuckin minutes)

2006-06-08T12:12:00.000+03:00

πως ξέρεις ότι η μέρα σου ξεκίνησε σκατά, ακόμη κι αν εξακολουθεί να σε διακατέχει μια αλόγιστη αισιοδοξία ότι όλα θα πάνε καλύτερα...

η διπλανή πολυκατοικία ακόμη χτίζεται, μόνο που σήμερα οι εργάτες έχουν πολύ κέφι όταν βροντοχτυπούν τις χάντρες, και ναι, η δουλειά κάνει τους άντρες, αλλά εμείς ακόμη κοιμόμασταν θεριακλήδες μου...

δεν κοιτάς το ταχυδρομόκουτο, να κερδίσεις λίγο χρόνο, αλλά στρίβεις από τη γωνία και, ωωω, μόλις είδες το γαμημένο τρόλεϊ να περνάει από μπροστά σου και ναι, ναι, μπορείς να το προλάβεις, ντύνεσαι κόρη του ανέμου κι αρχίζεις το 100άρι σου, αλλά λυπόμαστε, ετούτο το πρωί 52 γριές αποφάσισαν να κάνουν τα ψώνια τους και ύστερα να τα περιφέρουν στο πεζοδρόμιο του παγκρατίου, la, la, la, life is wonderful... δεν θα τις χτυπήσεις, όοοοχι!

και φτάνεις στο μετρό και μόλις έχασες τον μαλάκα τον συρμό και κοιτάς με αγωνία τα κόκκινα γραμματάκια και ναι, σήμερα δεν είναι η τυχερή σου μέρα, γιατί έχεις αργήσει (συνειδητά), αλλά τα κόκκινα γραμματάκια σου λένε ότι στα επόμενα τρία λεπτά θα έρθει το τρενάκι που δεν θες και θα πρέπει να περιμένεις άλλα επτά λεπτάκια μετά.

τρία άσκοπα λεπτά, τρία λεπτά είναι πολύς χρόνος που να με πάρει, αν αναλογιστείς πως θέλει μονάχα ένα λεπτό για να ερωτευτείς και 38 δεύτερα για να χωρίσεις, 2,5 λεπτά για να το ξεπεράσεις, ίσως και μια ολόκληρη ζωή, αλλά τρία λεπτά, τρία γαμημένα λεπτά με σκοπό να αποβιβαστείς στη δουκίσσης πλακεντίας είναι πολλά, πάρα πολλά...

τουλάχιστον μπορείς να σερβίρεις στον εαυτό σου σφηνάκια και να τα ξεχάσεις όλα μέσα σε 1'', αλλά όλα αυτά μετά το "9 to 5" της εβδομάδας και λίγο ακόμη υπομονή... 3 λεπτά και κάτι παραπάνω...

λα, λα, λα... α, και να μην ξεχάσω να μάθω μπάλα... διότι
I can drink (fuck yes), but can I dribble yet??

α-ταυτοποίηση

2006-06-05T16:27:00.000+03:00

η hob

" «Λοιπόν, θα με αναγνωρίσεις, θα είμαι αυτή με τη Vogue και το Sportime». Ορίστε; Ναι αυτή. Γεννημένη αρκετά κοντά στην Αφρική, όχι τόσο ώστε να αποκτήσει μόνιμο μπρούτζινο μαύρισμα, από νωρίς κατάλαβε τι ήθελε να γίνει. Καταναλωτής.
Ο δρόμος ήταν γεμάτος κόσμο, χρώματα, αρώματα και θηλυκά αυτός όμως ήταν χαμένος στις σκέψεις του. Μιλούσε στη φίλη του και εξέφραζε τα προβλήματα του. «Σκέφτομαι που λες...». Η σκέψη και η ομιλία διακόπηκαν βίαια. Αναίτια. ‘Η μήπως όχι. Εκείνο το φουστανάκι στη βιτρίνα έμοιαζε πολύ καλό για να είναι αληθινό. Το ίδιο και οι σκέψεις του. «Επιστρέφω αμέσως» του είπε και χάθηκε μέσα στο μαγαζί με το πεινασμένο βλέμμα ζώου (της Αφρικής) πριν κατασπαράξει το θήραμα του. 62 λεπτά, τέσσερις δοκιμές φορεμάτων, χωρίς να χαθεί το βλέμμα, και ένας βιασμός της πιστωτικής κάρτας, έδωσαν τη λύση των προβλημάτων του. «Λοιπόν, τι λέγαμε;» είπε έχοντας επιστρέψει στο σοβαρό της βλέμμα. «Τίποτα λύθηκαν όλα».
Και κάπου εκεί, λίγο πριν, λίγο μετά, ήρθε το Σεξ και η Πόλη. Μια σειρά, τέσσερις γκόμενες, χιλιάδες παπούτσια. Ζαλάδα. Ο προορισμός είχε βρεθεί. Laptop, manolo, διαμέρισμα, branches και cocktails. Ενα πράγμα έλειπε μόνο. Το blog. Αυτό – πάντα σε ροζ απόχρωση ανεξαρτήτως trend – ολοκλήρωσε την εικόνα. Αυτή είναι αυτή, όχι εγώ, ακούτε; Εγω ενα ροζ μπλουζάκι έχω μόνο. "

και ο averel

"Γεννήθηκε στο Μιλάνο. Φήμες τον θέλουν να κάνει είσοδο στα εγκόσμια με ένα ντράι μαρτίνι. άλλες (κακοήθεις) ισχυρίζονται πως έφτυσε το κουκούτσι από την ελιά στη νοσοκόμα, απαιτώντας να τον περιθάλψει μία κοκετοειδής ύπαρξη, που θα στηρίζει το κορμί της σε ψηλοτάκουνα πέδιλα. παραμένουν, however, ανεπιβεβαίωτες. το μαρτίνι, ωστόσο, τον ακολουθούσε ως άλλο σήμα καταταθέν από τότε. ως τη μέρα που επήλθε η σύγχυση. ανήσυχο πνεύμα γαρ, οι περιηγήσεις έγιναν συνώνυμο του ονόματός του. από το μιλάνο, στη ρώμη, έξω από τα σύνορα, γουακίκι, μονακό, νέα υόρκη, όρεγκον. στάση ζωής. ο ήρωας μας θα δημιουργήσει μια μπάντα που θα αφήσει εποχή στα ιντελεκτουέλ στέκια κάθε κοσμοπολίτικου γωνιδίου. το πέρας των χρόνων επέφερε τη σύγχυση. το martini παραμερίστηκε και πάνω του κόλλησε ως άλλος τρόπος ζωής το pink. έκτοτε τον ακολουθεί. μάταιες προσπάθειες να αποτάξει από την αρρενωπή γοητεία του ετούτο το άσχημο παιχνίδι της φήμης. ο κλασάτος μας ήρωας αποχώρησε από τα μουσικά δρώμενα, έσκισε τα ροζ του μπλουζάκια. βρήκε διέξοδο στη συγγραφή. τα blogs έγιναν ένας άλλος έρωτας με την πρώτη ματιά. τον αγάπησαν κι εκείνα με αυταπάρνηση. δέθηκαν με δεσμούς άρρηκτους. για πάντα. ο δρόμος για τη δόξα είχε ανοίξει διάπλατα πια. τίποτε δεν μπορούσε να γκρεμίσει το όνειρο ετούτο... ή μήπως... όχι, όχι, όχι πάλι... ροζ μνήμες, εφιάλτες, μια ασύδοτη φήμη, ένα ατέρμονο λάθος... ξύπνησε ιδροκοπώντας, φωνάζοντας... ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΡΟΖΖΖ... ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Η HOB(GOBLIN)..."

έπειτα από αλλεπάλληλες συγχύσεις, κρίναμε σκόπιμο να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. μια τάξη. τώρα ξέρετε. ο averel είναι ένας ταπεινός contibutor σε τούτο το μπλογκ. (εγώ η hob) τον έχω για μόστρα. γιατί πουλάει. αλλά δε λαλάει... ευχαριστούμε.

ασυδοσίες (#1)

2006-06-04T18:01:00.000+03:00

και ξυπνάς χαράματα (στις 11 και κάτι) πρέπει να πας δουλειά και το μάτι είναι κόκκινο όσο κι αν προσπαθήσεις με το πατζαφλάρι (...), είναι κυριακή και στον δρόμο μέχρι και τα λεωφορεία είναι φίσκα, αλλά είναι αυτά που πάνε γλυφάδα, διάολε κι ένας μεροκαματιάρης έχει τον τρόπο του να βγει μια βόλτα στη λιακάδα, κανονικά όλα θα έπρεπε να είναι μαύρα και η γη να έχει σταματήσει σε τόπο μηδέν, αλλά παραδόξως όλα είναι καλά, αν εξαιρέσεις τον καριόλη - :)) - χοντρό παλιόπουστα - :))) - που ήθελε να πει τη μαλακία του πρωινιάτικα (12.30 και κάτι) και την είπε και κάτι του απάντησα για τη μάνα του, αν κι έχω προσπαθήσει πολύ μανάδες να μη βρίζω, αλλά έχουμε κι εμείς μαλάκα μία κι αν μιλάς έτσι, δεν τη σέβεσαι, δεν σέβομαι εγώ τη δική σου, οπότε λύσαμε και το κομμάτι με τις ενοχές και σκεφτόμουν μετά πόσο αλλάξανε οι εποχές, κάποτε μας μεγαλώνανε με το τρίπτυχο "γαλλικά, μπαλέτο, πιάνο", μια σύγχρονη κοπέλα όμως πλέον δεν πάει μπροστά με πιρουέτες και "κομάν σα βα", το τρίπτυχο πρέπει να γίνει "μπάλα, πόζα plus the look" και όλα, με λίγη τύχη (ή κοντή φούστα) θα πάνε καλά.

ναι, αυτή είναι μια πρόταση 190 λέξεων χωρίς τελεία και είμαι περήφανη που το κατάφερα αυτό χωρίς ανάσα (ακριβώς έτσι πρέπει και να διαβάζεται).

θα με πειράξανε τα campari, red passion, mplah, mplah, mplah... κοίταξα το πρωί και η γη ήταν ακόμη κάτω από τα πόδια μου, αν και για να σιγουρευτώ έπρεπε να χοροπηδήξω τρεις φορές πάνω της. όλα καλά κι ας ξύπνησα χαράματα (9 και κάτι), χωρίς τίποτα ιδιαίτερο στο μυαλό και βράδυ, πολύ βράδυ κοίταξα λίγο πίσω μου και τα είχα πάει μια χαρά, ο εαυτός μου δεν μου 'χωνε μούτζες και η μουσική ήταν συνέχεια ωραία, κάπου εδώ ας σταματήσω όμως, αφού τονίσω, ότι δεν είμαι ο averel... χαχα...

κι άντε να γυρνάμε στα γραφεία οι σαββατοκύριακοι....

γου(λ)φ

2006-05-30T16:55:00.000+03:00

τα blogs, λέει, είναι το φετίχ, ας το πούμε, του Γουλφ Κάτι (dont remember και dont care κιόλας για το μικρό του). Ο Γουλφ Κάτι, από ό,τι διάβασα στο ΒΗΜΑ donna, λίγο μετά τις σελίδες όπου αποκαλύπτεται πόσο της μόδας είναι τα μακριά κολιέ και λίγο μετά αυτές που ερεύνησαν ότι στην Κηφισιά το "ψήνεσαι" σημαίνει "είσαι μέσα" και όλοι μένουμε με το στόμα ανοικτό, περίπου όσο όταν μάθαμε ότι η ασπιρίνη δεν βοηθάει στις αιμορροΐδες, ναι συνεχίζω...

ο Γουλφ λοιπόν είναι επιτυχημένος μπεστ-σελερίστας των ΗΠΑ, που τώρα ετοιμάζει (ετοίμασε;) ένα νέο βιβλίο που θα κάνει πάταγο, για μια χωριατοπούλα που εισβάλει στην πρωτεύουσα του κόσμου Νέα Υόρκη και βρίσκεται αντιμέτωπη με την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας, ένα χάρτινο κόσμο που σαπίζει, λάμψη κούφια και σκουριασμένα είδωλα και ζζζζ.... νομίζω ότι η επιτυχία του θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη αν στο κάστινγκ για την ταινία, που ετοιμάζουν να το κάνουν, δώσουν αυστηρά κριτήρια για δίμετρες τσουλάρες, διψασμένες για χυμούς και άλλα τέτοια.

Τσόντες έχουν γυρίσει πολλοί, δεν ήταν όμως όλοι κοσμαγάπητοι συγγραφείς, συγγνώμη τώρα κύριε Γουλφ δεν μου αρέσετε ιδιαίτερα, ούτε ο ομοκλαμπίσιος σας Καπότε με ενθουσίασε ως περσόνα, kisses and regards και το βιβλίο σας - μα τον Κούντερα - το 'χω χεσμένο, ακριβώς όπως και την άποψή σας για τα blogs, η οποία καταμαρτυρά πως "τα blogs είναι σπουδαία ανακάλυψη γιατί αναπαράγουν φήμες που δεν θα μάθετε από τα ΜΜΕ", ή κάτι τέτοιο.

οχι φίλε, τα blogs είναι μεγάλη ανακάλυψη γιατί κάποιοι γράφουν με την ψυχή τους για θέματα που δεν ενδιαφέρουν τα ΜΜΕ, αλλά σου θυμίζουν κάτι από σένα, μπορεί και καλύτερα γραμμένο από ό,τι εσύ ποτέ θα μπορούσες και για εκείνο το ζεστό μειδίαμα ώρες-ώρες και ναι, ανακάλυψα δύο (τρία...) πολύ ωραία post σήμερα και είμαι ευτυχής.

ps. μην εμφανιστεί πάλι κανείς να μου αναλύσει πόσο καλός συγγραφέας είναι ο Γουλφ, όπως πόσο καλός άνθρωπος είναι ο Γκέιτς. δεν είναι καθόλου το θέμα μας και ο Γουλφ νομίζω δεν θα θιχτεί διαβάζοντας το ποστ μου. ξέρω βέβαια ότι με διαβάζει ανελλιπώς. o Γουλφ. και ο Γκέιτς.

arxedia-media-diaole

2006-05-28T18:04:00.000+03:00

γιατί είναι το μόνο(*) που είναι cool indeed και "ψαγμένο", χωρίς να ψάχνεται, και γιατί μου κάνει κέφι και γιατί δεν προσπαθεί πολύ ή αν προσπαθεί διάολε το κάνει έξυπνα, γιατί γουστάρω το πνεύμα και όχι το "πνεύμα", γιατί με έχει στα links του εδώ και καιρό, χαχοχα, γιατί με το τελευταίο post του elefanta, που δεν είχα καμια ανάγκη να μπω σε κανένα mood, αλλά μπήκα και είναι ωραία, γιατί η ariel έχει αφήσει the best comment ever (τα 'χουμε πει αυτά παλαιόθεν) και ο chaka έχει τα πιο γαμάτα μαλλιά, και ... βασικά... γιατί έτσι μου κάπνισε, την είδα τώρα κάπως, και αν αλλάξω γνώμη σε λίγο καιρό, και μου φαίνεται μαλακία, μπορεί, αλλά actually...

ό,τι γουστάρω θα κάνω...

οι υπόλοιποι (κάποιοι) γενικά (**) και friendly, οι πολύ cool, πολύ αρχιδάτοι, πολύ μοντέρνοι ή πολύ παραδοσιακοί, πολύ δυστυχείς και προδομένοι ή κάτι άλλο, βασικά μη γαμείτε πολύ, μη δείρετε κανένα και προς θεού μην προσβάλλετε με τόση βαρβάτη ειρωνεία, μπορεί να χέσει κάστανα και να μοιράζει αγγούρια ο ουρανός (sorry στέλιο, ξέρω δεν πρέπει κανονικά να μιλάω έτσι). κι αν επίσης έχετε μεγάλο πόνο, trust me, αν μετά τις δέκα πρώτες φορές που τον γράψατε δεν πέρασε, η λύση είναι έξω (από τη μπλογκόσφαιρα). obviously...

α, ναι, this is a post for my πάρτη, επειδή βαρέθηκα την πολλή άποψη και (ξανα)γουστάρω πολύ...

φιλιά ρε!

(*)της υπερβολής. της ποιητικής. αυτής που όλους μας κατέχει. ξέρετε...
(**) εμού της ιδίας συμπεριλαμβανομένης. ναι, ναι!

πίπες

2006-05-26T18:06:00.000+03:00

διαβάζω... δεν το ήξερα, αλλά έμαθα ότι η ελλάδα ανήκει πια κι αυτή στη μοντέρνα, σύγχρονη ελίτ του πολιτισμού. αν στις ΗΠΑ σκοτώνονται παιδιά στα σχολεία και ο τζορτζ μπους κυβερνά τον πλανήτη, τότε μπορούμε κι εμείς να μπούμε στο αρχηγιλίκι με μεθόδους αναλόγως εκσυγχρονιστικές.

την ίδια ακριβώς ώρα που η κυρία λουκά διαρρηγνύει τα ιμάτια της, όχι αυτά που κότσαρε για να πάει στον Θέμο, τα άλλα, τα λιτά και ταπεινά, για το ξεπούλημα της χριστιανοσύνης, γελάμε μαζί της και μετά γελάμε και με το-α βιντεάκι-α που κυκλοφορούν, με τα κοριτσάκια που παίρνουν πίπες στον τυχερό συμμαθητή και ενώ η υπόλοιπη τάξη επιδοκιμάζει κι απολαμβάνει εν χορώ. ο αδελφός μου πηγαίνει ακόμη σχολείο. δεν ξέρω αν έχει συμβεί ανάλογο περιστατικό στο δικό του. δεν τολμώ καν να ρωτήσω. αν μάθαινα κάτι τέτοιο δεν ξέρω καν πως θα αντιδρούσα. αν και δεν νομίζω ότι ο δικός μου αδελφός είναι τόσο προχωρημένος και εναποθέτω τις ελπίδες μου στα γονίδια. τα καλά.

και μετά διαβάζω την ανάλυση του θέματος. κάποιοι λοιπόν ψάξατε και βρήκατε μια αγνότητα, μια αθωότητα σε αυτή την πράξη. τίποτα μεμπτό, είναι καλύτερο από τις ενοχικές ονειρώξεις και άλλα τέτοια της παλιάς εφηβείας. ταμπού, τα ταμπού δεν χωράνε σε μια νέα, σύγχρονη κοινωνία όπως η δική μας. άλλωστε το κοριτσάκι το κάνει με φυσικότητα το έργο της. έτσι, σε λίγο καιρό, αν η φύση επιτάσσει άνοδο της λίμπιντο εν ώρα εργασίας θα μπορούμε, με φυσικότητα πάντα, να πηδιόμαστε στα γραφεία μας. ίσως όχι πάνω σε αυτά, αλλά μπορούμε φαντάζομαι να φτιάξουμε έναν χώρο ειδικό, όπως τον χώρο για τους καπνίζοντες. θα είναι πολύ καλύτερο από το να πάμε ενάντια στη φύση μας και να δημιουργήσουμε ανούσιες ενοχές, όταν απλά αυτό που θέλουμε είναι να πηδηχτούμε με τον συνάδελφο απέναντι ή τον επόμενο πελάτη. γιατί να μείνουμε στη φαντασίωση, έτσι δεν είναι;

έπειτα, γιατί να καταπιέσεις και το μυαλό σου όταν το μόνο που θες να κάνεις είναι να τυλίξεις τα χέρια σου γύρω από τον λαιμό του προϊσταμένου σου και να τα σφίξεις τόσο, μέχρι να σταματήσει να ανασαίνει, γύρω από την ενοχλητική γειτόνισσα, γύρω από το παιδάκι που τσιρίζει στο πάρκο; γιατί να πνίξεις τις επιθυμίες σου, όταν μπορείς να έχεις the real thing? ναι, αυτό δεν επιτάσσει η μοντέρνα κοινωνία; αν το ψάξεις, ψάξτο κι εσύ, μπορείς να απενοχοποιηθείς. θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος.

είναι φυσιολογικό τα παιδάκια να παίρνουν πίπες μπρος στο φιλοθεάμον κοινό. αφού κάποτε θα το κάνουν και στ' αλήθεια. αλλωστε, διάολε, αν δεν μπορούμε να έχουμε ένα καλύτερο κόσμο, γιατί τουλάχιστον να μη δουλεύουμε για μια καλύτερη στύση; με πολύ εξάσκηση και λίγο μεθοδικότητα, το κοινό μπορεί να προσφέρει και συμβουλές στους πρωταγωνιστές.

ελευθερώστε το μυαλό σας και το φερμουάρ σας... γιατί όχι; μην σας σοκάρει το σεξ. όχι σε αυτό τον αιώνα τουλάχιστον. αλλά όταν το κάνετε αυτό, να ανοίξετε τους ορίζοντές σας παραπέρα. αν βρίσκετε φυσικότητα στην σεξουαλική πράξη, που μέσα στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού κι από τρομακτικό φόβο μην ταμπελωθεί κανείς με την ετικέτα "ταμπού" καταντάει μια ζωική λειτουργία και το 'χετε χάσει λίγο το νόημα, τότε να απενοχοποιήσετε και τα εγκλήματα πάθους, τα εγκλήματα εν βρασμώ ψυχής, τα εγκλήματα παρανοϊκών μυαλών. όλα τα εγκλήματα. αν βρήκατε δικαιολογία την παιδικότητα για το χυδαιότερο, να βρείτε δικαιολογία σε όλα, γιατί αιτία υπάρχει παντού. υπάρχει εξήγηση για όλα. μην ακολουθείτε κανόνες όμως πια. επαναστάτες με, χωρίς, ψάχνοντας αιτία.

εμείς οι υπόλοιποι, οι απαρχαιωμένοι, οι παλαιολιθικοί ίσως χρειαστεί να μεταναστεύσουμε. θα πρέπει υποθέτω να βρούμε έναν κόσμο που θα μπορούμε να κάνουμε σεξ χωρίς να έχουμε τηλε-θέαση, θα πιστεύουμε ακόμη ότι κάποια πράγματα είναι ιδιωτικά, θα επιλέγουμε άλλους τέλοσπαντων τρόπους.

δεν σας καταλαβαίνω μερικές φορές. νομίζω ότι κάνετε πλάκα... η υπερβολή είναι καμιά φορά γοητευτική. καμιά φορά αηδιαστική.

νέος τρόπος σκέψης, νέα ζωή, ελευθερία κι ελευθεριότητα, ανοιχτός νους, ανοιχτά σκέλια, ναι, βασικά... πίπες.

this is a woman's blog

2006-05-23T23:07:00.000+03:00

δια πολλοστή φορά στην μονοετή καριέρα μου ως γυναίκα μπλόγκερ - με το μονοετής σαφέστατα να αναφέρεται στο μπλόγκερ και ουχί στο γυναίκα, όρο τον οποίο τιμώ αξιέπαινα τα τελευταία πέντε (5) χρόνια - διαπιστώνω ότι τα γραπτά μου ενδέχεται και να παρεξηγούνται, πράγμα απολύτως συνηθισμένο, το οποίο όμως δεν παύει να με κάνει να απορώ και να έχω και κάποιες αμφιβολίες πλέον ως προς τον υπαίτιο αυτών των παρεξηγήσεων...

αρκετά...

τώρα θα ασχοληθώ με τον pascal, όπως υποσχέθηκα.

διαβάζω ότι η εξής μία πρόταση («τι να σου κάνει και ένα διανοητικά κατώτερο ον, αποδεδειγμένο επιστημονικά αυτό και μη μου αρχίσετε τίποτα "μάτσο" απειλές») του τελευταίου μου ποστ τον έβαλε σε σκέψεις ("τέτοιου είδους σχολιάκια- τρόποι σκέψεις, μας δίνουν εμάς τους πρόχειρους και τους διανοητικά κατώτερους ακόμα μία πολύ καλή δικαιολογία για να γίνουμε ή να παραμείνουμε φαλλοκράτες του κερατά" ή "αυτός που πιστεύει ότι είναι πραγματικά ανώτερος, δεν χρειάζεται να το διακηρύξει καν") και επιπλέον του προσέφερε πιθανώς αυξημένο φόρτο εργασίας ("οι παραπάνω δύο- μεμονωμένες- αναφορές το μόνο που μου προκαλούν είναι συγκατάβαση, ξύπνημα των πατρικών μου ενστίκτων και μια ελαφριά φαγούρα στο δεξί-κάτω τεταρτημόριο του αριστερού μου όρχι"). η δουλειά είναι καλό πράγμα και καλό να γίνεται με ζήλο, αρκεί αξιότιμε pascal αυτό να μην έρχεται σε σύγκρουση με την προσωπική μας ζωή. απαράβατος κανόνας αυτός.

ομολογώ πως ουδέποτε είχα καμία καούρα να αποδείξω ότι είμαι ανώτερο ον ως γυναίκα, εξ ου και δεν διευκρίνισα ποτέ ως προς ποιον είναι κατώτερος ο άνδρας. αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

δεν περιμένω όμως να τρέφετε κι εσείς τίποτα φοβερές αξιώσεις για σκήπτρα στο βασίλειο του IQ, ακόμη και ως -θεωρούμενοι- πρωτόπλαστοι. Ολοι ξέρουμε άλλωστε πως ακόμη κι αν σας έπλασε πρώτους κάποιος, το πρώτο προϊόν ακόμη κι αν δεν είναι πρόχειρο, είναι ασφαλώς δοκιμαστικό και όλοι επίσης ξέρουμε ότι βγαίνει συνήθως ελαττωματικό. η δεύτερη φουρνιά έχει ένα επίπεδο πάνω σε ποιότητα και πιθανώς κάπως έτσι συνέβη και μ' εμάς, πράγμα πάντως που δεν είναι σε καμία περίπτωση αναγκαία κακό, διότι φανταστείτε διαφορετικά πως θα ήταν ένας πλανήτης που όλοι θα είχαμε αυξημένες παροχές σε συγκεκριμένα σημεία και πόσο θα επηρέαζε τον πλανήτη μας η υπέρμετρη χρήση μέικ-άπ. με τέτοιες σκέψεις οδηγούμαι και σε άλλα εξίσου τρομακτικά συμπεράσματα, όπως πως θα μπορούσαμε να ζήσουμε σε έναν πλανήτη που ο πλουσιότερος αυτού θα λεγόταν "helena rubinstein", όνομα πολύ πιο δύσκολο από ότι το σαφώς πιο εύκολο στον λόγο "bill gates" και επίσης πως θα ήταν ένας παγκόσμιος πόλεμος (Α' ή Β') που θα γινόταν για το μονοπώλιο του ρουζ.

έπειτα πως μπορείτε ακόμη να τρέφετε αυταπάτες και αμφιβολίες, όταν έχετε καταντήσει, ακόμη και ως πρωτόπλαστοι - και μάλιστα με προνομιούχους όρους στη σύμβαση "ζειν" - έχετε καταφέρει με ένα μαγικό τρόπο να αποτελείτε μόλις και μετά βίας το 1/3 του πληθυσμού; με λίγο περισσότερο μυαλό ο τζακ θα αποτελούσε πρότυπο για χιλιάδες νέα παιδιά, που θα συνέχιζαν με επιτυχία το έργο του για χρόνια πολλά, ο κόσμος θα είχε μια ιδανική ισορροπία και διάολε θα βρίσκαμε κι εμείς το ασθενές ευκολότερα το σωστό φόρεμα, στο σωστό νούμερο.

κι ύστερα δεν φτάνει που έχετε φτάσει στο κατάπτυστο αυτό ποσοστό (του 1/3), αυτοί οι λίγοι, λιγοστοί, που έχετε απομείνει δεν είστε καν σίγουροι ότι σας αρέσει ο ρόλος και αποζητάτε διεξόδους. όλα ξεκίνησαν με την ανακάλυψη του όρου "εργένης" και συνεχίζεται ως σήμερα, με μεγάλη επίσης επιτυχία, από τη μετατροπή σε γκέι και κάπου εδώ θα σταματήσω γιατί όλοι έχουμε δει τι συμβαίνει με όσους έχουν χαρακτηριστεί ομοφοβικοί και προσωπικά δεν μου άρεσε καθόλου...

ελπίζω τα επιχειρήματά μου να έπιασαν τόπο, αλλιώς θα αναγκαστώ να φωνάξω προς υπεράσπιση το "deilino", τη "zoumeri" και κάτι άλλα γκομενάκια που πέτυχα στο forum του sxeseis.gr (μέρες το παλεύουν τα κορίτσια να βγάλουν άκρη στο μέγα αυτό θέμα). α, και κλείνοντας να μην ξεχάσω: "σκουπίδια - ούμα θέρμαν - καθάρισμα τουαλέτας", για όσους κατάλαβαν ή όχι και να ευχαριστήσω θερμά τις kyrallina και xilaren, που ανήκουν στη σπάνια κάστα αυτών που με αντιλαμβάνονται όπως φαίνεται και να στείλω φιλικούς χαιρετισμούς στον αγαπητό pascal, που ως ίσο διανοητικά ον μου χάρισε ένα εισερχόμενο link, ανεβάζοντας το blog-o-εγώ μου ένα ακόμη σκαλοπάτι.

:) :p :)

επίσης πολλά ευχαριστώ στη μητέρα μου, τον αδελφό μου, τ...................................

summer moved on (off, down, up, what the fuck...)

2006-05-22T19:40:00.000+03:00

τι γίνεται το καλοκαίρι, πριν ακόμη αυτό φτάσει, οι άνδρες χαζεύουν, όσο περιθώριο τους έχει απομείνει δηλαδή, αλλά και πως να τους κατηγορήσεις, εδώ χαζέψαμε εμείς με αυτά που βλέπουμε, τι να σου κάνει και ένα διανοητικά κατώτερο ον, αποδεδειγμένο επιστημονικά αυτό και μη μου αρχίσετε τίποτα "μάτσο" απειλές, δε μασάμε εμείς οι κρητικές, έχουμε δει τόσο τζάμπα-αντριλίκι ως τα 12 που τον βαν νταμ τον έχουμε για πλάκα.

έλεγα ότι δε φταίνε οι άντρες που χαζεύουν, λίγο να ανέβει ο υδράργυρος (λίγο=0,1 βαθμό) και να απλώσει ακτίνα ο ήλιος, βγαίνεις στη βασιλίσσης σοφίας και νομίζεις ότι έπιασες παραλιακή, χωρίς τη θάλασσα.
καλά είναι αυτά, περνούν καλά οι λεύτερες, χαζεύεις το αρσενικό που καρφώνει τη μούρη του στο μπούτι της θηλυκιάς ενώ η άλλη (θηλυκιά) από δίπλα κοιτάει τη λίστα και επιμένει ότι "ένα έξτρα πακέτο με χαρτιά υγείας" είναι απαραίτητο και "το βράδυ να κατεβάσεις τα σκουπίδια". με μερικούς έξυπνους χειρισμούς κάποιες μπορούν να καθαρίσουν μια για πάντα με τις δουλειές του σπιτιού και με μηδαμινό κόστος, αφού με τόσες αιθέριες και λιτοστολισμένες υπάρξεις γύρω-τριγύρω μπορείς να τους μπερδέψεις και να συμφωνήσουν όχι μόνο στο σκουπιδοπέταμα, αλλά ως και σε καθάρισμα τουαλέτας.

προκύπτει βέβαια και το μεγάλο ερώτημα αν προτιμάς καθαρό σπίτι ή καθαρό κούτελο, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε, ακόμη και η ούμα θέρμαν που συμβιβάστηκε με τη βρωμιά, το κέρατο το έφαγε. το μόνο που άλλαξε είναι ότι μένει πλέον σε καθαρό σπίτι και είναι πιο όμορφη από ποτέ. αλλά τα σκουπίδια, με μαρτυρίες γειτονιάς σύμφωνα, τα κατεβάζει η ίδια.

κατά τ' άλλα, υπάρχουν και οι ανεξάρτητες, με σύγχρονες απόψεις και με ήσυχο κεφάλι, αλλά αυτές όλοι ξέρουμε ότι είναι ή χήρες ή ολόχαζες, οπότε πάμε στην τελευταία κατηγορία, οι υπερτυχερές, που όλα πάνε καλά κι εμείς πάμε σπίτι μας και το μόνο που χρειάζεται για μια ευτυχισμένη ζωή είναι ένα ποτήρι νερό μπροστά μας, ακριβώς επειδή δε χρειάστηκε να το ζητήσουμε...
μπες στο matrix τώρα.

u used to love her...?

2006-05-21T13:48:00.000+03:00

....now you have to kill her...

Α-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ-ΧΑΧΑ!

Μα είναι ποτέ δυνατόν;;; Γελάνε και οι γκέι Ολλανδοί δηλαδή με αυτό που είδαμε... ΕίδαΜΕ, ναι, ναι, μην μου το παίξετε κουλτούρα, έχω ντοκουμέντα ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

the surprise from iceland

2006-05-17T19:52:00.000+03:00

χέστηκα για το αν θα χαρακτηριστώ εθνικίστρια ή ο,τιδήποτε άλλο, αλλά από τη στιγμή που ουδείς με ρώτησε αν θέλω να σκάσω, χωρίς να το πάρω ούτε μυρωδιά, μερικά φοράκια εξτρά για να πληρώσω είτε το γαμω-γκοτιέ της ελληνίδας γηραιάς κυρίας, είτε το στήσιμο με τα εφτά ταμπλό θανάτου, τρεις ζογκλέρ, πέντε ελέφαντες και πολλά-πολλά γίδια που θα στηθεί από αύριο αν δεν κάνω λάθος στο ΟΑΚΑ, τότε ΑΝ ΜΗ ΤΙ ΑΛΛΟ απαιτώ τα μαλακισμένα παρλιακά που έρχονται εδώ να περιορίσουν τις αθλιότητες τους, που αποκαλούν χαριτωμενιές ενδεχομένως στη euro-show-biz, πετώντας μαχαιρο-ατάκες αναμεταξύ τους και όχι να κράζουν την χώρα που τους φιλοξενεί, θέλοντας και ΜΗ.

ναι, σε εκείνο το χοντρό μοσχάρι, τη χαρωπή και πολύχρωμη αγελάδα από την Ισλανδία αναφέρομαι, που εκτός από το καταπληκτικά υπέροχο, ξεκαρδιστικό στ' αλήθεια αστειάκι με τη δημοσιογράφο, που πέταξαν έξω σηκωτή κάτι χοντροί μπράβοι, έκανε και κουλτούρα η μαλακισμένη, αποτυχημένη πορνοστάρ, αποκαλώντας μας "γαμημένους Ελληνες" και άλλα υπέροχα κατά τη διάρκεια που πρόβαρε το τύπου-οπερέτας άσμα της επί ΟΑΚειας σκηνής. Πολλά μπορεί να είμαστε, και γαμημένοι δεν αντιλέγω, αλλά δεν περιμέναμε να έρθει να μας το πει αυτό κανένα άθλιο ξεκολάκι από τη χώρα που η μόνη της προσφορά στην ανθρωπότητα είναι η ursus και που η προηγούμενη ενασχόλησή της, πριν να το γυρίσει στο τραγούδι, ήταν να παίρνει πίπες σε μπακαλιάρους, εκεί στο γαμώνησό της. και δεν ξέρω αν έκανε πλάκα, ουδόλως με ενδιαφέρει, αλλά είπαμε δε μιλάμε, δε μιλάμε, δεν θα μας απαυτώσετε κιόλας. τουλάχιστον με πέντε προσόντα να δεχτώ να κάνουμε μια κουβέντα. με "επαγγελματίες" που έχουν τα ψαροτσιμπούκια για προϋπηρεσία ζωής δεν έχω να πω κάτι.

και χέστηκα που βρίζω πάρα πολύ και δεν πάει σε γυναίκα, και επιπλέον όπως με διαβεβαίωσε ένας φίλος εγώ και η m13 έτσι που το πάμε δεν θα μπούμε ποτέ σε καμία φυλλάδα, "βρίζετε πολύ για να σας προτιμήσουν, εδώ αγνοούν άλλα κι άλλα διαμάντια, όπως τον φίλο σου τον averel για παράδειγμα", και τα εννοώ όλα δαύτα, βασικά, ναι, εσείς μπορείτε να συνεχίστε να γράφετε όλοι νουβέλες, εγώ θα τις διαβάζω και θα περνάω καλά, αφού έχω ξεφορτωθεί λίγα από τα νεύρα μου ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ ΕΣΧΑΤΩΣ (=τα τελευταία 3 χρόνια)...

:)

Kill Bill :)

2006-05-16T20:21:00.000+03:00

Οι μυθικές πια αποδοχές του Μπιλ Γκέιτς είναι τόσο σκανδαλιστικές, που αν ο Οσάμα Μπιν Λάντεν αποφασίσει ποτέ να συνεχίσει το έργο του, προσδοκώντας σε επιτυχία αυτή τη φορά (ο Οσάμα. αυτός θα προσδοκεί. μόνο...), ίσως να στρέψει τη μήνη του, μαζί με το πηδάλιο προς τον Μάικροσοφτούχο αυτοκράτορα.

Την κίνηση αυτή άλλωστε θα χαιρετούσε με περισσή ευγνωμοσύνη και ο ιδρυτής-εμπνευστής της Apple, Τζομπς (το μικρό του μου διαφεύγει, ας συγχωρεθώ), που από ό,τι ξέρει κάθε κομπιουτεράς, που σέβεται τον εαυτό του, είχε πρώτος ανακαλύψει τα "παράθυρα", αλλά του την έκανε λαμόγικα ο Βασιλάκης...

Επί της ουσίας κι επί του θέματος, εγώ σε περίπτωση που ο Οσάμα θέλει την ταπεινή μου άποψη έχω να πω ότι υπάρχει πιο απλή κι αναίμακτη λύση από το να παίξει τέτρις σε βάρος πλήθος, αθώων ομολογουμένως (κι ευτραφών δεν θα το αρνηθώ), ψυχών που κατοικοεδρεύουν στις ΗΠΑ. ΗΠΑμε άλλωστε, επειδή μερικοί είναι ζώα, δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα και κακά ζώα.

Θα πρότεινα στον συμπαθή Οσάμα ή τον όποιο συενχιστή του να αναθέσει σε εμένα και κάτι φίλους μου την καταστροφή του Μπιλ, η οποία θα γίνει με τρόπον αφαιρετικό και σε τρία απλά βήματα:

1. Ο φίλος μου ο Α. είναι εξωτερικά ένας κοινός άνθρωπος. Εις βάθος, μπορεί με τα ίδια του τα χέρια να καταστρέψει ένα ολόκληρο πρόγραμμα, μεγάλης χρηματικής και πνευματικής αξίας. Ξεκινάμε το θεάρεστον έργο μας, αποφασίζοντας πρώτα να αχρηστεύσουμε τον αποκαλούμενο "θησαυρό" του word μας. Ο,τι μας "κοκκινίζει", εις πείσμα, το κάνουμε add α) για να μάθει να συμπεριφέρεται και β) γιατί ποιος είναι ο Τεγόπουλος και όλοι αυτοί οι τυχαίοι;
Διασπείροντας μερικούς Α. σε δημόσιους χώρους πολύ σύντομα τα κείμενα που παιρνούν από κάθε κοινόχρηστο υπολογιστή μπορούν να φτάνουν στους όποιους παραλήπτες ιπώ μωρφύ ταίτοια που και ο νεάντερνταλ ω είδοιως να κατανοήσει ότι κάτι δεν πάει καλά.

2. Υστερα έχουμε τη φίλη μου επίσης Α. Προτού εξελιχθεί σε γκουρού της τεχνολογίας, όπως άφοβα πιστοποιώ κι εγώ σήμερα, επιτελέστηκε άψογον έργο προς δημιουργία ενός νέου Βατερλό, ολάκερης της Μάικροσοφτ. Τα ποντίκια έφευγαν από τα γραφεία τρομαγμένα από τις απανωτές σφαλιάρες που δέχονταν ανά 3'', διότι αρνούνταν πεισματικά να μετακινηθούν στην οθόνη, ακόμη κι όταν τους το εξηγούσε με απόλυτα ευγενικό τρόπο (σας βεβαιώ). Τα πληκτρολόγια κατέβηκαν σε απεργία, διότι κανείς δεν εισάκουσε ποτέ στο αίτημά της για ενσωμάτωση ανεμιστήρα, έτσι ούτως ώστε να αποχωρούν τα επτά κιλά στάχτης και τα θρύμματα από μπαγκέτα που χώνονταν βιαίως ανάμεσα στο αλφάβητο. Και ύστερα, τα "παράθυρα" έκλειναν, μη υποχωρώντας στην εμμονή να τα ανοίξει χρησιμοποιώντας την μέθοδο του πατήματος 19 φορές το δευτερόλεπτο-άνοιγμα 19 παραθύρων-ριμπούτ επτά φορές την ώρα-αίτηση για νέο pc.

3. Επειτα έχω μερικούς ακόμη υπόψην, που μπορούν να αποτελειώσουν τη δουλειά, καθώς άπαντες έχουν ειδωθεί ανά τακτά χρονικά διαστήματα να προσπαθούν να συνάψουν σχέσεις με το διαδίκτυο με ΔΕΗσεις (εννοοούνται οι πρίζες της ΔΕΗ όπου προσπαθούν να χώσουν το καλώδιο για το ίντερνετ - παραδόξως τις περισσότερες φορές είναι ασύμβατο), εκτιμούν δε ότι ο Outlook είναι ένα εικονίδιο που απλά υπενθυμίζει ότι είναι ώρα για φαγητό/τσιγάρο/chat, πλην όμως έχουν στενές σχέσεις με το recycle bin. Αποθηκεύουν εκεί τα καλύτερά τους δείγματα δουλειάς.

Οσάμα, remember, I 'm your (wo)man for the job!

...

2006-05-14T19:05:00.000+03:00

να γιορτάζεις κάθε μέρα

και να 'ναι οι μέρες πολλές

sting forgive me

2006-05-13T18:38:00.000+03:00

ωραία ρε...

...πολύ ωραία...

χρόνια τώρα για να δούμε και να ακούσουμε λίγη live μουσική από κάποιον γνωστό και έξω από τα σύνορα της Ελλαδίτσας ή στην καλύτερη των Βαλκανίων έπρεπε να κάνουμε δεήσεις (που δεν έπιαναν τόπο), ολυμπιακούς αγώνες (που ακόμη πιάνουν τόπο και πολλή σκόνη) και να βγούμε νικητές στη eurovision. Κι αν ύστερα από όλα αυτά μόνο το βρακί της Παπαρίζου έπιασε για κόλπο, τώρα λυσάξατε και πάτε να μας ξεβγάλετε...

δεν έφταναν οι Stones, όχι, ούτε ο Roger Waters, ούτε οι Depeche, και ούτε οι Pearl Jam... τώρα, ναι, μάλιστα, φέρνετε και τον Sting ρε αθεόφοβοι...
δεν θα μιλήσω καν για τους Massive Attack, τους Simply Red και κάτι Iggy Pop, Scorpions, James Brown, Archive... όχι, γι' αυτούς δεν θα διαμαρτυρηθώ.

και καλά, με τους Stones πιάσανε τα ξόρκια, μπορεί και να τη βολέψω, αλλά ακόμη κι εγώ πόσα βουντού να κάνω και τι κουμπαρά να σπάσω να τους προλάβω όλους... έπρεπε φέτος δηλαδή, εκεί, συνομωσία... κι εμείς που μετακομίσαμε να πάμε να πεθάνουμε. έχουμε έξοδα, δεν βγαίνουμε, έχουμε και κωλοδουλειές, πάλι δε βγαίνουμε...

ή να πιάσετε να συμμαζευτείτε, ή να κάνω καμιά εγγραφή στο e-bay και στον ΟΑΕΔ. εν πάση περιπτώσει, πρέπει να βρεθεί μια κάποια λύσις...

Sting, αν δεν είμαι εκεί, θέλω να ξέρεις, ήσουνα η πρώτη μου αγάπη και παντοτινή... κι αν "κάτι" πάντως συμβεί κι αργήσεις, να ξέρεις, it's probably me...

out of options

2006-05-12T12:05:00.000+03:00

Το περιοδικό ΝΜΕ (λέει) ανακοίνωσε τους 20 καλύτερους ροκ ήρωες όλων των εποχών. Πρώτος ο κύριος Kurt Cobain, σύμφωνα με τους πολυπληθείς αναγνώστες του αγνώστου σε εμένα περιοδικού (δεν ειρωνεύομαι εδώ), και δεύτερος ο Pete Doherty, όμως ο συντάκτης του άρθρου αποφάσισε να αδιαφορήσει για τις προτιμήσεις του κοινού μετά την κορυφή, γιατί δεν τον γουστάρει (λέει) τον Pete Doherty, που είναι ένα τελειωμένο πρεζάκι και παλιοχαρακτήρας και δεν είναι δυνατόν "ένα άτομο εθισμένο στην κοκαΐνη να θεωρηθεί από τόσα πολλά άτομα ήρωας".

Υποθέτω ίσως αυτό να αναγράφονταν στους όρους διαγωνισμού, κάτι όπως "πρεζάκια αποκλείονται", διότι άλλωστε οι περισσότεροι ρόκερ, θρύλοι ή μη, πάνε εκκλησία κάθε δεύτερη κυριακή και η μόνη άσπρη που ξέρουν είναι το ROL, που πλένει ασπρόρουχα η μάνα τους, την οποία ακόμη βλέπουν καθημερινά. Ισως επίσης στους όρους να έπρεπε να δημοσιευθεί και μία λίστα με τις "persona non grata" των συντακτών του ΝΜΕ, με υψηλές κυρώσεις επί του αντιθέτου, όπως για παράδειγμα φάκελο στην αστυνομία για ύποπτη δραστηριότητα, λόγω συναναστροφής με κακοποιά (παύλα) αντιπαθητικά στοιχεία. (ναι, εδώ όμως ειρωνεύομαι).

κι ύστερα φτάνεις και στην περιβόητη λίστα που μετά τον Kurt Cobain και τον "πρεζάκια", έχει τον Morissey τρίτο και μετά τον Liam Gallagher και πετάς τη σκούφια σου και ύστερα στην κορυφαία 20άδα φτάνεις στο bottom of list και βλέπεις λέει, πως μετά τον 18ο John Lennon, 20ος είναι ο Alex Kapranos, που από ό,τι έμαθα αποτελεί το νέο ιδανικό του σύγχρονου ρόκερ, αφού όταν δεν χτυπιέται επί σκηνής, μαγειρεύει κι επειδή μαγειρεύει καλά το κυκλοφορεί και βιβλίο, ακριβώς στα πρότυπα της δικής μας Βέφας... Να παιδί, να μάλαμα, κάνεις καλό αυγολέμονο, πάρε και μια θέση κορυφαίου και αν εγώ τους γουστάρω πολύ τους Franz, θα ήθελα τόοοσο πολύ την άποψη του φίλου μας του πατατοπρεζάκια εδώ, που ναι, θα αλλάξω μέχρι και τα comment requirements...

tequila anyone?

2006-05-11T13:39:00.000+03:00

Tον Β., λίγο-πολύ, όλοι τον θεωρούσαμε τρελό... Δεν τον είπε ποτέ κανείς κακό, αλλά όλοι το είχαμε συμφωνήσει, του είχαμε φορέσει την ταμπέλα και, ως σήμερα, ομολογώ δεν διαφωνώ, χωρίς ποτέ να το ψάξω παραπάνω. Η άσπρη που βαράει, το μαύρο που χαλάει, ό,τι κι αν ήταν, δεν είχα καμία αξίωση να ανακατευτώ στη ζωή ενός ανθρώπου, από τη στιγμή που στις καλές του μέρες μου χάριζε ένα από τα πιο αληθινά χαμόγελα στο τετράγωνο. Ο Β. πάλι, στις μέρες "τρέλας" δεν λογάριαζε και τίποτα. Αλλοιωνόταν το πρόσωπό του, σκοτείνιαζε και κυνηγούσε εχθρούς σε κάθε μικρή γωνιά του κτιρίου. Το ίδιο στόμα, με το αληθινό χαμόγελο, άρχιζε να εκτοξεύει απειλές, αστείες ή όχι, και οργή για κάτι που συνήθως δεν είχες ιδέα και σ' έκανε να σε κοιτάς πατόκορφα, να δεις αν σου κόλλησε κάτι βρωμερό πάνω και δεν το έβλεπες.

Οταν τον μάθαμε, σταματήσαμε και να πειραζόμαστε, σταματήσαμε και να ψαχνόμαστε.
"Τι λέει πάλι;"
"Ασ' τον μωρέ τον τρελό..."
Οταν τον ακούσαμε να κάνει το ελάχιστο της ανθρώπινης προσφοράς, άνθρωπος σε άνθρωπο, στα χρόνια της "χολέρας", σταματήσαμε και να θιγόμαστε. Μερικές φορές η πιο απλή στιγμή, που δεν σου πέρασε από το μυαλό όμως ποτέ να κάνεις (ναι, ούτε εμένα...), φέρνει τα πιο μεγάλα. Και έτσι έγινε, και έτσι "ξεχρέωσε" μάλλον οριστικά για ό,τι είπε κι ό,τι (έλεγε) θα κάνει.

Ο Β. εξακολουθούσε πάντα να μουρμουρίζει τα ίδια ακατάληπτα κι εμείς συνεχίσαμε πάντα να κάνουμε ό,τι τέλοσπαντων νομίζουμε ό,τι κάνουμε...
Πιστεύω ως και σήμερα ότι ναι, είναι μάλλον λίγο τρελός. Γι' αυτό και πιστεύω ακόμη πιο πολύ στη μεγάλη του σοφία. Αυτή που ξεστόμισε, μουρμουρητά πάντα, μια μέρα, όταν διαπίστωσε πως "αλλάζουν εδώ μέσα οι άνθρωποι. Μπαίνουμε όλοι στην τρέλα, γινόμαστε κακοί...".

Κάτι πήγε λάθος, ίσως στα θεμέλια να ρίξανε κατάρα, αλλά θα ορκιζόμουν πια, περνάς τη ζώνη του λυκόφωτος στην είσοδο αυτού του κτιρίου. αλλάζεις όλος, μίσος και βλέμματα οργής, ύποπτες ματιές, κάποιον να σιχαθείς, κάποιον να σε τρελάνει, κάτι αλλάζει και νιώθεις κάτι να σε πλακώνει και ύστερα βγαίνεις έξω, λίγες ώρες είναι αρκετές, να θυμηθείς πως δεν μισείς κανένα, δεν θες τίποτα και κάποιους δεν τους ξέρεις καν. να θυμηθείς να μην ξεχάσεις πως περνάς καλά, όλες εκείνες τις υπόλοιπες ώρες της ζωής σου και ναι η γη δε σταμάτησε να γυρίζει, ούτε έχεις μαύρο για χρώμα ψυχής...

tequila anyone?

ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΚΑΙΣΑΡΑ!

2006-05-10T17:20:00.000+03:00

.... και τη γυναίκα του ....

σκατοοικογένεια!

σου λέω...

2006-05-09T18:30:00.000+03:00

...I Wanna Get STONE-D...

..πάση θυσία..

.over.

how did it end up like this

2006-05-08T20:31:00.000+03:00

- Την είδες;
- Ποια;
- Καλά δεν την είδες;
- Ποια λέμε;
- Η Α. Αυτή ήταν...
- ...; Α, αυτή ε; Ναι, 416, Χ Under λες;

rewind...

- Μαλάκα, χαλάρωσε...
- Γαμημένη τσούλα. Θα την πετύχω. Θα την πετύχω και θα τη φτύσω στα μούτρα την παλιοπουτάνα...
- Ξεκόλλα, προχώρα...
- Θα ξεκολλήσω με τη σκύλα. Πόσο μαλάκας ήμουνα...
- Ελα ξεκόλλα το μυαλό σου. Δεν αξίζει. Κερνάω ποτά και γκόμενες το μαγαζί... Φύγαμε...
- Φύγαμε. Αλλά αν την πετύχω την ξεκωλιάρα...

rewind...

- Τι στο διάολο έχεις πάθει;
- Εχει τελειώσει η ζωή μου. Δεν έχει τίποτα νόημα. Οπου και να κοιτάξω είναι μπροστά μου.
- Εντάξει, πάει αυτό, τελείωσε. Ξέχνα τα όλα, αρχίζεις από την αρχή.
- Οχι σου λέω. Δεν έχει άλλο από εδώ...

rewind...

- Πως μπόρείς να το λες αυτό; Πως μπόρεσες να το κάνεις...;
- Συγγνώμη...
- Ποτέ...

rewind...

- Σ' αγαπάω όσο δεν θα αγαπήσω ποτέ τίποτα. Θα είμαι πάντα εδώ, μόνο να σ' αγαπάω... Και δεν θέλω τίποτε άλλο.
- Το υπόσχεσαι;
- Σε ό,τι πιο δυνατό έχω νιώσει ποτέ...

rewind...

- Την είδες;
- Ποια;
- Καλά δεν την είδες;
- Ποια λέμε;
- Aυτή που πέρασε τώρα...
- ... Την είδα... Ερωτεύτηκα.

μία, μόνο μία, φορά στη ζωή θα εννοείς κάτι τόσο πολύ που τίποτα δεν μπορεί να το χαλάσει. μία, μόνο μία φορά. και τότε δεν θα υπάρχει ούτε μία λέξη.

it was only a kiss

2006-05-06T20:30:00.000+03:00

από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ποτέ δεν έχω πάει σε πορεία...

-έχω όμως κατέβει σε προεκλογική καμπάνια της Ν.Δ. με καπελάκι, σφυριχτρούλες και κασκόλ, όλα στα χρώματα των γαλάζιων παιδιών. ήμουν πέντε χρονών κι ανήμπορη να ορθώσω ανάστημα (που ήταν ούτως ή άλλως κοντοπίθαρο από τότε). αλλά θα ντρέπομαι s' όλη μου τη ζωή γι' αυτό.

δεν έχω συνδράμει ποτέ μου οικονομικά σε κάποια οικολογική οργάνωση, φιλανθρωπικό σκοπό, γιατρούς χωρίς σύνορα...

-υπήρξα όμως συνεπές μέλος του LFC συνδέσμου, στηρίζοντας τις προσπάθειες για κάτι που δεν είμαι σίγουρη τι είναι. μπορεί και στις προσπάθειες για "περισσότερο αλκοόλ, καλύτερη μπάλα" του ΔΣ.

έχω να πάρω δώρο στον αδελφό μου από τότε που έκλεισε τα πέντε και είχα ακόμη μέσα μου κάτι από το αίσθημα υποχρέωσης (στα τελευταία του)...

-του τηλεφωνώ όμως σχεδόν κάθε εβδομάδα και τον σκέφτομαι περίπου κάθε τρίτη ώρα της ημέρας. κυρίως με απασχολεί αν μεγάλωσαν κι άλλο οι βλεφαρίδες του.

έχω πάψει να πιστεύω εδώ και ενάμισι χρόνο πως ο πλανήτης γύρω μου θα σταματήσει να κάνει κύκλους και θα μου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι όταν κάτι από τον μικρόκοσμό μου ξεψυχάει.

-προσέχω όμως πια τι βάζω στον μικρόκοσμό μου και πριν από την είσοδο του δίνω το αθάνατο νερό...

σταμάτησα να αναρωτιέμαι αν είμαι κακός άνθρωπος κάθε νύχτα που πέφτω για ύπνο κι αν είμαι αφελής σε κάθε ανατολή...

-μερικές φορές είμαι απολύτως σίγουρη.

και γαμώ-

2006-05-03T23:20:00.000+03:00

το φαινόμενο του ακατάσχετου μπινελικίου έχει πολλές πηγές, αλλά συνήθως δύο καταλήξεις... ή που ξελαμπικάρεις και συνεχίζεις ήσυχος τη μέρα σου ή που τρως τίποτα μάπες και... πάλι συνεχίζεις, μάλλον ήσυχος, τη μέρα σου.

για κάποιους το φαινόμενο είναι λόγω ασθένειας. διασταυρωμένες πληροφορίες θέλουν τον Ντέιβιντ Μπέκαμ να την κάνει με γρήγορες από το "Ολντ Τράφορντ" διότι σε κάθε προπόνηση ο Τιμ Χάουαρντ, πάσχων από το περιβόητο Touret Syndrome, του έβριζε μάνα, πατέρα και κάτι ψιλογαλλικά για τη Βικτόρια και τις luis vuitton που στοιβάζει στο πούλμαν, κάθε φορά που την παίρνει αποστολή μαζί.

ύστερα για άλλους είναι αποτέλεσμα κατανάλωσης αλκοόλ. πίνεις λίγο να ξεσκάσεις, πίνεις λίγο παραπάνω και στολίζεις την γκόμενα που σου χτύπησε ένα τόνο πιο δυνατά την πόρτα της τουαλέτας, για να διαμαρτυρηθεί η μαλακισμένη που επί 45' έχεις κλειστεί εκεί και μιλάς με τον γκόμενό σου -δεν ξέρω ποιος πούστης μπορει ειλικρινά να συννενοηθεί και με τον διπλανό του ακόμη, μέσα σε όλη αυτή τη σαβουροβαβούρα- και το galea γίνεται ένας υπέροχος τόπος μάχης. αν είχε λάσπη, ξέρω πως ασφαλώς θα αύξανε και τα νούμερα προσέλευσης.

και επίσης ένας εξαίρετος λόγος να λούσεις τον περαστικό κλητήρα με ό,τι πιο νέο κυκλοφορεί σε επέκταση του λήμματος γαμω-, επειδή έχεις γαμωδουλειά, που δεν γαμωτελειώνει και έχει γαμωπάει αργά η ώρα και θες ένα γαμωποτό (το ματαείπαμε) και δεν μπορείς γιατί θα γαμήσεις ό,τι περάσει από τα χεράκια σου άμα πιεις ετούτη την ώρα και δε σε φτάνει ο πόνος σου ο rock FM πάει και ξεθάβει, για πολλοστή φορά, αυτό το μαλακισμένο συγκρότημα, με το πιο μαλακισμένο τραγούδι, σε μια ώρα που έπρεπε αυστηρά το playlist να περιλαμβάνει τουλάχιστον τέσσερα (4) τραγούδια James, δύο (2) Stones, τρία (3) Oasis, ένα (1) Violent Femmes, που ταιριάζουν και με την περίσταση, και δέκα (10) U2.

Και αντ' αυτού, βάζει αυτό, το... το... ηλιθιότερο κατασκεύασμα στιχουργικής, να κάνει promotion στη χαζοσυναυλία αυτών των αποτυχημένων και "Λόγια καταχωνιασμένα - λό- λό- λόγια..."

E, Α - Α- ΑΕΙ ΓΑΜΗΣΟΥ!

ps. για όσους τυχόν φαν των Ροδών, ζητώ συγγνώμη, δεν έχω ακούσει άλλο άσμα. Ηταν όμως περίπτωση από δαύτες, που ένα είναι αρκετό...

indifference is bliss...

2006-05-03T22:44:00.000+03:00

:) :)

ένα ποστ από αυτά που βαριέσαι να διαβάσεις μετά...

:) :)

yo! I need a drink.

here comes the sun (#2)

2006-05-02T19:29:00.000+03:00

Στην Κούβα γιατρεύουν τα θύματα του Τσέρνομπιλ, σε μια σιωπηλή, αρμονική συνεργασία με τον ήλιο.

Γιατρεύουν το δέρμα, τα μαλλιά τους, μα σημαντικότερα απ' όλα το χαμόγελό τους.

Υστερα κάποιοι πρέπει να επιστρέψουν κι όλα, για κάποιους, αρχίζουν πάλι από την αρχή, ως το επόμενο καλοκαίρι που ίσως βρεθούν ανάμεσα στους 800. Για τόσους άφησε περιθώριο στην ήδη αιμορραγούσα χώρα το εμπάργκο των ΗΠΑ, από τους αρχικά υπολογισθέντες 2000.

Κι αν εδώ έχουμε όλοι τα μαλλιά μας (αραιά ή όχι) και δεν πάσχουμε από κάποια φοβερή δερματοπάθεια, υποφέρουμε ασφαλώς από χαμόγελο. Και θαρρώ πως ο ήλιος όλου του κόσμου μπορεί να το κάνει καλά.

Τώρα μιλάτε για καλοκαίρια και θάλασσες και μιαν αύρα αλλιώτικη, που έξι μήνες πριν ήταν η κατάντια του τόπου, η πουστιά του δίπλα, η κακή μοίρα, η δυσωδία του χώρου, κι είστε όλοι (σχεδόν) πιο ευτυχείς.

Αναρωτιέμαι αν ο κόσμος όλος ήταν ένα καλοκαίρι, αν θα 'μασταν όλοι καλύτεροι άνθρωποι κι αν κάπου στους κόσμους με παντοτινό ήλιο κάποιος έριξε άλλη κατάρα.

Αλλά ύστερα θυμάμαι ότι έχω κατά κανόνα ανάλαφρο εαυτό και το ρίχνω πάλι έξω (στη λιακάδα)...

γευση-πρόοδος

2006-04-29T20:05:00.001+03:00

Κι ύστερα ψάχνετε γιατί είμαστε πίσω ως χώρα στα έδρανα της βουλής μας και στην κουλτούρα των αρχαίων που χάθηκε στην Τροία...

Ως χώρα είμαστε πίσω γιατί ενώ εμείς τρέχουμε στον κύριο Πιλ-Πουλ, σε κάποια ταράτσα σικ ξενοδοχείου, στα balthazar ή τα central και σκάμε μισό βδομαδιάτικο για ένα πιάτο με στρουθοκάμηλο με κρούστα από βατόμουρο, περιχυμένη με σάλια ουρακοτάγκου, εκεί στην αγγλία, οι διαβολικά έξυπνοι αυτοί άνθρωποι, όπως μαθαίνω, τα χέζουν τα κλασάτα και τρώνε μπέργκερ με γαζέλα, στα κεντρικά του Λέστερ και ουτε καν στα Λονδίνα, με 2,80 λίρες each, όπως με βεβαιώνει η φωτό του φίλου μου του ηλία.

αλλά τι να πεις, που κι η κουλτούρα να έρθει μεσ' τη μούρη μας, εμείς την απαρνιόμαστε. ρώτησα τον ηλία τι έχει δοκιμάσει από όλα αυτά. έσκουξε μεσ' τ' αυτί μου "είσαι τρελήηηηηηη;;;" και το κλεισε με βία.

δεν έχουμε ξαναμιλήσει.

ή που δοκίμασε κάποιο μπέργκερ ή που κατάλαβε (επιτέλους) ότι μένοντας ακόμη ελλάδα είμαι πολύ οπισθοδρομική για να με κάνει παρέα...

αν κάποιος τον δει να του πει ότι τον ψάχνω και σκοπεύω, αν χρειάζεται, να πάω στη Σπονδή.

Ο,τι πιο σικάτο και ακριβό υπάρχει και δυο τσιγάρα δρόμος... Ο,τι θυσία χρειαστεί, για τους φίλους τις κάνεις...

για την ώρα, κι ωσότου μαζέψω τα 80 ευρώ που χρειάζομαι για το ορεκτικό, το βράδυ λέω να πάω σε κάποιο μπανάλ συνοικιακό, να καλωσορίσω το καλοκαίρι με μια παραδοσιακή μαργαρίτα. νωρίτερα μπορεί να πιούμε και κανα τσίπουρο, αν και δεν το βρήκα πουθενά στο εγχειρίδιο του καλού κοσμπολίτη.

p.s. ο ηλίας μια χαρά παιδί είναι. απλά τον είχα πρόχειρο. τι φταίω που μένει στο λέστερ και μου δειξε και τη φωτό... φταίω;

νούμερα

2006-04-26T21:38:00.000+03:00

45 στους 50 γυρνάτε το κεφάλι σας να χαζέψετε το ξανθό γκομενάκι που περνάει κουνιστό το φανάρι ή από το πεζοδρόμιο.

και οι 45 οδηγείτε και είστε εν κινήσει.

30 από τους 45 θα συνοδέψετε το κοίταγμα με ήχο, κάποια κλισέ μαλακία ή το πατροπαράδοτο σφύριγμα.

20 από τους 30 θα προσθέσετε κάτι πρόστυχο, του κώλου ή και παραπάνω, για να στολίσετε καλύτερα την ιστορία στον καφέ με τον τάδε κολλητό μαλάκα ή όχι μετά.

35 από τους 45 βγάζετε και τη μούρη έξω από το παράθυρο για να ακουστεί καλύτερα η παπαριά.

07 από τους 45 έχετε πραγματικά κάτι έξυπνο να πείτε.

(οι υπόλοιποι) 38 από τους 45 είστε ενοχλητικοί.

06 από τους 07 είστε κάτω των 18.

25 από τους 45 είστε στο αυτοκίνητο μόνοι.

20 από τους 45 έχετε μέσα τη γυναίκα/γκόμενα, μια φίλη, έναν γνωστό και πολύ συχνά επίσης τα παιδιά σας.

40 από τους 45 κατευθύνεστε στο σπίτι για να φάτε το φαΐ της γυναίκας/γκόμενας, σχολείο για να πάρετε τα παιδιά ή στο ραντεβού με την καινούρια/παλιά σας γκόμενα.

43 από τους 45 περιμένετε απάντηση από την γκόμενα για να την "συνοδεύσετε" ως το σπίτι σας, το σπίτι της ή και κάπου άλλου.

(οι ίδιοι) 43 περιμένετε μπινελίκι από την γκόμενα για να της κατεβάσετε ότι πιο καινούριο από τις λογοκριμένες σελίδες του λεξικού, σε ρυθμούς 100 λέξεις/5 δεύτερα.

18 από τους 45 είστε γυναίκες και κοιτάτε τι χρώμα παπούτσια φοράει η γκόμενα ή πως κουνιέται έτσι το τσουλάκι.

45 από τους 45 θα τρακάρετε αν δεν δείτε το κόκκινο (φανάρι/ΙΧ/λεωφορείο/...) εγκαίρως. ΜΑΛΑΚΕΣ!

-

2006-04-24T18:01:00.000+03:00

πρέπει να ήταν ως περίπου τα 14 ή 15 μου που με καταδυνάστευε... ή αυτή είναι τέλοσπαντων η δική μου εκδοχή, δίχως ποτέ να νιώσω ακριβώς κάποιον πέλεκυ καταπίεσης να γυροφέρνει το κεφάλι μου.

ίσως και να ήταν η ανάγκη επανάστασης που κάθε έφηβος που σέβεται τον εαυτό του διακατάχεται από μία...

κι εκείνη, σεβόμενη επίσης τα must του ρόλου της, έμπαινε σε ένα πετσί τύπου-κέρβερου και με κυνηγούσε με την αγριεμένη της ματιά σε κάθε παράκληση για "μισή ώρα ακόμη" σε κάθε έξοδο, που θα γινόταν μία και μιάμισι ώρα, πασπαλισμένη περίτεχνα, στο δικό μου μυαλό, με τα πιο ευφυή ψέμματα... οι τρομάρες της εποχής ήταν αρκετές, ποτέ όμως τόσο δυνατές, εκτός από εκείνη τη φορά που όλα πήγαν τέλεια, αν είχα τραβήξει και το γαμημένο κλειδί θα ήταν ιδανικό. δεν είχε καν χρειαστεί να ελέγξει αν τα μαξιλάρια που έβαλα κάτω από το σκέπασμα ανέπνεαν σε ρυθμούς δικούς μου, αλλά το μικροηλίθιο μυαλό μου δεν με άφησε και βρέθηκα με λαμέ μπλουζάκι και τις μπότες ανά χείρας, το ξεβαμμένο άι-λάινερ, στις 6 το πρωί, να ψελλίζω κάτι ακατάσχετα πρόχειρα εκεί στην εξώπορτα.

το "είχα πεταχτεί εδώ απέναντι, να δώσω στην φ. κάτι σημειώσεις" μου φαινόταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να κατεβάσει ανθρώπου νους εκείνη την αποφράδα ώρα...

δεν φώναξε πολύ, αλλά κι όταν φώναζε ποτέ δεν κάκιωνα. όσο καλά κι αν έπαιζε τον ρόλο, την κάλυπταν οι (λίγες) ώρες απουσίας της, τότε που μετρούσα τον χρόνο κι απλωνόμουν στο πάτωμα στο σαλόνι, μπροστά από το τεράστιο, ξύλινο ρεγκάλ και άνοιγα με λύσσα κάθε ένα ντουλάπι κι έβρισκα ό,τι είχε χωθεί πίσω από κεντημένα μαραφέτια, ένα αταίριαστό της χόμπι, να κρύβει αυτό που μπορούσε να κάνει καλύτερα από κάθε τι... οι ιστορίες που ξεδίπλωνα από εκεί μέσα, ευχή και κατάρα, για μένα τον μοναδικό ίσως αναγνώστη, για εκείνη, την μοναδική ταλαντούχα στην οικογένεια μάλλον...

μερικά χρόνια μετά μεταμορφώθηκε, μαλάκωσε η ούτως ή άλλως ζεστή φωνή και έγινε μόνιμη συγκατάβαση, εγώ εγκατέλειψα πρόωρα τις επαναστατικές μου τάσεις, επανάσταση χωρίς δαμόκλειο σπάθη δεν γίνεται και έτσι έψαχνα αλλού κινδύνους...

δε φωνάζει πια καθόλου, θα λεγα πως βλεπόμαστε σπάνια, αλλά θαρρώ κάπως έτσι ήταν πάντα και τώρα που δεν σκαλίζω πια τα συρτάρια κάθε φορά που βγαίνει, παίρνω που και που κάτι λίγο από το ταλέντο της, σε μια-δυο ή και παραπάνω αράδες, είναι σα να διαβάζω κάθε φορά το καλύτερο βιβλίο του κόσμου, που ρουφιέται σε μια στιγμή και σου κολλάει μια ζωή.

και σήμερα που μεγαλώνει λίγο ακόμη, δεν είπα ούτε λέξη, δεν έγραψα και καμια τέτοια, αλλά είναι που μερικές φορές με ό,τι αγαπάς πιο πολύ δεν έχεις λέξεις να μετράνε. μερικά γράμματα στη σειρά δεν έχουνε κανένα νόημα μπροστά σε όπου θα έφτανες αν χρειαζόταν και χωρίς εξαγγελίες αγάπης.

όσο περνάει ο καιρός το νιώθω όλο και πιο πολύ ότι τραβάμε σε ένα μονοπάτι που δεν έχει παρά μερικές φιγούρες στα πέριξ, αλλά εκτιμώ όλο και περισσότερο πως, αν χρειαστεί, μισή σταλιά από φωνήεν είναι αρκετή για να μη νιώσεις ποτέ μόνος στη διαδρομή. κι αν δεν θα είναι κανείς-κανείς άλλος, ξέρω ποιος θα είναι οπωσδήποτε, με κάθε τρόπο, με όλη την έννοια του...

χρόνια καλύτερα στη μεγαλύτερη αδυναμία της ζωής μου.

Σσσσσςς....

2006-04-20T17:04:00.000+03:00

...μ' άκουσε κανείς να φεύγω;;;

ταπ..ταπ..τααααπ....

πάω να βρω αυτούς που μ' αρέσουνε.

οι άλλοι (ούτε) είπαν δεν θα μπορέσουνε.

δεν θα πεθάνουμε κιόλας. δεν είναι και λύση δηλαδή μέρες που είναι.

να τρέχεις πάλι από την αρχή Σάββατο βράδυ;; Α πα πα!

και κααααλέεεεεές ξάπλες to all!

και καλό πάσχα (anywhere)

2006-04-19T18:23:00.000+03:00

τις μέρες τούτες τις αγιες, ο κόσμος χωρίζεται σε δυο κατηγορίες.

αυτούς που θυμούνται από που κατάγονται κι έχουν ένα μέρος να αποδράσουν, είναι αυτή η "μίζερη επαρχία", όπως κάπου την είδα γραμμένη, κι αυτούς που ευλογούν τα γένια τους ή κάπως έτσι, γιατί η Αθήνα αδειάζει και είναι τέλεια (και δεν έχουν δηλαδή κι αλλού να πάνε)...

οι πρώτοι σιχτιρίζουν την αθήνα, που είναι μουντή, άχρωμη, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς επίπεδο ζωής και πάνε για επαφή στη φύση, μόνο που αυτό δεν είναι η κανονική τους ζωή και σε λίγο θα είναι πάλι πίσω σε αυτή τη μουντή, άχρωμη και χωρίς προσωπικότητα ή επίπεδο ζωής πόλη, που ωστόσο οι ίδιοι αυτοί επέλεξαν ως τόπο κατοικίας...

οι δεύτεροι μένουν εδώ και μιλούν υποτιμητικά για τα βλαχαδερά που την έκαναν, τραβήξαν στα χωριά τους - που λέει κι ένας γνωστός μου, από αυτούς που είναι επίσης από χωριό, αλλά το έχουν διαγράψει επιλεκτικά της μνήμης τους και τρώνε τζατζίκι με χρυσά πιρούνια. οι δεύτεροι απολαμβάνουν την άδεια όμορφη πόλη τους, ανεβοκατεβαίνουν με ζήλο την αποφορτισμένη βασιλίσσης σοφίας και κοιτούν ανά τρία λεπτά τις επαφές στο κινητό, μήπως πετύχουν κανένα βλαχαδερό που να μπορούν να προσεγγίσουν για να τραβήξουν σε κανά χωριό να μυρίσουν λίγο αέρα που δεν φαντάστηκαν και ποτέ ότι υπάρχει...

τους πρώτους λίγο τους καταλαβαίνω. ναι, καμιά φορά ο καθαρός αέρας δεν προσφέρει επαγγελματική καταξίωση ή κάποιου άλλου είδους αγαθό ζωής και, ναι, ίσως αναγκάστηκαν να τραβήξουν για πρωτεύουσα. με τους δεύτερους απλώς γελάω... ο ορισμός του αρχοντοχωριάτη, προσβάλω και φαίνομαι, μειώνω κι ανεβαίνω... δοθείσης ευκαιρίας παίρνω τη λουί βιιτόν βαλίτσα μου και τρέχω στο λαγκάδι, για επαφή στη φύση και νάτσουραλ σολάριουμ... καραγκιοζάκια...

εγώ το Πάσχα δεν θα πάω στο χωριό μου. θα ανοίξω τα πατζούρια από το καινούριο μου σπίτι, θα γνέψω καλημέρα στην απέναντι κουτσομπόλα της πολυκατοικίας που μου κρύβει τη θέα της άχρωμης αθήνας και θα ξαναδιαβάσω την κάρτα της μαμάς μου και θα την πάρω τηλέφωνο να της πω ότι Αυτός ανέστη, άρα όλα γίνονται, και χρόνια καλά, γιατί έχει γενέθλια...

και μετά θα πάω για καφέ στο πιο κοσμικό καφενείο της μουντής μου πόλης, γιατί εγώ τη διάλεξα και τη γουστάρω μέχρι το τελευταίο χωρίς προσωπικότητα χαλίκι της, με τους βιαστικούς της ανθρώπους και τους κομπλεξικούς πρωτευουσιάνους της, το άφθονο καυσαέριο και τις μίζερες γειτονιές. και όλους μου τους καλύτερους φίλους, τους πιο δικούς μου δρόμους και τα πιο όμορφα φώτα σε όλο τον κόσμο.

πόλη σου δεν είναι όπου γεννιέσαι. πόλη σου είναι όπου ταίριαξες. και αν αλλάξω γνώμη, κάποτε, ποιος ξέρει, μπορεί και να γυρίσω στη μίζερη επαρχία μου. είναι εκεί και θα με περιμένει. πάντα. με τον ίδιο αέρα και την πολύ θάλασσα. ζύρω-ζύρω!

ακατάληχτο

2006-04-19T00:20:00.000+03:00

από μικρή, πολύ μικρή όμως, το ήξερα, το είχα δει το παραμύθι, πως ό,τι κοροϊδεύεις το παθαίνεις...

την πάτησα από νωρίς και ευτυχώς συμμορφώθηκα κάπως, αλλιώς τρομάζω και να σκεφτώ τι θα είχε συμβεί. όχι πως το σώσαμε τελείως.

ο πρώτος "δάσκαλος" ήταν ο δημητράκης. ο δημητράκης ήταν ένα από τα σπαστικά του (καινούριου) σχολείου, από αυτά τα νευρικά παιδάκια, που κάνουν μονίμως πλάκα που καταλαβαίνουν μόνα τους, γιατί..., γιατί δεν ξέρω, αλλά είναι ηλίθια, τα φαντάζομαι να κάνουν μονίμως αυτό το "σε κορόιδεψα, νιααα, νιαα..." και εν κατακλείδι ο δημητράκης μου την έσπαγε άσχημα! και επειδή είχα βαρεθεί να με πρήζει με κάποιο σαχλό αστείο, δεν άντεξα και του το χτύπησα μια μέρα. πρέπει να ήταν μία από τις χειρότερες βρισιές της εποχής μου, όταν του ξεστόμιζα "αντε πνίξου παλιογυαλούμπα"...

(σκέφτομαι ότι αν ο δημητράκης μιλούσε ποτέ στο σήμερα με την υπάλληλο της eurobank θα ένιωθε προνομιούχος, αλλά τι τα θες...)

το "παλιογυαλούμπα" που ξεστόμισα ήρθε να κολλήσει στη μάπα μου την επόμενη ακριβώς χρονιά, όταν ο ψηλός, ασπρομάλλης κύριος με τα χέρια που μύριζαν απολυμαντικό ιατρείου έδινε τη γνωμάτευση στη μαμά μου και μετά η εικόνα μας μεταφέρεται σε εμένα να δοκιμάζω σκελετούς για "γυαλούμπες"... ήμουν κι εγώ δικός σας πια...

και κάπως έτσι το ψιλοβούλωσα για αρκετά χρόνια. δεν ξαναχτύπησα σε κανένα παιδάκι κανένα του πρόβλημα, όσο κι αν με ενοχλούσε (αν και τελευταία, βλέποντας όλα αυτά τα τρέντι πιτσιρίκια, με την κοιλιά να περισσεύει 58 γιάρδες από τη ζώνη, αλλά το μαλλί να είναι funky και η μάπα να έχει attitude, με βλέπω λίγο έτοιμη...).

με τους γυαλούμπες δεν τα ξαναέβαλα, ακόμη και όταν ήρθε η αποκάλυψις με τους φακούς επαφής, αλλά κάποια στιγμή στη ζωή μου άρχισα να ασφυκτιώ από την πολυλογία...
εννοώ, όλοι έχουμε πράγματα να πούμε, αλλά, κοπελιά..., πρέπει να τα πούμε όλα ετούτη τη στιγμή και με κατάργηση της τελείας;; άσε με να πάρω μια ανάσα. να πω ένα ξερό "ναι". οοοοχι. κάποιοι άνθρωποι έχουν ανάγκη να μιλήσουν. την καταννοώ. αλλά δεν τραβάει η βαλίτσα πολύ... έκραξα... εδώ και πολλούς μήνες πιάνω τον εαυτό μου να μιλάει στην κολλητή μου επί 35λεπτου ασταμάτητου και ενώ η μόνη ενεργή πράξη από πλευράς της είναι να στρίβει τσιγάρο...

το χειρότερο που αναρωτιέμαι αν είναι κι αντίστοιχο είναι που τελευταία με πιάνω να μιζεριάζω στο κουκούλι μου, κακοτυχίζοντας μονίμως την άδικη μοίρα που με έριξε να κάνω αυτή τη δουλειά... ή κάποια άλλη, φαντάζομαι δεν θα ήταν πολύ διαφορετικά ύστερα από μερικά χρόνια στην ίδια θέση, με τις ίδιες φάτσες, την ίδια ρουτίνα. αλλά ένα χρόνο πριν έλεγα πως αν δεν σου αρέσει τα μαζεύεις και την κάνεις... εγώ φέρομαι σα να μη μου αρέσει, αλλά δεν έχω κάνει ούτε μισό μέτρο με τάσεις φυγής. επί της ουσίας δηλαδή. γκρινιάζω λίγο παραπάνω κάθε μέρα, βαριέμαι όλο και περισσότερο, δεν βρίσκω κανένα σχεδόν ενδιαφέρον και εκνευρίζομαι με το να μου πεις "κάνε...".

εκεί που θέλω να καταλήξω είναι... ναι... ερρρ...

2006-04-18T18:04:00.000+03:00

ο ziggy επέστρεψε

         ο bruce μετακόμισε

η kyrallina δεν ανοίγει τα comments (με τίποτα;;)

      κάπου θα παίζει ένας καυγάς που βαριέμαι να ανακαλύψω

η μέρα είναι κουραστικά αδιάφορη

         οι περισσότεροι έχουμε ακόμη ίωση που βαριέται επίσης να πάρει τον αγύριστο

ο ολυμπιακός πάλι τον πήρε, τον 34, ξεπερνώντας άκαφτος το επικίνδυνο νούμερο

               αύριο είναι και το πάρτι (θαρρώ...;)...

άλλο ένασυνηθισμένο 24ωρο (+++) να βαριέσαι...

η μαγκιά, η πολλή

2006-04-17T15:26:00.000+03:00

Για να δούμε λοιπόν που μπορείς να το παίξεις μάγκας, κατά το Ευαγγέλιον του σωστού του Ανδρα, ακόμη κι όταν το μοναδικό που προδίδει πάνω σου ανδρισμό είναι ότι το επώνυμό σου τελειώνει σε -ς.

1. Στον μικρό του κυλικείου της δουλειάς (Π.Χ.). Είναι μικρός, είναι και του κυλικείου... Στην εταιρεία ΣΟΥ, που σκας με κοστούμι και μπορείς να κυβερνήσεις όλο τον κόσμο (αυτό από τη διαδρομή είσοδος ως την καρέκλα του γραφείου σου. μετά δηλώνεις παραίτηση από πλανητάρχης, γιατί είπες να ασχοληθείς λίγο με την οικογένεια ή τα κοσμικά). Ο μικρός εκτός από κατώτερος είναι και πίσω από τον πάγκο. Ακόμη κι αν μικρός είναι μόνο στο μάτι, σαφέστατα μπορείς να προλάβεις να βρεθείς σε ουδέτερη ζώνη, αφού τρέχεις καλύτερα. Κι εκτός αυτού, κάνεις κάτι εξυπηρετησούλες στους σωστούς ανθρώπους, δεν θα κωλώσουμε τώρα να στείλουμε τον μικρό... Μαγκιά λοιπόν...

2. Στον πιτσαδόρο που έφερε την πίτσα με 1,5 λεπτό καθυστέρηση και έτσι έλιωσε το 1/2 από το παγάκι της σπράιτ παραπάνω από ό,τι έπρεπε. Του πετάς δυο μπινελίκια και παίρνεις και ένα τηλέφωνο τον υπεύθυνο. Σε περιπτώσεις γιγαντόσωμου ντελιβερά, επικεντρώνεσαι στο plan B.

3. Στον τάδε που σου την έσπασε το μπας-κλας ντύσιμο/βλαχαδερό υφάκι/φτωχομπινεδιάρικο όχημα και αφού έχει απομακρυνθεί καμιά 500αρια μέτρα. Στα 700 δε, του γαμάς ό,τι έχει και δεν έχει του παλιόπουστα.... Μαγκιά...

4. Στην γκόμενα απέναντι που δε σε γουστάρει μία κι ας την κοζάρεις όλο το βράδυ και έστειλες και 2 σφηνάκια που πήραν τον αγύριστο ή στην καλύτερη χαμογέλασε ευγενικά και γύρισε από την άλλη. Παλιοπουτάνες, όλες ίδιες είναι...

Βασικά ναι... Τους βλέπω όλη μέρα, κάθε μέρα τους μάγκες... Είναι εκεί μπροστά σου, συνήθως μουρμουρίζουν. Φωνάζουν πολύ μόνο στην παρέα... Γνωρίζονται καλά μεταξύ τους και κλείνουν με μαγκιά το μάτι όταν την έχουν πει σε κάποια άνωθεν ή παρόμοια κατηγορία. Σφίγγουν χέρια στους ομοίους. Μετά τους χώνουν επίσης λίγο μπινελίκι, γιατί ο άντρας ο σωστός είναι και τζέντλμαν... Δεν σε βρίζει ποτέ (στα ίσια).

Και μετά αναρωτιέστε, οι πιο πολλοί, γιατί οι γυναίκες ζητάνε όλο και περισσότερα δικαιώματα. Γιατί, έχετε κάποιον τρόπο να τις κωλώσετε...;;

ps. και όχι, δεν είμαι φεμινίστρια, από αυτές που επικαλείται ο averel με τις καύσεις στο Σύνταγμα ή οπουδήποτε. Ισα-ισα, μέχρι που αρχίζω να εκτιμώ τον άντρα τον πολλά βαρύ. Εχω κανονίσει να πάω και σε μουσείο μία των ημερών. Εχουν κανα-δυο εκθέματα...

δεν θυμάμαι τι έκανες πέρυσι (πρόπερσι...) το καλοκαίρι (τον χειμώνα, το φθινόπωρο....)

2006-04-16T15:49:00.000+03:00

αν δεν είχα γεννηθεί ενοχική, με μόνιμο concept ενοχών το "μήπως κάνω (πάλι) λάθος" κι αν δεν γνώριζα καλά πως είμαι των άκρων, νομίζω είχα να δώσω ένα καλό θέμα στα βραδινά τηλεοπτικά παράθυρα και λίγη παραπάνω δουλειά στο ΕΚΑΒ για μια ηλιόλουστη Κυριακή.

λένε πως όσο περισσότερα δίνεις, τόσο περισσότερα σου ζητάνε. και παύουν να τα εκτιμούν από την πρώτη μέρα του "παραπάνω". και παραγράφεται και η πρότερη θητεία. και τα χρόνια της υπομονής γίνονται πολλά...

η επαγγελματική αδικία έχει πολλά πρόσωπα. χοντρά και κοκκινισμένα. ή με καράφλα και λουστραρισμένο χαμόγελο. κι άλλα πολλά...

όσο πολλά διαπιστώνεις ότι είναι τα "αφεντικά" γύρω σου. σηκώνεις μια μέρα το κεφάλι σου και βλέπεις πέντε-έξι να τριγυρνάνε σαν τα όρνεα πάνω από το γραφείο σου. ή που περιμένουν να σαπίσεις και να φάνε τα κομμάτια σου ή που περιμένουν να επαναστατήσεις.

κι ύστερα, κι ύστερα...;

πας για μεσημεριανό και κοιτάς τον ήλιο. τον χειμώνα είναι το πρόβλημα.

θέλουν, θέλουν, θέλουν...

και μη βγάλεις κιχ...

σκύψε, σκύψε, σκύψε...

φιλαράκο...

2006-04-14T13:03:00.000+03:00

δυο λόγια...

ο μήνας είναι απρίλης...

έχει 14, πάει για 15, ήτοι στα μισά...

επομένως πλησιάζει ο Μάης...

σε λίγο θα κάνουμε Ανάσταση...

για τον απρίλη δεν υπάρχουν τσιτάτα λαουτζίκου (χοχο) τύπου "ο απρίλης κι αν απριλήσει", ούτε είναι "απρίλης γδάρτης και παλουκοκάυτης" και άλλες μαλακίες να περνάει ο ΚΑΙΡΟΣ...

φιλαράκο...

ΔΕΝ ΤΟ ΛΙΑΖΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΤΡΑΒΗΓΜΑΤΑ;;;;;;;;;;

Αντε με τους ανισόρροπους, 10 μήνες χειμώνα, εδώ δεν αντέχαμε τους 6, εμείς οι καλοκαιρινοί (τύποι) να πεθάνουμε ΔΗΛΑΔΗ;;;

Ε, ΜΕΓΑΛΕ, ΛΕΜΕ;;;

Απλά κορυφαίο...

2006-04-14T11:44:00.000+03:00

thanx Av.

και ναι... Α ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ...

θα το γυρίσω...

2006-04-13T21:39:00.000+03:00

...να ηρεμίσω...

και άει σιχτίρ, κουραμπιέδες μας τα 'χετε κάνει. Εσάς το λέω, ακούτε;;

ΡΕ^#$&&ΥΓΗΒΒ#%%^*%&*%$

ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ

2006-04-12T22:46:00.000+03:00

...ΚΑΙ ΞΕΒΡΩΜΙΣΑΜΕ...

ΚΑΑΑΛΗ ΣΑΣ ΝΥΧΤΑ!

είστε στραβός; τώρα πιο τυφλός... (warning λέμε)

2006-04-12T18:48:00.000+03:00

επειδή (εμείς δηλαδή) όλα τα 'χαμε, μη στραβωθούμε (τελείως) κιόλας...

και όσοι ακόμη τέλοσπαντων με φακούς επαφής χρησιμοποιείτε RENU της Bausch & Lomb, να το πάρετε αλλιώς...

γιατί ... εδώ ο λόγος

Αντε γαμήσου Αέρα

2006-04-12T17:14:00.000+03:00

... γιατί φυσάς όποτε δεν πρέπει

... γιατί φυσάς όποτε δεν το περιμένουμε

... γιατί χαλάς τον ήλιο, που μόλις πάει να βγει

... γιατί κανείς δε σε φώναξε. ήρθες μόνος σου να τα κάνεις πουτάνα και να φύγεις...

... γιατί κάνεις εφέ και μετά που φεύγεις το μόνο που μένει είναι πράγματα πεταμένα κάτω

Αντε γαμήσου Αέρα

μαλακοεκπλήξεις

2006-04-11T21:13:00.000+03:00

Το τηλεφώνημα του 15χρονου αδερφού σου μετά τις 12 για τα γενέθλια...

Η... συνεισφορά της γιαγιάς για το Πάσχα, που δεν ζήτησες...

Το e-mail από τους φίλους που έχεις να δεις πάνω από δέκα χρόνια...

Η ερώτηση "τι έχεις" όταν όλο που πρόλαβες να πεις είναι "γεια"...

Η ανακάλυψη ότι φτιάχνεις τη διάθεση σε εφτά ανθρώπους, με το να είσαι απλά ο εαυτός σου...

Η κάρτα που πήρες, χωρίς να είναι κάποια σοβαρή επέτειος, αλλά για να σου θυμίσει ότι σε αγαπάει (και αυτή θα σε αγαπάει για πάντα)...

Η διαπίστωση ότι είσαι απολύτως μόνος στο τέλος της ημέρας, ακόμη κι αν πίνεις στο κέντρο της πλατείας στου ψυρρή το σάββατο (ή και κάποια άλλη μέρα)...

Η απόδειξη πως δεν χρειάζεται να ακούς καθόλου στ' αυτιά σου και να πιστεύεις μόνο την καρδιά σου...

Το βάρος που κουβαλάς μερικά βράδια, ακόμη κι όταν έχεις κοιμηθεί αρκετά ή ξύπνησες με ντάλα ήλιο...

Το τρομαγμένο ύφος όταν ακούς κάποιον συγκεκριμένο θόρυβο, εκεί στον παραδίπλα δρόμο...

Οι φωνές και η αποτυχία σε άλλη μια δύσκολη μέρα...

Η αδιαφορία σε ό,τι παλιά σε ενθουσίαζε και ο σιχαμένος κυνισμός που σε πότισε και ούτε το κατάλαβες...

ξεκίνησα να γράψω εκπλήξεις. κατέληξα να γράφω μαλακίες που δεν έπρεπε να πάρω σπίτι. καληνύχτα.

διαφορές

2006-04-11T16:27:00.000+03:00

άλλο αδικία, άλλο κοροϊδία.

άλλο νεύρα, άλλο θυμός.

Χρόνια Πολλά...

2006-04-10T16:28:00.000+03:00

...στον μοναδικό άνδρα της ζωής μου που έχει μόνιμο ελευθέρας να με ποδοπατάει, χωρίς χρέη...

ο άλλος είναι πιτσιρίκι ακόμη...

πολλά, πιο Καλά, πιο Ζεστά...

σύντομα και το κορίτσι μου...

just feel better

2006-04-08T20:35:00.000+03:00

το άκουσα χθες το βράδυ μόλις μπήκα σπίτι και πριν δω αυτή την τύπισσα στο mad που έπινε μέχρι να πεθάνει και τελικά δεν πέθανε, αλλά ήπιε πολύ πανάθεμά τη, εγώ δεν αντέχω ούτε το μισό...

πάντως αυτό εδώ πιο κάτω το άκουσα πριν τη δω να σωριάζεται στον καναπέ και να κατεβάζει εφτά λίτρα βότκα στην καθισιά της, απορώ πως, τόσο οινόπνευμα, θα μπορούσε τουλάχιστον να δοκιμάσει κάτι σε τζιν ή ίσως αμαρέτο - λεμόνι, ακόμη καλύτερα τεκιλάκια με πολύ αλάτι και ξινίλα.

ναι, αυτό που άκουσα, αν ήταν πολύ καλό για μένα, επί της παρούσης, ξέρω και κάποια άλλη που μπορεί να της κάνει εξίσου καλά, χρωστάω κάτι σε αναλγητικό αν της φόρτωσα λίγο παραπάνω το μυαλό, έχει και δουλειά πριν από τις διακοπές...

μα τι ευαισθησίες μας πιάνουν πότε-πότε εμάς τους ανθρώπους...

xilaren, for you (too), δυστυχώς θα βολευτούμε με το μιλητό, δεν μπόρεσα να το ξεθάψω από πουθενά.

η δεύτερη επιλογή ήταν evanessence, αλλά εκεί έχουν περάσει στο στάδιο που "it's supposed they are allright now", and we' re not there yet:

She said I feel stranded
And I can't tell anymore
If we coming or I'm going
It's not how I planed it
I've got the key to the door
But it just won't open

And I know, I know, I know
Part of me says let it go
That life happens for a reason
I don't, I don't, I don't
It goes I never went before
But this time, this time

I'm gonna try anything that just feel better
Tell me what to do
You know I can't see through the haze around me
And I do anything that just feel better

And I can't find my way
Girl I need a change
And I do anything that just feel better
Any little thing that just feel better

She said I need you to hold me
I'm a little far from the shore
And I'm afraid of sinking
You're the only one knows me
And who doesn't ignore
That my soul is weeping

I know, I know, I know
Part of me says let it go
Everything must have it seasons
Round and round it goes
And every day's a one before
But this time, this time

I'm gonna try anything that just feels better
Tell me what to do
You know I can't see through the haze around me
And I do anything that just feel better

And I can't find my way
God I need a change
And I do anything that just feel better
Any little thing that just feel better

Long to hold you in my arms
To all things I ought to leave behind, yeah
It's really getting nowhere
I think I need a little help this time!

I'm gonna try anything that just feel better
Tell me what to do
You know I can't see through the haze around me
And I do anything that just feel better

And I can't find my way
Girl I need a change
And I do anything that just feel better
Any little thing that just feel better

η αλήθεια στον πάτο (της σελίδας)

2006-04-06T17:55:00.000+03:00

είναι απόλυτα ξεκάθαρο πως σε μια στιγμή της ζωής σου έρχεσαι φάτσα-φάτσα με την αλήθεια.
την ίδια που δεν ήθελες να δεις, που της έκλεινες την πόρτα, που την φίμωνες, τη χτύπαγες αλύπητα.
αλήθεια. γυναίκες. επιμονή.
και από κάπου μπήκε και ήρθε ίσα-ίσα να σε κοιτάξει στα μάτια. μετά έφυγε. ό,τι είχε να πει δεν χρειάστηκε.
όταν αλλάξετε ματιές το ξέρεις πια καλά, χωρίς να σου μιλήσει. κι όταν φεύγει δεν αφήνει τίποτε. μόνο εσένα, εκεί να μαζέψεις κομμάτια κι ύστερα τα κάνεις ό,τι θες.

τα πετάς στα σκουπίδια, τα βάζεις σε μια γωνιά μαζί με τα υπόλοιπα άχρηστα ή με τα "προς τακτοποίηση" ή αν δε βαριέσαι μπορείς να σταθείς εκεί με τις ώρες να τα χαζεύεις κι ύστερα τα κολλάς.

τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. σημασία έχει που είδες. και που γύρω δεν έχει τίποτα άλλο από τη σκιά σου. και μετά αναπόφευκτα πατάς στα πόδια σου. ξυπόλητος, μπορεί, αλλά πατάς. μέσα στη μιζέρια ενός 24ωρου ή 365 τέτοιων, αν νιώθεις πως δεν έχεις πιάσει πάτο, τότε ειλικρινά δεν έχεις. ακόμη κι αν χρειάζεται μια μικρή πινελιά για να γίνει, σημασία έχει ότι ακόμη μετράς κάποια εκατοστά πριν τον ακουμπήσεις. μετά όλα είναι πάνω. δεν έχει άλλο αυτό το βαρέλι, ό,τι άλλο είναι έξω από αυτό.

είναι απόλυτα ξεκάθαρο πως αν θες καινούρια αρχή δεν κρατάς τίποτα παλιό, ούτε μια ιδέα, ούτε μια τρίχα που παράπεσε. δεν συντηρείς τίποτα, δεν νοσταλγείς τίποτα, δεν σε νοιάζει και τίποτα.

είναι απόλυτα ξεκάθαρο πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. μπορεί να παλεύουν να συμβιβαστούν, να ικανοποιήσουν, να παλεύουν να μεταμορφωθούν, αλλά δε γίνεται και ο κόπος είναι μάταιος. όταν λένε "20 λεπτά" και κάνουν τέσσερα τέταρτα, όταν λένε σ' αγαπώ και δεν ξέρουν τι ακριβώς σημαίνει, όταν θυμώνουν με μια λέξη που κάτι τους θυμίζει, όταν δεν ενδιαφέρονται γιατί δεν ξέρουν πως να το κάνουν σωστά, όταν ενδιαφέρονται να σου φτιάξουν ό,τι πάντα σου χαλάνε, όταν δεν είναι εκεί όταν πρέπει κι όταν όχι.

είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι όλα αρχίζουν κανονικά από την αρχή και πιο απόλυτα ξεκάθαρο ό,τι με κάποιο διαολεμένο τρόπο ήθελα να γεμίσω την ασπρίλα της σελίδας.

α, και γαμώ το timing μου μερικές φορές ...

constancy

2006-04-05T16:29:00.000+03:00

clean this

free - out

gorgeous, you, gorgeous

purity.

uncensored

2006-04-05T02:39:00.000+03:00

κάποτε ήθελα να σώσω τον κόσμο. κι έβαλα την σούπερ κάπα μου κι έκανα δρόμους πετώντας και τα λόγια ψαγμένα με σοφία τόση που να μην εκτεθώ και να φέρω γαλήνη, όπως την φαντάστηκα πίσω από τα ξύλινα κάγκελα, τα ίδια που κρυβόμουν πίσω όταν παρακαλούσα για ήλιο και ακτές και τότε με άκουσε κι όλα έγιναν όπως ήθελα και νόμιζα ότι έπρεπε.

ύστερα πετάξαμε το κρεβατάκι και ψάχνω ανάμεσα στις μαύρες σακούλες της μετακόμισης να βρω την σούπερ κάπα, δίχως να ξέρω καν αν μου χωράει πια στην πλάτη κι αν ταιριάζει με το νέο στυλ της εποχής.

ύστερα, πάλι ύστερα, είπα να μην τη βρω ποτέ, να σταματήσω να την ψάχνω, έχει ήλιο μερικές μέρες και όμορφα πράγματα να σκεπάζουν την ασχήμια, τα λάθη, τα κακά.

έδιωξα πολλά, κράτησα ελάχιστα, διώχνω ακόμη και φορές-φορές χωρίς να το θέλω στ' αλήθεια, αλλά χωρίς την κάπα κάποιες φορές όλα μοιάζουν δύσκολα, όπως το δίλημμα στα ανόητα πάρτι μερικών χρόνων πίσω που κάναμε ένα κύκλο στην καφέ μοκέτα και αναρωτιόμασταν τι είναι καλύτερο "αλήθεια ή θάρρος".

διάλεγα συνήθως αλήθεια, δεν με πείραζε ποτέ ιδιαίτερα να πω αυτό που σκέφτομαι, άλλο που μετά μπορεί να σκεφτόμουν πως ίσως έκανα λάθος.

μια φορά μόνο θυμάμαι να διαλέγω θάρρος και τότε ήταν στημένο, σιγά το θάρρος που ήθελε να φτιάξεις μια από τις ομορφότερες στιγμές της εποχής και για τους δύο. τότε.

κι από τότε όλο αλήθεια κι αλήθεια, παρότι θυμάμαι μικρή να τα λατρεύω τα ψέματα, μέχρι που είπα εκείνο το απρόσεκτο, ήθελα να κάνω εφέ, νόμιζα ότι θα άλλαζε κάτι και πιάστηκα βλάκας, τόσο βλάκας που τότε πρέπει να είπα όχι άλλα ψέματα, ίσως να προσπαθώ περισσότερο να φτιάξω καλύτερη αλήθεια, αλλά όχι ψέματα.

ως σήμερα, που νομίζω διαλέγω ακόμη αλήθεια και δεν έχω ιδέα αν τολμώ τόσο όσο νομίζω στο θάρρος, αναρωτιέμαι τα ψέματα γύρω μου αν μπορώ τα ξεχάσω ή αν δεν είδα καλά και είναι αλήθειες που δεν διακρίνω.

αν ήταν ψέμα οι στιγμές που περάσαμε μαζί γελώντας και κλαίγοντας, αγκαλιά ή στο τηλέφωνο, ή μήπως η αλήθεια ήταν πως δεν ήμασταν ποτέ όπως έπρεπε, πως δεν υπήρχε τόση αγάπη, κι αν δεν ήταν έτσι, γιατί θυμάμαι ως σήμερα, που έτυχε χωρίς καμία λογική, το δυνατό σου γέλιο, τα μάτια σου που φωτίζουν όλο το πρόσωπο, τη χροιά της φωνής σου, τα καλοκαίρια με τις εκδρομές, τα τρεξίματα στο μικρό αεροδρόμιο, τα χτυπήματα με τα χοντρά τακούνια σε ένα άδειο μαγαζί και την αμέτρητη βλακεία με στιχάκια για να διασκεδάσουμε τα άσχημα του καιρού. γιατί μου λείπεις, που είπα πως δεν ήσουνα ποτέ πολύ εκεί, παρά πολύ μακριά. δεν ξέρω, αλλά μου λειψες λιγάκι σήμερα, λιγάκι πάλι κάποια μέρα, αλλά δεν ξέρω αν θα στο πω ποτέ κι αν ήσουν ό,τι έμοιαζε...

κι αν ήταν ψέμα που κρατήσαμε χέρια και τραγουδήσαμε δυνατά, χωρίς τίποτα άλλο "πονηρό", όσο πονηρά ήταν πολλά άλλα γύρω και φωνάζαμε σε ένα νησί τόσο άδειο και σκέτο, πριν πάλι ξημερώσει και που μιλήσαμε κάπου ψηλά, χωρίς να ξέρουμε καλά-καλά ποια είναι η αγαπημένη μας γκριμάτσα και δεν πέρασε ούτε μια σταλιά ιδέας να αγγιχτούμε περίεργα, αγγίζαμε μονάχα σκέψεις κι ύστερα αυτές άνοιξαν πόλεμο με τα λόγια και μπήκες κι εσύ σε καραντίνα.

ή ίσως τα βράδια της απόλυτης ασχετοσύνης, από το πουθενά, να μπαίνουν σε καλούπι οι στιγμές μας και να φτιάχνουν το ομορφότερο σχήμα, πάνω που πίστευα πως δεν υπάρχει τίποτε να ταιριάζει σωστά...

κι υπάρχουν κι άλλα, που δεν με νοιάζει καθόλου πια αν ήταν αλήθεια ή ψέμα.

με νοιάζει μόνο να μείνουν εκεί πίσω, στα άσχημα σημάδια που άφησαν, να μου θυμίζουν ότι όλα μπορεί κάποτε να πάνε στραβά, αλλά πάντα υπάρχει κάτι εκεί στο τέλος, αν καταφέρεις να κάνεις όλη τη διαδρομή όρθιος και με τα μάτια ανοιχτά.

μια ιστορία, για μια ιστορία που ανήκει στην ιστορία. και δεν έχει πια καμια σημασία. πάει τόσος καιρός που μου θυμίζει ταινία από παλιά. την είδα, μετά βεβαιότητας. κι από κριτική σκοπιά ήταν μάλλον ενδιαφέρουσα. αλλά δε θα τη συνιστούσα. τα προσεχώς έχουν πολύ καλύτερες. δίχως χιλιοσκηνοθετημένα σενάρια, που απλά δεν έπεσαν ποτέ στα χέρια σου.

κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα αλλάξεις. μόνο να τα αφήσεις πίσω και να βάλεις πλέγμα στις εφόδους τους. χειμωνιάτικη λήθη τεσσάρων εποχών.

κακόβλακες

2006-04-04T19:03:00.000+03:00

Αν το θέμα της διάθεσης ήταν μόνο ο ήλιος, ή αν τέλοσπαντων ήμουν ενδεικτική περίπτωσις, υποθέτω εκεί στην Αφρική θα ήταν όλοι ευτυχισμένοι. Μάλλον υπάρχουν και ένα-δυο ακόμη παράμετροι που συντελούν στην ανυπαρξία του φαινομένου...

οι εκλείψεις πέρασαν, οι βροχές όσο κι αν πάει τελειώνουν, η βλακεία και τα νεύρα θα είναι πάντα εκεί...

το καλύτερο που είπα ποτέ να κάνω, κι ακόμη δεν απόκανα, ήταν να πάψω να ασχολούμαι με τον κόσμο γύρω μου που με χαλάει. ή εκτός κι αν με χαλάει πια πολύ και κάνω κάτι γι' αυτό ε; άλλωστε, η αδιαφορία είναι μεγάλο ζήτημα κι αν πολλοί την καταδικάζουν όταν πρόκειται για περιβαντολλογικούς λόγους, πολλοί την αποζήτησαν (μάταια) όταν αφορά ζητήματα που την απαιτούν ως μονόδρομο.

ασκήσεις θάρρους ή ασκήσεις ηρεμίας, λείπουν αμφότερα από πολλούς.

θέλει θάρρος για να κοιτάξεις κάποιον στα μάτια και να του πεις "είσαι μαλάκας, αλλά στ' αλήθεια δεν με ενδιαφέρει".

και θέλει ηρεμία για να κοιτάξεις κάποιον στα μάτια και να πεις στον εαυτό σου "είναι μαλάκας, αλλά, στ' αλήθεια, μ' ενδιαφέρει;".

και μετά να πας να πιεις τον καφέ σου κάπου με λιακάδα και καλή παρέα...

που τώρα που το σκέφτομαι, κι όσο μεγαλώνω, βρίσκω όλο και λιγότερη καλή παρέα, αλλά περιμένω, ειδικά για τις μέρες που ακολουθούν, όλο και περισσότερη λιακάδα.

δεν ξέρω αν έχω θάρρος. έχω βρει πολύ περισσότερη ηρεμία πάντως. τόση, όση χρειάζεται από το να με διασκεδάζουν οι ανώνυμοι βλάκες στα blogs (τους απαντάς εξίσου βλακωδώς και περνάς ένα ευχάριστο τεταρτάκι χαχανίζοντας), όσο στο να αδιαφορώ για λογής-λογής άλλους βλάκες που διαπιστώνω ότι με περιτριγυρίζουν (δεν είναι καν εκεί, γιατί αλλιώς σου χαλάει τη φτιάξη η τόση δυστυχία που γεννάνε μόνοι τους στο μικρό μυαλό τους).

κι είμαι τόσο ήρεμη που δεν έχω πρόβλημα να το πω. μόνο που δεν έχω ακόμη φτάσει ως εκεί που όταν θα το 'χω πει μυριάδες φορές και δεν θα έχω γίνει κατανοητή να μην θέλω να πετάξω τα γυάλινα τασάκια που 'χω πρόχειρα εδώ μπροστά.

το θέμα της κακίας και της βλακείας το έχουμε θίξει πολλές φορές τον τελευταίο χρόνο με φίλους και γνωστούς. θα μου επιτρέψουν όλοι τους αυτοί να επιμείνω πως η ασύνορη βλακεία είναι σχεδόν ισάξια της κακίας.

τα φιλιά μου και καλό Απρίλη. Ψεύτη δεν τον είπαμε...;

μαγουλοσφραγίδα

2006-04-03T17:10:00.000+03:00

πάνω που αρχίσανε οι καλές οι μέρες και βρεθήκαμε εκεί έξω να μαζεύουμε ήλιο, θυμήθηκα σήμερα τον averel, που νόμιζε προχθές νομίζω ότι τον φτύνανε. η παραγωγή σάλιου θαρρώ μεταφέρθηκε στη γειτονιά μου σήμερα...

δε φτάνει που είναι άλλη μια δευτέρα, ύστερα από άλλη μια κυριακή, και αυτό δεν είναι χάρην κειμενικής αηδίας που το λέω, εμείς οι εδώ -και μερικοί ακόμη- ξέρουμε τι εννοώ, έπρεπε να ξυπνήσω με μια τεράστια σφαλιάρα, που άφησε αποτυπωμένο στο μάγουλο μου ότι μερικές φορές "κοριτσάκι μου είσαι ηλίθια" και το μερικές φορές το προσθέτω εγώ, για να μη μου ρίξω πολύ το ηθικό. και αφού δεν βγήκε ούτε με την πρωινή φατσο-μπουγάδα η μαγουλοσφραγίδα, πας να κοιτάξεις κι έξω από το παράθυρο κι έχει πλακώσει ξανά ο μάρτης και είναι και σκοτεινά και βρέχει κιόλας. ωραία ρε ζώα, είναι μια άσχημη μέρα, αλλά αύριο θα έχει περάσει και ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΘΑ ΠΑΘΕΤΕ!

α.γ. και μετά μπαίνεις σε κανά-δυο μπλογκ που έχεις κομεντάρει κι ανακαλύπτεις ότι ενώ εσύ έχεις ζωή με προβλήματα να ασχοληθείς, είναι μερικά καραγκιοζάκια που δεν έχουν και ξαφνικά νιώθεις πολύ καλύτερα, ακόμη και με τη σφραγίδα στη μάπα. ποιος είπε να μην ασχολούμαστε με βλάκες; αφού μας φτιάχνουν και το κέφι ενίοτε.

α.γ. και σε μερικά άλλα μπλογκ που δεν έχεις κομεντάρει κι ανακαλύπτεις πως τη φάση που το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να περιμένεις το πρωί για καφέ και τσιγάρο την περνάνε κι άλλοι. ελπίζω να βρω κανένα τέτοιο στη γειτονιά, γιατί έχω ψιλοξεμείνει κι από νικοτίνη...

NOTE: ΑΠΟ ΤΗΝ CONSTANTINA, ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ, ΘΑΡΡΩ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗ.

V for V-antastic

2006-03-31T16:11:00.000+03:00

καιρό είχα να δω ταινία που να μου κόψει την όρεξη για τα νάτσος, που κρατούσα καθηλωμένα επί 30 περίπου λεπτά μπροστά μου, αφού δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τη μούρη μου από την οθόνη ούτε για δευτερόλεπτο...

με προβληματίζει που συγκινήθηκα με την Τραφάλγκαρ Σκουέαρ, ή που αλλάζουν οι καιροί, ή μόνο εγώ, αφού τελευταία φορά που μου συνέβη το αντίστοιχο πρέπει να ήταν στην πιο ζουμερή σκηνή του Νότινγκ Χιλ, ή σε κάποια άλλη σκηνή, όπου καρδούλες περνάνε πίσω από το σελιλόιντ, διακριτές απόλυτα σε μένα...

με προβληματίζει και που δεν ήταν όλα το ίδιο β-ανταστικά όταν βγήκα από το σινεμά, αλλά the hell with it, πέρασα δυο περίπου καταπληκτικές ώρες και χωρίς να δω τη μούρη του πρωταγωνιστή. έμεινα να χαζεύω τη νάταλι, που αυτό το κορίτσι, τελικά, το κάτι της το έχει...

δεν ξέρω τι έγινε το βράδυ, υποθέτω χαμός, με τόση αβάντα, αλλά στις 16:15 μόνο εγώ και μερικοί ακόμη καμμένοι ήταν, αλλά θαρρώ πως όλοι περάσαμε καλά κι αν στη μεσημεριανή ζώνη σταματήσουν να προβάλλουν τον "Γουίνι δε Που και άλλα βατραχάκια", μπορεί να το κάνω και θεσμό το σύστημα. βέβαια τρως μετά μια ξενέρα που βγαίνεις κι έχει ντάγκλα ήλιο, αλλά τουλάχιστον δεν έμαθες πως χτυπάει το κινητό του 25% της περιοχής σου, ούτε τι ώρα θα είναι έτοιμα τα μπιφτέκια του από-πίσω σου. χάνεις βέβαια και τη μανούρα με τις φορτωμένες γκόμενες, αλλά τι τα θες, έβδομη τέχνη, πρέπει να το γυρνάς που και πού στην κουλτούρα: "σόρι μίσες, στο Κέμπριτζ μαθαίναμε για τον υγιή σχολιασμό παύλα κριτική εν ώρα εξελίξεως της ταινίας, αλλά αν σας ενοχλήσαμε γιατί δεν πάτε να βάλετε το τηλέφωνο του ντους σε κάτι πρόχειρο και ανοιχτό, φαίνεστε στ' αλήθεια σε απόγνωση... εντ μάι απόλοτζις". Αυτά από μια εμπειρία στην υπέροχη (...) ταινία, με τα εξαιρετικά πάντως εφέ: "το βασίλειο των ουρανών".

τα παραπάνω για τη βεντέτα των Ουατσόφσκι Μπρος και τώρα περιμένουμε εκείνο το ρημαδο-X-Men (διαφορετικά γνωρίζουμε που να αποτανθούμε και όχι, δεν θα είναι τζεντλ), πριν το ξαναρίξουμε στον Πολάνσκι. Ασε που έρχεται κι ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ. Τι να πρωτοκάνεις πια σε μια άνοιξη, όλα από μια γυναίκα περνάνε τελικά...

new entry

2006-03-29T20:07:00.000+03:00

δεν θέλει και πολύ να "αγαπήσεις" έναν άνθρωπο. λιγότερο από το να τον μισήσεις...

έρωτας με την πρώτη ανάγνωση. η δεύτερη θα δείξει.

για την ώρα, με τις ευλογίες του Ανέμου, σας τον παραδίδω...

ΛΑΘΡΕΠΙΒΑΤΗΣ

γιατί αν πρέπει να είναι κάτι τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή, θα ήταν λαθραία και όχι δωρεάν... μπας κι αλλάξετε το σκατό-motto σας.

κριτική, η κοινωνική

2006-03-29T19:29:00.000+03:00

ύστερα από περίπου δυο χρόνια αποχής, αποφάσισα να ξεσκάσω...

μέσα σε 15 λεπτά ξεφορτώθηκα όσο κουτσομπολιό δεν γέννησε ούτε η μητέρα του σπορ, στα εσωτερικά διαμερίσματα και, θα το ομολογήσω, νιώθω ένας καλύτερος άνθρωπος...

ρε μαράκι, κάτι ξέρεις ατιμούτσικο εσύ. μην κοιτάς που δε γίνεσαι καλύτερος. ούτε άνθρωπος...